Midden Mei gingen we samen op pad met Carry en Franck. Zij wonen in Essen-Wildert, op een steenworp van de Kalmthoutse heide. Een stukje daar van noemt men het Stappersven. Bij het vertrek hingen er nog dreigende wolken boven ons hoofd en vielen er zelfs een paar druppels. Voor dit gebied moeten we nu zeggen dat het helaas niet echt begon te regenen. Nauwelijks veertien dagen later werd een groot stuk van dit gebied in de as gelegd door een felle brand. Dat wisten we toen nog niet en dus stapten we vrolijk door een rustige buurt richting Stappersven. Via een lange dreef kwamen we uit op het ven. Wie niet vertrouwd is met de streek, loopt hier zelfs kans het ven totaal te missen. Er ligt namelijk nog een strook met struiken en bomen tussen de weg en het ven. Carry en Franck hadden de weg zodanig uitgestippeld, dat niet iedereen de grote ronde diende af te leggen. Voor wie liever zijn/haar Hovawartje eens een frisse duik in het ven wilde laten nemen, kon dit ongeveer halfweg de wandeling. De groep splitste zich dus. Terwijl Carry de zwemmers gezelschap hield, fungeerde Franck verder als gids. Vanaf deze splitsing stapten we door een met rododendrons afgezoomde weg. Een indrukwekkend zicht. Inmiddels had de zon ook alle wolken zo goed als opgelost en werd het weer behoorlijk warm. Dit was ook te merken aan het gehijg van onze hondjes. Hun gehijg en ons gebabbel was overigens het enige wat er te horen viel. Verder niets dan zalige rust. Onderweg kwamen ons nog wel wat andere wandelaars tegemoet die de kleine stoet met verwondering en ontzag bekeken. Onze Hovi's gunden hen dan weer nauwelijks een blik. Die hadden het veel te druk met snuffelen of rondkijken. Dat rondkijken deden wij ook. De Kalmthoutse heide is een zeer bijzonder natuur gebied dat zich tot ver over de grens met Nederland uitstrekt. Er zijn periodes geweest in de geschiedenis waar de heide een belangrijke rol heeft gespeeld. Vanwege het desolate karakter was dit het ideale terrein voor smokkelaars en stropers. Elke soort had dan ook weer zijn achtervolgers maar meestal was het de taak van veldwachters om dit geboefte te klissen. Sinds het wegvallen van de grenzen, heeft dit stukje grensgebied dus wat folklore verloren ofschoon smokkel nog wel zal bestaan maar nu veel moeilijker te controleren valt. Met de stropers werd al vroeger komaf gemaakt door het hele heide gebied tot beschermd natuur gebied uit te roepen. De straffen op stroperij waren voldoende streng zodat het niet meer de moeite loonde hiervoor een risico te nemen. Soms worden er nog goede dingen gedaan in dit land. Terug naar de wandeling... Onze tocht verliep in een grote lus en dus moesten we vroeg of laat wel terug op het punt uitkomen waar we de zwemmers hadden achter gelaten. En ja hoor. Na een klein uurtje doemden hun silhouetten opnieuw voor ons op. Sommige Hovawartjes hadden zich na het zwemmen blijkbaar ook nog eens goed gaan rollen en zagen er een klein beetje anders dan anders uit... Tijd voor ons om ook even halt te houden. Terwijl we een kleine haag vormden, hadden we af en toe weer verbaasde blikken van voorbijgangers. Nadat iedereen weer op adem gekomen was, konden we onze tocht weer verder zetten. Stilaan kreeg wel iedereen grote dorst. Het eenzame huisje op de heide dat we nu voor de tweede maal voorbij wandelden en hier beter bekend staat als het Sluiske, is vanwege het natuurgebied niet meer bewoond. Het zou anders een fantastische locatie kunnen zijn voor een klein cafeetje. Hoewel, bij de heidebrand is het vuur ook gevaarlijk dicht bij dit huisje geweest. Net als bij andere wandelingen, zette Elmo er de laatste kilometer er altijd flink de pas in. Wij kwamen dan ook met enige voorsprong op het vertrekpunt aan. Toch nog even wachten op de rest alvorens ons te laten neerploffen op het terras van Taverne & Tennis. Tijd om ook even het gezelschap af te gaan. Elmo hadden we al vernoemd. Die mag op wandelingen niet meer ontbreken. Halfzus Haro in gezelschap van Ingrid en Patrick wilden ook niet op het appel ontbreken. Nog bekend volk: Franck en Carry met Chica, Dunja en Hagrid, Marleen met Dante. Eindelijk een voorzitter die je werkelijk overal kan ontmoeten. Van inzet gesproken. Iets minder bekend tot dan toe: Bert met Dantos, Sandra met Bennet, Ima en Rene met Nikki en Chari.
Dit bonte gezelschap genoot van het aangename gezelschap van hun trouwe metgezellen die zich al dan niet te slapen hadden gelegd. Veel te vlug was het weer tijd om afscheid te nemen. Mijn bedenking om hier eens met de eigen familie te komen wandelen zou enkele dagen later tot brandhout herleid worden. Zoals reeds vermeld, werd een groot deel van onze wandeling in de as gelegd. Het kan jaren duren alvorens de natuur zich hiervan kan herstellen.

Omwille van onze bezorgdheid voor Carry en Franck en ook wel een gezonde dosis nieuwsgierigheid noopte ons ertoe hen om een ooggetuige verslag te vragen. Dit is hun relaas: "Ja, we hebben hier wel een paar bange dagen én nachten achter de rug. Onze valies stond klaar om, indien nodig, snel te kunnen vertrekken. Gelukkig is het niet zover gekomen. De brand is op ongeveer 1 km van ons gestopt. Het klopt dat het stuk waar we gewandeld hebben, volledig vernield is. Het zal jaren duren vooraleer de natuur daar een beetje hersteld is.

Wij hebben vooral last gehad van de dikke rook. Alles stonk verschrikkelijk. Ook het continu overvliegen van die grote blushelikopters werkte op de duur serieus op mijn zenuwen. Het was een hele rare en onheilspellende sfeer. Wij geraakten ook bijna niet tot aan ons huis, omdat de straten voorbehouden waren voor de brandweerwagens en de tankwagens. Het was telkens een heel gedoe om de politie te overtuigen om ons door te laten. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen (voor ons dan toch).

Hoe het er nu uitziet kan ik je niet zeggen. De heide is immers nog steeds verboden gebied. Normaal gesproken zou men zondag er terug in kunnen.
Ook van ons, de Hovi's en onze kleine "nephovi" veel groetjes.
               Carry"

Hopelijk hebben ze nu minder slapeloze nachten en blijft de streek van verder onheil gespaard. Hartelijke dank voor de wandeling!