Hovawartinfo rond de abdij van Val-Dieu, in het Réserve naturelle de Val-Dieu.
(gedaan 31-03-2018)

 

 

Ruime parking aan de abdij als je er vroeg genoeg bent.De dag begon veel belovend: zachte temperatuur, een lentezon die alle moeite deed om de frissere en vooral nattere dagen van voordien te doen vergeten. Ronald had alweer een korter traject af te leggen, dus die stond ons breed lachend op te wachten. We maakten ons reeds klaar om te starten, toen nog een wagen de parking opdraaide die blijkbaar ook een Hovawartje aan boord had. Met alle viervoeters uit de auto's, kreeg Aiko de nieuweling in zicht en begon meteen wat machogedrag te vertonen. Na wat de baasjes van Aiko de maandag voordien te horen hadden gekregen, was Marc er vrij gerust in dat de tocht rustig en gemoedelijk zou verlopen. Tijdens het eerste stuk na de start mocht Aiko aan de lijn blijven terwijl de rest al vrolijk mocht rondlopen. Onze grote beer wilde natuurlijk niks liever dan samen met zijn B'Elanna te spelen en te snuffelen. Het zou helaas anders komen. Al bij de eerste hindernis kwam hij en Max iets te dicht bij elkaar en Max twijfelde geen seconde om toe te slaan. Voorlopig nog zonder gevolg. Het pad en eigenlijk heel de wandeling lag bezaaid met koepoortjes: doorgangen geschikt voor mensen maar vee komt er niet langs. Die hindernissen nemen bleek voor Aiko maar een nare ervaring maar zijn drang om zijn geliefde te volgen, deed hem telkens de hindernis overwinnen. Nog niet gek ver op onze tocht, maakte de heuvel een knikje en stonden we op wat je een plateau zou kunnen noemen. Terwijl we ons een beetje groepeerden, stormde Max plots op Aiko af en zette meteen zijn tweede aanval in. Door de snelle actie van die jongere snoodaard, slaagde Marc er niet in om Aiko te bevrijden om hem aldus de kans te geven zich naar behoren te verdedigen. Met hulp van het baasje van Max, slaagden we erin om de vechtenden te scheiden. Op het eerste zicht waren beiden er ongeschonden vanaf gekomen. Thuis en na deftig onderzoek, bleek onze beer een paar serieuze sporen aan de vechtpartij te hebben overgehouden. Waar Aiko nog nooit gevochten had, was het duidelijk dat hij op wraak uit was. Noodgedwongen bleef hij dus aangelijnd en tot zijn frustratie en die van zijn baas, mocht dat stuk onbenul vrolijk zijn weg verder zetten. Een veilige afstand bewaren werd de boodschap en meteen verdween ook de aandacht voor het landschap. Het zal er beslist mooi geweest zijn maar Marc heeft er geen herinneringen van. Het enige punt wat wel duidelijk werd, was dat je deze tocht best niet op warme dagen maakt. Nauwelijks schaduw en zeer vaak weiden en velden oversteken met aan het begin en einde de onvermijdelijke koepoort. Af en toe kwamen we wel een stromend beekje tegen maar in tegenstelling met vorige wandeltochten, maakte Aiko helemaal geen aanstalten om er zich in te gaan verkoelen. Dat deden de anderen wel, tenminste, dat kon Marc achteraf aan de hand van de foto's Start van de wandeling, richting vrije natuur...vaststellen. Volgend op een veilige afstand, werd het kilometer na kilometer moeilijker om Aiko in toom te houden. Noodgedwongen dan maar op de oude manier en telkens terug stappen als onze beer te fel in de lijn ging hangen. Zo maalden we de kilometers af en ergens voorbij halverwege kregen Aiko en Marc nog wat meer frustratie te slikken. Op een zeer smalle straat wilde een wagen hen absoluut voorbij. Een nadrukkelijke claxon deed Marc een onmogelijke poging ondernemen om Aiko min of meer veilig aan de kant te zetten. Met wilde gebaren maakte hij de chauffeur diets dat hij (of zij?) snel voorbij moest rijden. Terwijl de wagen op centimeters langs de neus van Aiko scheerde, mocht de bestuurder een tirade van Duitse krachttermen in ontvangst nemen. niet dat dit Marc ten goede kwam want diens stresspiegel stond nu ruim in het rood. Uiteraard voelde zijn trouwe vriend dat ook en die deed er dus ook nog een schepje bovenop. Het werd zo stilaan hard tegen onzacht terwijl ze af en toe gewaar werden dat ergens voor hen hun vrienden er ook nog waren... Eindelijk de vrijheid...Nog enkele heuvels verder kwam het startpunt en de abdij opnieuw in zicht. Nogmaals, beschrijven wat er te zien viel, blijft tot op heden voor Marc onmogelijk. Met nog luttele kilometers te stappen, troffen ze op hun weg ook nog een koppel met een hond aan. Deze was niet aangelijnd en zo moesten Aiko en Marc op zoek naar een andere doorgang. Die was helaas niet voorhanden en was het noodgedwongen wachten tot deze wandelaars wilden opkrassen. Gelukkig maakte de hond geen aanstalten om dichterbij te komen. Waarschijnlijk was de aanblik van Aiko met ontblote tanden voldoende om hem op afstand te houden. Een laatste afdaling, een laatste keer de baan kruisen en dan waren we terug aan de wagens. Fun was dit helemaal niet geweest voor Aiko en ofschoon hij beslist grote dorst moest gehad hebben, nam hij nauwelijks de tijd om te drinken. Hij had nu wel zijn B'Elanna aan zijn zijde en dit scheen hem wel wat tot rust te brengen. We hadden afgesproken om nog iets te gaan eten en drinken in de brasserie, gelegen aan de overzijde van de abdij. In tegenstelling tot de ochtend, was het ondertussen op de parking knokken voor een parkeerplaats en dus ook behoorlijk druk. B'Elanna zou ons vergezellen bij het eten terwijl de rest van de meute wat tot rust kon komen in de auto's. Aiko sprong gezwind de auto in en terwijl de klep zachtjes neerdaalde, realiseerde hij zich dat zijn vriendinnetje wel mee mocht en hij niet. Op het nippertje glipte hij weer uit de koffer maar vermits hij enkel zijn halsband droeg, diende Marc aan de noodrem te trekken. Vermoedelijk kreeg hij Aiko te pakken op een pijnlijke plek op de rug. Als reactie wilde Aiko van zich afbijten en kreeg zo de hand van zijn baasje tussen de kiezen. Aiko blijft door omstandigheden aan de lijn...

