Een koele bries begroet ons wanneer we de auto verlaten op de parking van de Smokkelaar in het Noord-Brabantse Strijbeek. Voor een tweede maal verlaat Hovawartinfo de Belgische bodem en het wordt een bijzondere uitgave want voor de eerste keer zullen Peter en B’Elanna niet de volledige wandeling volgen. Heeft alles te maken met de plotse problemen met het gangwerk van onze kranige tante. Op Ronald is het even wachten want zijn traject hiernaartoe is niet zo gemakkelijk. Toch parkeert hij zijn wagen ruim voor tien uur naast de onze. Vanaf deze parking vertrekken tal van smokkelroutes maar wij hebben zo ons eigen traject uitgedokterd.

Net voor vertrek nog even die trui in de auto achterlaten want de zon zorgt ervoor dat de temperatuur snel de hoogte in schiet. Bij de start is er even twijfel welke richting we uit moeten en we besluiten Ronald te volgen, de juiste keuze zo blijkt achteraf.
Aischa, Pepper en B’Elanna mogen meteen hun pootjes uitslaan hoewel het bij die laatste een stuk moeizamer loopt. De tante mag natuurlijk wel het tempo bepalen voor ons.

We hebben weer een prachtig stukje natuur ontdekt, met heel veel afwisseling: bossen, weidelandschappen, heide, vennen met grote waterpartijen. Onze route trekt aan de Zwarte Goor voorbij, een ven met achtenswaardige afmetingen, en we duiken opnieuw het bos in. Iets verderop bereiken we de parking van de Chaamse Beekroute. Op dit punt scheiden onze wegen. Peter en B’Elanna verdwijnen uit het zicht en Ronald neemt nu Marc en hun Hovawartdames op sleeptouw. Uit voorzorg zijn we dit keer allemaal met een camera op stap. Voordien heeft Peter zich altijd met heel veel toewijding van deze opdracht gekweten maar nu dus niet meer.
De route brengt ons over de Chaamse beek en we wandelen nu in noordelijke richting in de voetsporen van de smokkelaars van de negentiende eeuw. Vooral tabak, alcohol, boter en zout werden van België naar Nederland gesmokkeld. Dat verliep nooit zonder risico want de grens werd hier streng bewaakt door gewapende douaniers en menig smokkelaar liet hierbij het leven. Vandaag hoeven wij ons geen zorgen te maken dat men op de loer ligt om ons te onderscheppen. Of toch?

Een oudere dame met hond brengt ons tot staan en ze besluit om zelfs een klein stukje mee te stappen. Ze is een spraakwaterval, heeft het ook over de Corona en de gevolgen voor de streek die toen door hordes wandelaars overspoeld werd. Dat ze veel toeristen liever niet ziet komen. Uiteindelijk slagen we erin ons van haar los te wrikken en kunnen we onze weg vervolgen. Door dit oponthoud zijn we ons ritme wat kwijt en ook wel de oriëntering. Noodgedwongen dienen we even een stuk op onze passen terug te keren. Afslag gemist! Het juiste pad kronkelt eerst door dichte begroeiing en veengebied. Dan wijzigt de ondergrond opnieuw en schuift een bos met iets bredere paden als een arboretum aan ons voorbij. Tijd voor een kleine pauze om Aischa en Pepper wat te laten drinken.

Opnieuw op weg, trekt wat verder het bos open en hebben we uitzicht over een met bomen afgezoomd weiland. Vanaf nu wordt het zoeken naar de afkorting. Daar waar de GPS signaal geeft dat we de afslag hebben bereikt, verspert prikkeldraad de doorgang. Het wordt zoeken naar een volgende mogelijkheid maar het pad verloopt nog in Noordelijke richting. Na een gevoelde eeuwigheid vinden we een weg die in de juiste richting verloopt. We besluiten om het tempo te verhogen. Een goed voornemen want het is nog een flink eind stappen geblazen. Gelukkig kunnen we nu van een schaduwrijke, brede weg gebruik maken. Opnieuw op de geplande route, zorgen grote plassen er toch weer voor dat het tempo daalt maar gelukkig duurt deze ellende niet al te lang. Ondertussen bekijkt Ronald de mogelijkheid om de verloren tijd wat in te halen en de extra kilometers te verminderen.

