Een wandeling lekker dichtbij huis. Voor ons in ieder geval dan toch. De wandeling beschreef een grote acht waarbij we een stukje tweemaal zouden lopen. Ondanks het vroege uur was het al meteen puffen geblazen. Naar traditie hielden we Aiko aan de lange lijn om te verhinderen dat hij bij aanvang al teveel van zijn krachten zou verbruiken. De afstand zou wel meevallen: slechts een slordige 8 kilometer te verteren. Gelukkig hoofdzakelijk door de bossen die voor het grootste gedeelte bestonden uit statig loofwoud. Voor Aiko geen luxe! Dit deel van Vlaanderen kon je niet echt mensenleeg noemen. Zo vlakbij een stad als Leuven kon het moeilijk anders dan dat we tal van wandelaars zouden ontmoeten. Nu ja, het bleken meestal joggers te zijn. Of er een wedstrijd in de buurt was? Wij vonden het in ieder geval gekkenwerk maar zoals het in de volksmond klinkt: ieder diertje zijn pleziertje. De GPS hadden we eigenlijk niet nodig want de route volgde gewoon de knooppunten. Een leuke uitvinding! en hier waren nog geen vandalen aan het werk geweest die wegwijzers hadden doen verdwijnen. Onze wandeling liet ons genieten van de hoge bomen met daaronder lage vegetatie, karakteristiek voor bossen van ettelijke tientallen jaren ouderdom. Een holle weg verliep kronkelend naar de grote baan en het was er aangenaam koel. Dit stukje zouden we dus nog eens passeren. Op het einde van de holle weg draaide onze route opnieuw links het bos in. We merkten dat de temperatuur ondertussen al geklommen was maar het bleef nog binnen de perken en zodoende mocht ook Aiko wat van z'n vrijheid gaan genieten. Kort daarna al een eerste stop om de dorstige te laven. Terwijl Marc voorover gebogen stond om Aiko te laten drinken, voelde hij hoe de temperatuur aan de grond blijkbaar al een stuk hoger lag dan wat op ooghoogte voelbaar was. Het duurde dan ook niet lang of onze grote beer liet het tempo zakken, de bek wijd open naar lucht happend. We waren nog niet eens halfweg... De uitbaters of eigenaars van dit natuurgebied hadden de paden die we volgden voorzien van een verharding en daar waar de zonnestralen de bodem raakten, werd het al behoorlijk heet. Op stukken waar het bladerdek minder dik was, lag de weg vol onder zon. Bij elke gelijkaardige strook verhoogde Aiko de pas en probeerde hij zo snel mogelijk opnieuw in de schaduw te geraken. Die temperaturen behoorden niet tot zijn favorieten, dat was duidelijk. Nog steeds passeerden ons joggers en wij vroegen ons steeds meer af of die wel wisten waar ze mee bezig waren. Bijna half weg en na een grote kruising waar we de weg naar links namen, werd het alweer de hoogste tijd om Aiko te laten drinken. Die had er blijkbaar plots geen zin meer in en ging, net zoals bij een vorige wandeling, in de schaduw liggen. Eigenlijk liet hij zich neerploffen en hij bekeek z'n baas met droeve ogen. Na een gedwongen pauze, krabbelde Aiko opnieuw overeind en vervolgden we onze tocht. Dit was een zo goed als kaarsrechte dreef en de lichtinval bezorgde ons een fantastisch kleuren spektakel. Terwijl B'Elanna vrolijk snuffelend om ons heen cirkelde, maalde Aiko de meters af al was het een verplicht nummertje. Gelukkig hadden we nauwelijks of geen last van andere viervoeters en bleef voor de grote beer die stress toch al achterwege. Op het einde van de dreef stonden een paar huizen. Zone vreemd? Wie zal het zeggen... De brede weg daalde nu gestaag naar de grote baan terwijl de zon de temperaturen ongenadig de hoogte in dreef. Gelukkig bleef er nog voldoende zuurstof tussen de bomen hangen zodat we rustig konden vorderen. Op de plek waar we eerst op dit stuk van de wandeling uitgekomen waren, drukte Aiko zowaar zijn neus tegen de grond en begon zijn eigen spoor te volgen. Daar deed hij ook goed aan want zonder