Het bleek goed raak want al meteen sijpelde er bloed langs de hand van Marc op de grond. Aiko kreeg een flinke dreun en een beet in zijn neus. Dit scheen hem toch tot kalmte te brengen en na wat gestuntel om de koffer opnieuw te openen, joeg Marc Aiko al brullend de koffer in. Dit keer bleef zijn vriend wel zitten en kon zijn baasje de schade opmeten. Eerst nu stelde die vast dat Aiko ook een tand boven de wijsvinger in het vel van Marc had gedrukt en dat dit de plek was vanwaar het meeste bloed vandaan kwam. Met enkel een zakdoek ter beschikking, werd het behelpen maar het bleek afdoende om toch nog iets te gaan eten en drinken. Na het eten was het bloeden bijna gestopt en de zakdoek bijna helemaal doordrongen. Geen mooie aanblik... Op de terugweg diende Peter nog even assistentie te verlenen om de zakdoek opnieuw boven te halen. Het bloed druppelde inmiddels in een fijn baantje op de grond en de middenconsole. Het leuke was nog dat er thuis op hen gewacht werd voor het verjaardagsfeestje van de jongste zoon. Omwille van de helse pijn en de flink gezwollen hand, mocht zoonlief mee naar spoed. In plaats van feesten werd het vier lange uren slijten tot alle onderzoeken achter de rug waren. Positief: geen breuk, wel zwaar verpletterd. Conclusie van deze wandeling: dit is niet niet voor herhaling vatbaar! Aiko is en blijft een mantrailer en incidenten zoals op deze wandeling, kunnen dit werk ernstig in gevaar brengen. Met meiden op stap? Geen probleem! Reuen aan de start? Geen Aiko...


Eindpunt in zicht...

 

 

 

 

 

 


Webmaster , all rights reserved.

 

Last update 19/04/2018