Een uur van vertrek afspreken en dan nagenoeg samen toekomen: een eigenschap waar we als Hovawartinfo trots op zijn. Ronald was net uitgestapt toen ook wij de parking bereikten. Klaarmaken en startten dus. Over wie er ook al gestart waren, hoefden we niet na te denken: een onbekend aantal racefanaten met benzine in het bloed maalden hun rondjes af op het circuit van Zolder. Oorverdovend kabaal wurgde de aardse stilte en maakte genieten gedurende de eerste kilometers tot een minder prettige belevenis. Schril contrast met de weelderige natuur waar ons traject ons doorstuurde. Vroeger was dit gebied bezaaid met grote en middelgrote meertjes maar het dalend grondwaterpeil en het gebrek aan regen om dit aan te vullen, hadden het terrein herschapen in wat mogelijk moerasland was en zelfs heidevlakten. Natuur en begroeiing is z'n eigen architect, soms geholpen door verenigingen die proberen om de natuur "bij te sturen". Nu het lawaai der brullende motoren verstomd was, konden wij en onze Hovawartjes er dan ook met volle teugen van genieten. Het moet Pepper ook behoorlijk op haar systeem gewerkt hebben want plots begon ze haar tante een beetje te wild uit te dagen, iets wat B'Elanna zich niet liet welgevallen. Pepper werd vakkundig op de rug gelegd en gedwongen om zich rustig te houden. Toen ze na de eerste verwittiging nog van geen ophouden wist, kreeg ze nog een pak op haar donder. Tijd om als baas in te grijpen en dit jonge geweld eventjes aan banden te leggen. Goed honderd meter aan de lijn en dan bleek Pepper opnieuw in staat om zich netjes te gedragen. Gelukkig hadden we voordien al een groepsfotootje gemaakt want anders had dit wel wat meer tijd in beslag genomen. De wandeling bood een zeer afwisselend landschap: bossen, velden, meertjes, heide, bebouwde zones (al dan niet zonevreemd). Wat zeker niet zonevreemd bebouwd werd, was de Kluis van Bolderberg. Vandaag nog steeds een oord van bezinning en absolute stilte. Nu ja, als er op het circuit geen wedstrijden gehouden worden want het geluid zou ons de hele wandeling blijven achtervolgen. Bolderberg is dus, buiten een groot en prachtig natuurgebied, ook een stevige verhoging in het landschap en mochten we vooral in het begin al eens een helling opklauteren. Niet te vergelijken natuurlijk met wat we tijdens eerdere wandelingen in de Ardennen te verteren kregen. Voor onze viervoeters dé kans om lekker op en af te hollen. Soms zouden we het idee krijgen dat ze ons eigenlijk aan het uitlachen waren. Wie zou het hen kwalijk kunnen nemen? Wij in ieder geval niet. Op een bepaald moment liepen we door een dreef waar aan het eind iemand woonde die het niet zo op wandelaars met honden voorzien had. Bordjes met hondonvriendelijke teksten nodigden ons uit om ons maar snel uit de voeten te maken. De volgende links bood wel uitzicht op het fraaie domein van Bolderberg maar verliep langs een behoorlijk drukke weg. Voor voetgangers bleef enkel het fietspad te volgen en enkele malen dienden we plaats te maken voor fietsers en wielertoeristen waarvan sommigen ons bedankten en anderen ons geen blik waardig gunden. Smaken verschillen duidelijk! Gelukkig konden we een stuk verder opnieuw de natuur in. Hondjes vrij en met de neuzen tegen de grond. Het pad slingerde nu door het bos en het niveau van de decibels nam ook weer toe. Wie zich onderweg zou afvragen waar dit geluid wel vandaan kon komen, kon zich oriënteren met behulp van een schuine tafel waarop een kaart bevestigd was. Terwijl we deze kaart eens wilden bekijken, moeide B'Elanna zich in de debatten en sprong vrolijk op de schuine tafel. Wilde ze ons duidelijk maken dat zij de weg wel zou vinden? De foto die je onderaan kan vinden, verliep niet zo van een leien dakje. Peter, altijd cameraman van dienst, wilde haar zo wel op de gevoelige plaat vastleggen. Omdat hij zich net iets te dicht bij de tafel bevond, deed hij twee passen achterwaarts waarbij de tweede er duidelijk eentje te veel was. Met de camera in aanslag, donderde hij op z'n rug. Een foto van een boom en wat lucht waren het resultaat. Ronald en Marc lagen ondertussen in een deuk en had wel wat tijd nodig om terug tot de orde van de dag te komen. Hik-slik-lachend probeerden we B'Elanna opnieuw op de kaart te laten springen. Dat lukte uiteindelijk onder het waakzame oog van Ronald. Of wat het gevoel voor humor van een Hovawart allemaal teweeg kan brengen. Een dreef in wording stuurde ons linea recta naar de hoofdingang van het circuit. In onze hoofden een rare kronkel om een wandeling over de parking van het circuit te laten verlopen maar anderzijds bleven er weinig of geen mogelijkheden over om nog wat natuur mee te pikken. We hadden nog kunnen opteren om de wandeling iets uit te breiden maar dit had uiteindelijk toch weer op een betonlint uitgemond en daar hadden we niet echt veel zin in en zeker al niet met die brullende motoren in de oren. Er was een tijd dat ook Marc een behoorlijke slok benzine in het bloed had maar rondjes draaien op een circuit waren er nooit bij. Rally rijden als copiloot wel. Dat ligt ondertussen wel meer dan 30 jaar terug in het verleden en er is geen drang om daar ooit nog naar terug te keren. Na nog een paar kronkels, afdalingen en betonlinten stonden we terug aan de auto's. Hondjes laten drinken en dan hop naar de volgende stek. Tijd voor een frisse pint en wat lekker eten. Dat vonden we in het centrum van Zolder. Terwijl wij onze keuzes maakten, mochten onze Hovawartjes rekenen op heel veel bewondering van de ons omringende tafels. Bistro Bovy in domein de Winning. --> https://www.dewinning.be/ons-aanbod/horeca?titel=bistro-bovy zorgt ook goed voor viervoeters hoewel de drinkpotten iets vaker van proper water mochten voorzien worden. Voor de rest geen klagen: prima eten en drinken en dito bediening. Bij het verlaten van de tafel wilde een aantal mensen weten welk ras we aan onze zijde hadden. Wij: Hovawart en zij "Hovawat?" Zijn wij gelukkig dat we geen alledaags ras bezitten.

Het duurde echt niet lang vooraleer B'Elanna en Pepper op de bodem van de koffer lagen te slapen. Hun hoofdjes verschenen pas opnieuw toen we de residentie van Peter bereikten. Een leuke wandeling en mooie herinneringen. Het lawaai moesten we er noodgedwongen wel bijnemen.