Fun4dogs is een prima gestructureerde organisatie. Dat merken we steeds weer als we deelnemen. Vanaf de start is gewoon alles voorzien: van snoepjes voor de honden tot een gezellige bruine kroeg waar je nog iets kan drinken alvorens aan de wandeling te beginnen. Een dik half uur voor we vertrekken start Danny (medeorganisator), gewapend met wegwijzertjes. Die wegwijzers worden dan door de laatste groep terug ingezameld... Ofschoon we nog zouden moeten wachten tot 10 uur, laat Johan ons iets vroeger vertrekken. Even langs de grote baan en dan slaan we een landelijke weg in. Waarschijnlijk een leuk decor voor een Haspengouw rally. Die snelheid halen wij natuurlijk niet maar we hebben tenminste de tijd om van dit mooie landschap te genieten. Onze Hovawartjes hebben er duidelijk zin in. Ze houden er dan ook een gezellig tempo op na. Als de eerste kilometer nog over een betonlint verloopt, krijgen we weldra wat Limburgse modderwegen voorgeschoteld. Het mag dan de afgelopen dagen flink geregend hebben, het valt al bij al nog mee. Alleen zorgt de vette grond ervoor dat zowel Jadzea als Dunja wat extra kleur krijgen. Nu donderdag, 26-02-2009 zijn we er nog niet in geslaagd om alle modder uit de vacht van Dunja te verwijderen... Om maar aan te geven dat die modder een behoorlijk kleverig goedje is. Ofschoon de Alden Biesen een groot domein is, blijft de commanderij lange tijd aan het oog onttrokken. Het zacht glooiende landschap is hier uiteraard de oorzaak van. Op de top elke helling kunnen we telkens genieten van adembenemende vergezichten. Het panorama op de gevoelige plaat vastleggen is echter niet mogelijk. De opnames die we maakten zijn helaas te wazig. Over het weer mogen we ons zeker niet beklagen! De zon doet alle moeite om gaten in de bewolking te branden en na goed een uur stappen, tekenen zich voor het eerst schaduwen af. De eerste zonnestralen dragen ertoe bij dat de sfeer er alleen nog maar op verbetert. Na de zoveelste helling te hebben overwonnen, duiken de contouren van het domein op. Blijkt dat de wandeling ons zelfs door de commanderij voert. Door de poorten van de Tromppeterswoning krijgen we toegang tot het geheel. Dit gebouw is eigenlijk de achterzijde maar hoeft niet onder te doen voor de rest van de gebouwen. Voor we de voorkant bereiken, laat de waterburcht zich van een aantal kanten bewonderen. Hier heerst nog een antieke stilte en rust. De voorzijde staat hiermee in schril contrast. Een verrassend drukke weg passeert vlak voor de ingang en brengt ons abrupt terug in de hedendaagse realiteit. Om de inwendige mens te versterken hoeven we echter niet lang meer te wachten. Op nauwelijks een paar honderd meter van waar we het domein verlaten, staat Danny ons op te wachten. Als enig commentaar krijgen we te horen dat wij wel heel snel op het keerpunt zijn aangekomen. Hij vraagt ons wel om nu tot 1 uur te wachten alvorens de weg terug aan te vatten. Nu, da's lang wachten! Een blik op de klok leert ons dat het net half twaalf geweest is. Terwijl we ons een stek uitzoeken in deze, ook alweer gezellige bruine kroeg, weten we nu al dat wij in ieder geval niet zo lang zullen blijven. Met de aankomst van volgende groepjes wandelaars (in totaal 71 personen en niet minder dan 50 honden!), stijgt het rumoer in de zaak. Van rust kan je dan nog moeilijk spreken. Spoedig is het drummen om nog een zitplaats te kunnen bemachtigen. Op de middag heeft Danny ons alweer verlaten om de rest van de wegwijzers aan te brengen. Nauwelijks een half uurtje later, sloffen de eerste groepen terug naar buiten. Om kwart voor één houden we het ook voor bekeken. Na eerst de spieren de kans gegeven te hebben om terug op te warmen, stijgt ons tempo nu zienderogen. Zoals we uit de beschrijving mochten opmaken, is het vervolg nu flink modderig. Wij beschouwen dit echter niet als hinderlijk en nog veel minder trekken Jadzea en Dunja zich er iets van aan. La Dunja kiest trouwens de meest modderige plekken uit om haar weg te vervolgen! Dat we ons blijkbaar sneller door de