Hij slaagt in zijn opzet en het brengt ons zo sneller naar de eindmeet. Als beloning mogen we nog het Langven van de Strijbeekse Heide doorkruisen. Een prachtig gebied en een paradijs voor watervogels. Wanneer ons het geluid van auto’s bereikt, weten we dat onze tour er bijna op zit. Peter is een hele tijd voordien al op het terras neergestreken en kan reeds genieten van het lokale streekbier. De afgekorte route mondt uit op de hoofdweg van Strijbeek naar Chaam. Gelukkig hoeven we die maar voor een slordige tweehonderd meter te volgen. Even later is Hovawartinfo weer compleet. Onze reservatie van een tafel levert nog een leuke verrassing op: we krijgen een plek toegewezen waar voor onze Hovawartjes plaats zat is. Zoals het een hondvriendelijke onderneming past, worden onze lievelingen eerst van water voorzien maar bijna gelijktijdig landt het streekbier voor onze neuzen.
Dan was er natuurlijk nog de lus die B’Elanna en Peter maakten. Aan de hand van de gemaakte foto’s, valt redelijk op te maken hoe hun tocht verlopen is.

Zodra Ronald ten teken van afscheid met de hand zwaait, begint voor hen een nieuw hoofdstuk. Deel uitmaken van een hechte groep én deels ook familie, maar toch alleen op pad. B’Elanna snapt het niet goed maar wandelt haar baas toch achterna. Een brede en goed begaanbare weg leidt hen van het ene waypoint naar het volgende. Peter laat bewust B’Elanna het voortouw nemen. Dat is ook wat ze zelf wil. Haar lichaam mag dan haar mobiliteit beïnvloeden, haar geest is nog niet veranderd. Het is een zegen voor haar dat ze in het nu leeft, dat ze de beperking wel voelt maar dat ze nog steeds van elke afgelegde meter kan genieten.

Nog steeds op zoek naar de volgende geur, nog steeds benieuwd naar wat er achter de volgende bocht schuil gaat. Voor haar is regelmatig wat schaduw en voldoende water meer dan welkom. Dat er een zeer gevarieerd landschap aan haar en Peter voorbij schuift, laat haar koud. Bij een picknicktafel houden ze halt. Stoere tante de tijd gunnen om wat op adem te komen en dat is geen luxe. Na hun lus te hebben afgewerkt, toont het verslag van de GPS aan dat ze aan een gemiddelde van bijna 4km/uur onderweg geweest zijn. Lang niet slecht! Nog tijdens hun pauze kijkt B’Elanna haar baas verlangend aan: gaan we verder?

Er volgt een hele strook bosgebied, dus veel schaduw. Weer een stuk langs weiden en akkers, gevolgd door nog een bos. Het met hoge grassen afgebakende, kronkelende pad verleent B’Elanna niet altijd de kans op een weidse blik. Dan doemt plots het volgende ven voor haar neus op en kan ze haar pootjes afkoelen en wat drinken. Een bank nodigt Peter uit om opnieuw halt te houden. De tante gaat er zowaar bij liggen en samen kunnen ze genieten van elkaar, de rust en de hen omringende natuur. Mooie liedjes duren niet lang en alweer spoort B’Elanna haar baas aan om de tocht verder te zetten. Ze wandelen rond het ven, dan nog een stukje bos, gevolgd door nog een klein ven. De laatste strook bos brengt hen terug aan het vertrekpunt. Vanaf nu wordt het wachten op de andere leden van Hovawartinfo. Alvorens een plekje op het terras te zoeken, zetten ze zich nog gezellig langs de kant van de weg. “Toch bijna vijf kilometer afgelegd!” glundert B’Elanna.
Rond het middaguur ruilen ze de berm voor het terras.

Zodra het volledige gezelschap de definitieve tafel heeft ingenomen, is het andermaal tijd om het glas te heffen op de wandeling en de vriendschap. Lekker eten vormt een mooi orgelpunt van deze editie.

Lekker eten kan je ook in De smokkelaar, Goudbergseweg 8, 4856AD Strijbeek