Af en toe gaat Hovawartinfo op uitnodiging wandelen. Dit was ook het geval op 27 augustus. Ronald had ons en Katrien uitgenodigd om in Lanaken te gaan wandelen, in zijn achtertuin als het ware. Het vertrek hadden we een uurtje vroeger ingepland en dus stonden we iets voor 9 allemaal op de plaats van afspraak. Katrien maakte zich zorgen over het gedrag van Bohdi. Ze beschreef hem liefdevol als een hormonenbom. Achteraf bekeken viel het allemaal best mee maar uiteraard kreeg hij wel een pak op zijn donder van B'Elanna. Hij probeerde dan zijn werkterrein te verleggen naar Pepper of Aischa maar dit lukte ook maar half omdat ook Pepper van zich afbeet en Aischa een extra oppas had door Peter of Ronald. Vanwege de geboorte van de eerste kleinzoon bij Marc werden er door hem bubbels voorzien en die werden door Christel opgehaald. Met 15 kilometer voor de boeg en met een recente Corona besmetting achter de rug kon het voor Marc een moeilijke opgave worden. Ook hier hadden Ronald en Christel hun voorzieningen getroffen en de mogelijkheid voorzien om op twee plaatsen een "bushalte" in te plannen om indien nodig Marc op te halen.

Omstreeks negen uur gingen we van start. Na minder dan 100 meter bevonden we ons al in een gigantisch stiltegebied. Lange dreven afgewisseld met vlakten met bloeiende heide: een mens zou er lyrisch van worden. De drie Hovawart dames hadden bijna vanaf de start de vrijheid al gekregen en wat graag had Bohdi hen gezelschap willen houden maar hij werd stevig aan de lijn gehouden door zijn baasje. Katrien had er wel werk mee want Bohdi ondanks de nog jonge leeftijd was hij al een krachtbundel.

We kregen, in tegenstelling tot de vorige dagen, een eerder koele en bewolkte voormiddag maar wel ideaal wandelweer. Vooral de passages waar we langs of door stroken heide stapten hadden bij zonnig weer al veel te warm geweest. Na een paar kilometer doorkruisten we een mensenleeg landschap en mocht ook Bohdi vrij ronddartelen, steeds op zijn hoede om de rust van roedelleidster B'Elanna niet te verstoren. Werkte prima en zo hadden alle baasjes de tijd om over koetjes en kalfjes te praten. De obligate groepsfoto voor het archief nemen, verliep al een stuk vlotter dan bij de vorige sessie. Genietend van de prachtige natuur konden we enkel wat jaloers worden op Ronald. Een kleine vijf minuten rijden van zijn huis lag dit eindeloos mooi stuk natuur. De bonus bestond er vooral in dat wanneer men hier de moeite deed om een grotere lus uit te kiezen, men meteen alleen onderweg was. De gekozen route leidde ons richting het domein van Opgrimbie. Dat in een ver verleden ons vorstenhuis hier een stuk natuur inpalmde om er een buitenverblijf op te kunnen zetten, was helemaal geen wonder te noemen. Net door deze keuze bleef de wijdste omgeving ook gewoon natuur. Liever geen buren of pottenkijkers. Nochtans heeft het domein nu wel buren: een voor ons onbekend runderras hielp de natuurbeheerder om de heide in stand te houden. We hadden dit zelf niet in de gaten maar onze viervoeters kregen plots de geur in de neus en konden hun nieuwsgierigheid niet in bedwang houden. Zodra wij snapten wat hen zo aantrok, kon een confrontatie met enkele van deze exemplaren net vermeden worden. Leuk wanneer je weet dat je altijd je Hovawart onder appel kan krijgen. De voorziene pick-up plaatsen lieten we ongebruikt achter ons en met een ruime bocht keerden we stilaan terug richting parking. De gekozen route wees een pad aan waar de beheerder van vond dat er geen doorgang meer mogelijk was. Omronden was vanwege de afstand geen optie dus vervolgden we gewoon onze uitgestippelde route. Enkele honderden meters verder stonden we alweer op een kruispunt vanwaar men bijna alle kanten op kon. Dat we dichter bij de parking kwamen, bleek ook vanwege het aantal wandelaars, fietsers en ruiters die ons tegemoet kwamen. Gelukkig was het nog vroeg genoeg en moest de grote drukte nog beginnen. Spoedig bereikten we de dreef waarlangs we een paar uur eerder langs vertrokken waren.
Aan de auto's het vaste ritueel: de dorstige laven om onze lievelingen dan veilig op te bergen in de koffer. Eentje moest weer eens anders doen: Pepper! Zij vond dat ze liever op de achterbank wilde plaatsnemen zoals het paste voor haar rang als prinses. Even paniek toen Ronald merkte dat zijn wagen forfait gaf. Gelukkig had Peter startkabels ter beschikking en zo konden we enkele minuten later ons toch naar het huis van Ronald begeven.

Ter plaatse aangekomen, stond Christel met dochter Femke ons reeds op te wachten. Eerst werd er natuurlijk op de gezondheid van de nieuwe telg geklonken. Dan toonde Ronald dat hij naast de perfecte gastheer ook nog een meer dan goede kok was en bezorgde ons een overheerlijke maaltijd. Dat Bohdi ondertussen een onstuimig spelletje met zijn zus wilde spelen, was niet naar de zin van akela B'Elanna die het jonge geweld tot de orde riep. Aischa vluchtte haar zetel op. De tante wilde ook die richting wilde uitgaan, werd echter door haar baas een halt toegeroepen en hield het verder voor bekeken. Gedurende het eten bleef het rustig en was het voor de baasjes genieten.

Speciale dank aan Ronald en familie voor de prachtige wandeling en het fantastische eten.