Net over de grens ,met Nederland net voorbij de abdij van Postel draait Ronald vijf minuten na ons de parking van Herberg In Het Wilde Zwijn op. Het is nauwelijks half tien en: het is droog! Het is een luxe die we de laatste wandelingen niet meer gekend hebben. De tocht blijft ook ver weg van vennen en meren maar het is wel een waterbergingsgebied zoals onze noorderburen het omschrijven.
Zodra de GPS toestellen onze locatie aangeven en alle neuzen dezelfde kant uitwijzen, kunnen we vertrekken. Het is meteen ook de start van een nieuw hoofdstuk: tante B’Elanna is met haar ruim negen jaartjes op de teller nog best kranig maar heeft recent wat problemen met het gangwerk.
Daarbij is het niet helemaal duidelijk waar de oorzaak zit. Feit is dat we ons tempo op haar zullen afstemmen. Vanaf de start is het leuk om te zien hoe B’Elanna, Aischa en Pepper met elkaar kunnen opschieten. Bij de ingang van het bos treffen we verschillende bordjes aan. Info bij de vleet maar niks wereldschokkends. Via een draaimolentje komen we in het Grenspark Kempen terecht. In een wijde boog en via kronkelende paadjes draaien we naar het Noorden.
Iets verderop kruisen we opnieuw de baan die we bij de start hebben overgestoken. Vanaf dit punt krijgen we een uitermate gevarieerd landschap voorgeschoteld en dit geldt ook voor de wegen die we volgen. Langs het bos zijn het doorgaans rechte paden, noem het maar brandwegen, door het bos steeds een overvloed aan bochtjes. We wandelen er onder de beschutting van een riant bladerdek en zelfs zonder wild in het vizier te krijgen, weten we dat het aanwezig moet zijn. De Nederlandse bosbeheerders kiezen voor aanplanting van nieuwe bossen voor een mengeling van loof- en naaldbomen. De jonge loofbomen dragen tijdens de eerste fase van de groei een huls uit kunststof die ze moet beschermen tegen hongerig wild dat zich al te graag tegoed doet aan de jonge bast.

Op sommige plekken is het even rond wat plassen lopen. De overvloedige regen zorgt zelfs in een zanderige streek ervoor dat de bodem totaal verzadigd geraakt. Af en toe even het gangwerk van B’Elanna in de gaten houden. Voorlopig geen grote zorgen maar heel af en toe blijft ze toch wat achter om even later weer gezwind haar positie naast ons in te nemen. Ze maakt ook gebruik van elke plas om zich te laven en om haar pootjes te verkoelen.
Daarbij wordt ze door Pepper gadegeslagen. Die houdt helemaal niet van natte pootjes en drinkt alleen dan wanneer ze goed bij het water kan komen.
Deze groene oase is de perfecte biotoop voor tal van dieren, vogels en insecten en helaas ook voor teken. Hoog gras zoomt zeer vaak het pad af, elders steken struiken hun twijgen uit in hun drang naar licht. De ideale plekken voor teken om op een volgende gastheer te wachten. Er is zelfs een strook waar manshoge varens een groene muur in het bos vormen.
Ook hier maken teken graag gebruik van. Na de wandeling jezelf en je viervoeter op teken controleren is geen overbodige luxe
Wanneer de tante blijk geeft dat ze wat moe aan het worden is, zijn we net over de helft van onze wandeling. Alsof het een bestelling betreft, kunnen we gebruik maken van een bank. Terwijl we allemaal wat op adem komen, pakken steeds meer donkere wolken boven onze hoofden samen.

Er was kans op wat regen. Even snel een buienradar checken kunnen we hier wel vergeten: geen netwerk. Lekker onbereikbaar! Na de pauze vervolgen we onze route. De begroeiing lijkt nu even wat meer op een stuk heide dat door bomen en struiken dreigt te worden overwoekerd.

We weten dat de beheerders van deze strook natuur met behulp van runderen dit proces te lijf gaat om zo de heide te vrijwaren.
Waar het bosbeheer echter niet in slaagt, is het lawaai van de autosnelweg te dempen. Onze route verloopt, zij het op ruime afstand, een hele poos parallel met de E34/A67 in zuidwestelijke richting. Het kan echter de pret niet bederven. Ronald merkt op dat zijn GPS niet bepaald de juiste afstand opgeeft. Blijkbaar is er bij het opstarten ervan iets fout gelopen. Op het scherm verschijnen wel grappige gegevens over de afgelegde weg en de gemiddelde snelheid waarmee we dit doen.
Naarmate we vorderen, wordt de bodem onder onze voeten weer wat vochtiger. De plassen worden er groter en vaak is al een pad naast de weg ontstaan om de plassen te ontwijken. Gelukkig belanden we niet een een modderbad zoals bij de vorige edities. Met nog een slordige twee kilometer te wandelen, begint het dan toch te regenen. Eerst wat gemiezer maar weldra net dat tikkeltje meer.
Niet echt de moeite om regenkledij boven te halen vinden we.

Even schuilen onder een beuk maar uiteindelijk geven we er zeer snel de voorkeur aan om verder te stappen. Vanwege de dichte begroeiing duurt het lang alvorens we de aankomst in zicht krijgen. Ten opzichte van een paar uur eerder ligt de parking er niet meer verlaten bij en een paar nieuwe bezoekers zijn naarstig op zoek naar een parkeerplek.

In de herberg heerst een gezellige drukte. De tafel die we door de bediening toegewezen krijgen, is ver van ideaal want Pepper en B’Elanna blokkeren gewoon de doorgang voor bezoekers en personeel.
Op verzoek krijgen we gelukkig een veel betere stek en mogen de Loyalguards dames zich ongehinderd een plekje uitkiezen om zich uit te strekken.
De herberg blijkt overigens een absolute voltreffer: viervoeters van harte welkom, lekker eten en drinken voor de baasjes tegen zeer democratische prijzen. Een echte aanrader!

De volgende wandeling staat reeds in de steigers..
Voor B’Elanna in ieder geval een ingekorte versie maar hoofdzaak dat ze onze groep kan blijven vervoegen.
 

Lekker eten kan je, na al je inspanningen, in de ";;;Herberg in het wilde zwijn<" aan de start/einde van de wandeling En de hondjes zijn er weer eens welkom!