Vallen we in herhaling? Toch niet... Wij
(Alain, Inge, Peter en Marc) hadden de wandeling al eens afgestapt. De
beschrijving kan je dan ook vinden onder de rubriek "onze wandelingen".
Valt er dan niets meer te vertellen? Vast en zeker wel! Om te beginnen
waren de weersomstandigheden ronduit schitterend te noemen, hoewel niet
direct ideaal wandelweer. Gelukkig verliep de wandeling veelal in de
schaduw van hoge bomen.
Bij aankomst bleek dat het etablissement dat we in gedachten hadden om
eerst iets te drinken nog gesloten was. Stoutmoedig namen Peter en Marc
toch maar plaats op het leuke terras. Een goede beslissing, zoals enige
minuten later ook door de Nederlandse uitbaatster bevestigd werd: "je
kan het natuurlijk altijd proberen". Nog voor ze met de eerste
koffietjes kwam aanrukken, streken inmiddels de andere deelnemers
druppelsgewijs op het terras neer. Iedereen was keurig op tijd, dus
konden we om half elf de tocht aanvatten. Waar we tijdens de verkenning
af te rekenen kregen met fikse regenbuien, dienden we nu de hitte te
trotseren. Dit kon echter de pret niet drukken en bij de eerste
mogelijkheid doken ook onze hondjes in het water van een kabbelend
beekje. Tijdens de klim leek het of we midden in de onbewoonde wereld
vertoefden. Helaas werd dit gevoel vaak (gezien het goede weer
waarschijnlijk) verstoord door het gejank van motoren die op de
iets hoger gelegen weg van of naar La Roche scheurden. Na de klim werd
er even halt gehouden, dit om iedereen even te laten bekomen. Net op dat
ogenblik leek even een drama in de maak toen Nando zich plots uit de
beschermende handen van Renate kon losrukken. Hij had het blijkbaar op
Chicco gemunt maar die jongen gaat niet zomaar opzij. Dat heeft ook Axel
al mogen ervaren. Op aanraden van Ronald lieten we beide heethoofden
even begaan en jawel hoor, na enkele ogenblikken had zich de rangorde
geregeld en hoefden we ze zelfs niet uit elkaar te halen. Zonder meer
een geslaagde oefening voor ons grootste troetelkind Nando.
...
|
Voor een Hovawart doet een Nederlander zeker de deur
open! |
De laatsten zullen...
|
Iedereen wilde op kop bij het vertrek... |
De eerste klim langs de weg.
|
|
Iedereen weer samen...
|
Matisse wist als eerste het water te vinden. |
Bijna tijd om de Hovitjes los te laten!
|
Aangepast schoeisel? Een noodzaak! |
|
In een andere wereld...
|
Hier leerde Nando een belangrijke les... |
Toch nog een overgebleven hindernis. |
Hindernis overwonnen!
|
...
Dat men in de Ardennen ook Nederlands verstaat, bleek toen we aan het
stuk kwamen waar de houthakkers hun stronken hadden achtergelaten. Na
onze commentaar in het verslag van onze verkenning, was bijna alles
opgeruimd. Er was nog één moeilijke hindernis op het pad achtergebleven
maar die werd door iedereen zonder kleerscheuren genomen.
Net zoals vorige maal werd ook nu weer halt gehouden op het keerpunt van
de wandeling. Het was wel even drummen om een plaatsje te bemachtigen
... in de schaduw. Tijdens het verorberen van onze rantsoenen kregen de
meeste van onze knuffels de vrijheid. Dan maar meteen kiezen voor het
favoriete nummer van een Hovawart: Dolce far niente, liggen en maffen
dus. Het jonge geweld was echter niet zo gauw
te temmen en bleef dapper verder ravotten. Ook Nando liet zich niet
onbetuigd en op een bepaald ogenblik begon hij even "te buurten". Dat
hij z'n lesje niet vergeten was bleek al snel toen Marleen hem met een
kort bevel uit de buurt van haar honden kon houden. Toegegeven, ook wij
kregen plots de neiging om alle kanten uit te rennen bij het horen van Marleen's bevel. ...
|
Samenkomst voor het laatste treintje... |
Akeaketoettuut... weg zijn wij!
|
Een achterblijver...
|
Eindelijk rust en ...eten. |
|
Ieder zocht zijn/haar koele plek.
|
Nando en Lara... dikke vrienden!
|
Alle Hovawartjes onder controle...
|
De voltallige wandelaars.
|
...
Weer bij onze positieven, daalde het gezelschap nu gestaag richting
centrum van La Roche.
Daar waar we de vorige maal geen plaats vonden en letterlijk mochten
afdruipen, nodigde nu een gezellig terras ons uit om even halt te
houden. Even daarvoor had een toevallige voorbijganger de camera
van Peter overgenomen om de groep op de 1/2,7 inch CCD HR in een
geïnterlinieerd patroon (of is het gewoon de gevoelige plaat?) vast te
leggen. Na de welgekomen rustpauze had iedereen behoorlijk wat last om
zich los te maken uit de comfortabele zitjes. De laatste
loodjes wogen dan ook het zwaarst. Aan de oever van de Ourthe kregen een
aantal Hovi's nog eens de kans om hun borst nat te maken. Nadien
hobbelden we naar ons laatste doel: restaurant taverne Les Nymphes. Daar
wachtte ons weer een vrolijk glimlachende eigenares. In geen tijd hadden
zowel baasjes als honden een natje voor de neus. Zo'n goede service voor
onze viervoeters kom je zelden tegen! Terwijl wij ons tegoed deden aan
een stevige maaltijd gingen de meeste Hovawartjes gelukzalig onder zeil.
Rond 19 uur vonden ook de achterblijvers de moed zich naar hun auto te
begeven en de terugtocht naar huis aan te vatten.
Wij waren uiterst tevreden over deze dag. Hopelijk delen Renate &
Thomas, Marleen & Tom, Marleen & Louis, Monik, Ronald en last but not
least Hans samen met hun hondjes onze mening. Onze gedachten zijn die
dag echter ook uitgegaan naar Ivo en Annie die er door omstandigheden
niet konden bijzijn. Wij wensen hen veel sterkte!
|
Eindelijk iets fris te drinken! |
Axel ligt hier opperbest! |
De burcht van La Roche. |
Zwemmen in de Ourthe. |
|
|
|
|
|
|
Klaar om aan te vallen... |
Seppe...de vreemde hond in de bijt. |
We Are Family!! |
Even drinken voor de terugkeer... |
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)