|
 Voor
de derde maal op rij trok Hovawartinfo naar de natuurgebieden van de
Hoge Kempen. Dit keer in de buurt van Opglabbeek. Vanwege de loopsheid
van B’Elanna konden Katrien en Bodhi dit keer jammer genoeg niet mee
gaan stappen.
We moeten ook meteen met een waarschuwing beginnen voor
diegenen die in onze voetsporen willen treden: wie op GPS naar de
startplaats rijdt en via de Speeltuinstraat naar de Leemkuilstraat
gestuurd wordt, komt van een kale reis terug: de Leemkuilstraat werd
recent een fietsstraat en ook nog eens enkele richting van de parking
weg!
Ondanks het kleine ommetje bereikten we de parking nog voor de
afgesproken tijd en hadden zo de tijd om elkaar rustig te begroeten en onze Hovi-dames en onszelf klaar te maken voor de tocht.
Ook voor Ronald was dit nieuw terrein ofschoon het natuurgebied nog
steeds behoorlijk dicht bij zijn woonst lag. Hij had een combinatie
gemaakt uit de verschillende, uitgestippelde paden in dit gebied: de
blauwe, de groene en de gele route.
Vanaf de eerste meters hoefden
B’Elanna, Pepper en Aischa niet aangelijnd te blijven: vanaf de parking
vertrok een pad naar de wandeling meteen het bos in. We volgden de route
in wijzerzin en vanwege het zacht glooiend karakter drongen weldra geen
geluiden van de beschaving meer door.
Heel even moesten we aan de kant
voor een paar ruiters die mogelijks niks op dit pad te zoeken hadden
maar
 omdat
ze zich verder niet misdroegen, lieten we hen rustig aan ons voorbij
stappen. Tellen later dartelden 3 geboeide Hovawartjes, neuzen tegen de
grond verder over het pad.
Het gebied staat onder beheer van Natuur en
Bos en dit viel niet te ontkennen: telkens de GPS zich meldde om een
afslag aan te kondigen, waren ook de houten palen voorzien van de nodige
wegwijzers niet te missen. De beheerders hadden de wandelingen ook
meteen in 2 richtingen uitgezet en hadden op elke afslag zelfs twee
palen de grond in geheid. Geen nood aan een GPS wanneer men dus verkoos
om slechts 1 route te volgen. Ons pad leidde voorbij aan het Joekelbos,
een 12 hectaren groot speelbos in een uitermate gevarieerd landschap van
gemengd bos, struiken, heide, weiland en duinen.
Die variatie was
overigens over heel de wandeling terug te vinden. Kindergejoel hoorden
we niet, enkel het gehijg van onze lievelingen en ons eigen gepuf.
Verder niets dan magische stilte. Net iets verder hielden we halt aan
het Ave Maria kapelletje aan de oude eik. Tijd voor een groepsfoto van
de dames. Nog een paar keer samen wandelen en dit type van kiekjes zal
beter en beter lukken.
Het pad verliep nu ruwweg noordoost en volgens de beschrijving hadden we
aan de Ruiterskuilen voorbij moeten wandelen maar water viel hier niet
te bespeuren. Uitgedroogd misschien? Het Turfven wat verderop lag er
vredig en verlaten bij. Een robuuste bank op de beste plek
nodigde uit om even halt te houden. B’Elanna en Aischa deden een poging
om dit ven leeg te drinken wat niet lukte natuurlijk maar onze prinses
verkoos het water uit “haar” fles.
Bediend werd ze zoals steeds door
haar lakei die haar natje en haar droogje gedienstig met zich meezeulde.
Was het nu erna of eerder daarvoor dat we het pad een stuk naast een
asfaltbaantje volgden toen we werden bijgehaald door een grote groep
fietsende ouderen. Gemiddelde leeftijd vermoedelijk rond de 75. De groep
was reeds lang uit het zicht verdwenen toen we de oversteek maakten om
een grote U te trekken doorheen een plakboek gevuld met beelden van
prachtige natuur, her en der een vergezicht en een stel gelukkige
Hovawartjes begeleid door hun al even gelukkige baasjes.
Waar we met zekerheid ook aan voorbij stapten was de Natuur Mobilhome
Parking, een briljante inval om het inkomen van een klein
landbouwbedrijf te pimpen. Ergens op deze weg hadden we een afslag voor
nog een U gemist maar niet volgens de wegwijzers van Natuur en Bos. De
weg voerde langs merkwaardig omheinde weilanden waarbij over heel
de omtrek twee stroomdrad en
aan de buitenkant voorzien waren. Duidelijk nog een project van de
beheerders: wolf fencing. De schaapjes binnen de omheining en de stroom
aan de buitenkant om de “grote boze wolf” die alleen maar zo noemt in
sprookjes, op een afstand te houden.
Een eerste kennismaking met het
project maar zoals wij konden vaststellen, schoot het project aan
verschillende doelen voorbij, Ten eerste liepen er geen schapen te
grazen. Ten tweede was ons niet bekend dat we in wolvengebied vertoefden
en tot slot zou de afsluiting enkel tot gevolg gehad hebben dat een wolf
zich zou doodlachen. De hoogte van de afsluiting was niet eens 1,80
meter. Voor een hongerige wolf geen echte hindernis en zeker al niet aan
de ingang van de weide waar de afsluiting enkel uit onder stroom te
zetten draden zou bestaan en die vermoedelijk slechts anderhalve meter
hoogte mat.
Tja, wij moesten ons er in ieder geval geen zorgen over
maken en zo draaide ons pad stilaan richting eindpunt. Na weer een
gemengd bos te hebben doorkruist, opende zich het landschap met zicht op
alweer weilanden met wolven afspanningen. Het bijzondere aan deze plek
was echter de stilte.  De plek was op een slordige 2 kilometer van het
start- of eindpunt gelegen. Om nog meer van deze stilte
te kunnen genieten, hielden we halt en onze Hovawart dames staken dit
keer hun neuzen in de lucht en snoven de koele bries op. Zes individuen
ondergedompeld in het beste wat moeder natuur te bieden had en heeft:
stilte!
Met tegenzin vervolgden we onze route en een half uurtje later mochten
de dorstige Hovi tantes zich laven.
Volgende stop: brasserie ‘t Stasjon in As. Hier kregen we nog meer
vrouwelijk gezelschap van Katrien en van Christel en Femke. Met z’n alle
klonken we dan op de verjaardag en de gezondheid van Peter.
Onze
aankomst met onze Hovawartjes had de gesprekken toch weer even doen
verstommen. Telkens wanneer dit gebeurt dan besef je: we zijn een
bijzondere groep vrienden met een uitzonderlijk en prachtig ras.
Op naar de volgende tocht!
Hier zijn Hovawartjes nog steeds van harte
welkom! Brasserie 't Stasjon (Stationstraat 126, 3665 As)
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)