modder voortbewegen dan de groepjes die voor ons vertrokken, blijkt al spoedig wanneer we na korte tijd al de eerste groep inhalen. Kort daarna volgt al de tweede. Dat een Hovawart nog steeds ontzag inboezemt, mag blijken als deze groep zich voor ons zelfs van de weg verwijdert om ons door te laten. Al vinden wij onze meiden gewoon en zeker niet groot, anderen menen zelfs in teven een reu te herkennen. Een Duitse Herder van dit gezelschap heeft dit echter snel begrepen en komt nog vlug een kijkje nemen naar dit vrouwelijk schoon. Zijn baas grijpt een paar maal in als hij zich te kort in onze buurt waagt.Zijn pret is echter van korte duur want al spoedig verkleinen we voor hen tot kleine stippen. Lekker ploeterend door modder maar soms ook over met modder beklede beton wegen, naderen we nu het punt waar we even moeten opletten. Om ervoor te zorgen dat het vee van een naburige boerderij niet zomaar alle kanten zou opkunnen, heeft men over korte afstand veeremmers in de weg aangebracht. Terwijl we de hindernis naderen, schatten we meteen in hoe we er op de eenvoudigste wijze met onze hondjes over geraken. Gelukkig lopen de remmers niet over de gehele breedte van de weg door maar is er een relatief brede balk in het midden. Netjes aan de lijn vormt ze dan ook geen enkele belemmering voor onze meisjes. Daarna krijgen ze weer de vrije loop en dat weten ze zelfs na een paar uur stappen nog steeds te smaken. Na een poosje bereiken we een eerder moerassig gebied. Alleen het plenzende geluid van hondenpoten aangevuld door ons eigen gepuf en geplets, verstoort hier de rust. De route brengt ons via een wat bizarre maar knap gevonden brug aan de overzijde van een kabbelend beekje. Wat verder heeft men ten dienste van natuur en wandelaar een volledig houten structuur neergepoot. De vlonders zijn zelfs beter gemaakt dan diegenen die men in de Hoge Venen aantreft. Hier kunnen honden wel over lopen zonder gevaar voor eigen leden. Voor we deze constructie bereiken, halen we nog de groep in die een half uurtje voor ons vertrokken... Eens het moeras achter de rug, komen we terug op verharde wegen terecht.Op een bepaald ogenblik ontwaren we voor ons op de volgende helling Danny en zijn gezelschap. Als we tegen dit tempo blijven doorstomen, halen we hen in geen tijd in. Het moment om even een pauze in te lassen. Terwijl Danny langzaam uit het zicht verdwijnt, worden wij opnieuw door het groepje ingelopen dat we daarvoor hadden voorbij gestapt. Ook zij houden even halt. Zodra onze gids uit het vizier verdwenen is, vervolgen we onze tocht. Kerktorens wijzen ook de weg en het doel. Akkers, velden en struiken krijgen nu steeds meer het gezelschap van huizen en landerijen. Een iets grotere baan geeft aan dat we duidelijk in de buurt van de aankomst zitten. De eerste huizenrijen van Genoelselderen schuiven aan ons voorbij. Met nog een laatste blik op een groot wijngoed met daarvoor de waarschijnlijk grootste brievenbus van ons land, tikken de laatste meters weg. Een laatste flauwe bocht en dan houden we halt aan de wagen. Dit alles na 16,55 kilometer. Voor zij die van cijfers houden: we deden er slechts drie en een half uur over. Dit wil zeggen een gangetje van 4,7 kilometer per uur. In vergelijking tot andere tochten die we met meerdere Hovawartjes al deden, vrij langzaam dus!

Na wat spullen in de wagen gelaten te hebben, ploffen we neer op een stoel in de bruine kroeg waar we 's morgens vertrokken. Nog voor men onze bestelling komt opnemen, hebben onze lieve hondjes al een plek gevonden onder de tafel. Niks kan hen nog deren. Na wat op adem te zijn gekomen en onze dorst gelest te hebben, vragen we aan Jadzea en Dunja nog 1 inspanning: instappen! Die twee kruipen gezellig tegen elkaar en vallen gelukzalig in slaap.

Wij danken de inrichters voor de alweer perfecte organisatie! Zonder belet zijn we zeker de volgende keer weer van de partij. Wie van de Hovawart eigenaars ook eens wil meegenieten, kan gewoon de site van Fun4dogs raadplegen af gewoon onze agenda in het oog houden.