dralen sloeg hij opnieuw het pad in naar de holle weg. De koelte van daarstraks had nu al plaats geruimd voor een zwoele tropische atmosfeer. Niet echt aangenaam meer. Zelf hadden we al een poos het zweet op de rug staan, dus hoe moest Aiko zich nu voelen. Die had blijkbaar een soort van automatische piloot ingeschakeld en trippelde als in trance de holle weg naar beneden. Op de open plek waar we voordien links het bos waren ingedraaid, ging het nu rechtsaf en de baan over. Aan deze zijde van de weg lonkte één van de kunstmatig aangelegde vijvers en daar wilde Aiko best wel naar toe. Helaas was de helling te steil zodat hij spoedig zijn pogingen maar staakte. Het werd nu helemaal puffen en hijgen en gelukkig mochten we bij de eerste gelegenheid opnieuw onze toevlucht tot de bossen zoeken. Dit stuk van de wandeling was met zekerheid erop voorzien om tijdens de weekends, goed geklede burgers te vergasten op een korte wandeling door de natuur zonder dat ze kans liepen hun zondagse kledij te bevuilen. Hier waren overigens ook meer wandelaars onderweg en uiteraard ook een gezin met hond. Noodgedwongen moest Marc dan Aiko maar van het pad wegvoeren om de tegenliggers de mogelijkheid te geven zonder kleer- of andere scheuren aan ons voorbij te geraken. Na dit intermezzo konden we vanaf dan onze weg ongestoord vervolgen. Plots kreeg Marc een kabbelend beekje in de gaten en dit bleek voor B'Elanna en Aiko wel bereikbaar. We lieten hen ruimschoots de tijd om zich te laven en af te koelen. Als er daar een bank gestaan had, hadden we beslist een hele poos blijven zitten. Het was uiteindelijk onze lieve meid die haar vriendje ertoe aanspoorde om uit het water te komen om verder te wandelen. Na een paar kronkels begonnen we het grondgebied van het Spaans Dak te omronden. Vroeger was dit ook een taverne maar nu omgevormd tot een sterren restaurant, type wandelaars met honden absoluut niet welkom. Normaal was het de bedoeling om ook nog de laatste vijver te omronden maar dat had er dan ongetwijfeld toe geleid dat we een heel lang stuk over een kokend hete weg hadden moeten stappen om aan ons vertrekpunt terug te belanden. Gekozen werd dus voor de kortste weg én op naar een heerlijke portie mosselen. We zochten en vonden een plekje in de schaduw van het terras van de Zoete Bron (Oud Heverlee). Toeval wilde dat net 1 tafel verder een man met een Duitse Herder van z'n dag zat te genieten. Als dat maar goed kwam met Aiko want die duldde meestal alleen zichzelf en z'n vriendin als gezelschap. Na een enkele poging om zich een weg te banen naar onze vriendelijke viervoeter, hield hij het maar voor bekeken. Een voorbeeldige bediening bracht eerst water voor onze hondjes en die lieten zich deze traktatie zeer welgevallen. Terwijl we nog op onze mosseltjes zaten te wachten, ruimde de man met Duitse Herder de plaats en we hoopten reeds op een rustig etentje. Die rust werd echter abrupt verstoord bij de intreden van een koppel met jachthond. Die snoodaard zag B'Elanna helemaal zitten en bijna kon Aiko van de commotie gebruik maken om aan Peter voorbij te glippen. Gelukkig weerhielden een stevige lijn en dito stoel dat hij in zijn opzet kon slagen. De rust keerde weer en wij mochten met volle teugen genieten van onze maaltijd en een fris glas streekbier. Verzadigd en al wat bekomen, pendelden we tenslotte terug naar de parking waar we tot onze vreugde mochten vaststellen dat de auto nog steeds in de schaduw stond. Hondjes de koffer in, motor gestart en airco op volle toeren: zo liet zich de terugweg best verdragen. Besluit van deze wandeling: bij hoge temperaturen, definitief geen Aiko meer aan de wandel. Helaas want het gezelschap van B'Elanna stond en staat het hoogste op Aiko z'n lijstje van favoriete momenten in het leven.