Hovawartinfo op de wandel rond Varendonk.

(gedaan 30-04-2016)

De wandeling in beeld...

 

Ivo bracht ons een bezoekje... Tof!Geen extra gegadigden om mee te wandelen en Peter had na de wandeling nog familiale verplichtingen in de buurt dus was het ook niet mogelijk om samen naar het vertrekpunt te rijden. Marc en Aiko verschenen het eerst op de parking van taverne 't Laak Van Toen. Als deze zaak z'n deuren om 10:00 uur diende te openen, dan was het hier nog wreed stil... Plots draaide een wagen de parking op en een nieuwsgierige Ivo stapte uit... Dit was jaren geleden dat we elkaar nog gezien hadden. Omwille van omstandigheden beschikte Ivo niet meer over een Hovawart maar hij wilde ze toch nog eens zien. Als even later ook Peter en B'Elanna toegekomen waren, kon Ivo onze prachtexemplaren in alle rust bekijken. Hij stond bijna likkebaardend het spel van onze Hovi's gade te slaan. Hij wist ons ook nog te vertellen dat de taverne al een poos gesloten was. Pech want we hadden hier zeker wel iets willen drinken.
Omdat het er niet meteen zal inzitten voor Ivo om nog eens een Hovawart in huis te halen, dragen we met alle plezier deze wandeling (en het verslag) aan hem op.

Hier liepen we bijna verkeerd...We namen afscheid van Ivo en begonnen onze tocht door een voor ons totaal onbekend natuurgebied. Na de bewoonde wereld te hebben verlaten, mochten B'Elanna en Aiko vrolijk hossen en zich uitleven. Heel even mocht Aiko terug aan de lijn om te vermijden dat hij een lokale Border Collie tot middagmaal zou maken. Verder kreeg hij evenzeer de vrijheid als z'n vriendin. De natuur die ons omringde was nog niet zo gek lang geleden niet toegankelijk voor het grote publiek omdat het toen nog het jachtdomein van de Prinsen van de Merode was. Leuk dat ze ook Jan Modaal nu mee laten genieten van dit prachtig gebied. Aiko vervolgde zijn eigen pad.De beschrijving was ook heel accuraat wat de bodemgesteldheid betrof: het was inderdaad drassig en modderig. Op een deel van de route had men zelfs een verhoogd pad in hout aangelegd wat zeker geen luxe was... Dat kon echter Aiko niet deren want die zocht bijna elke plas en gracht op om door te lopen. Een stukje verder konden we middels een brugje de Rode Laak oversteken. Het riviertje dankt zijn naam aan de roestbruine kleur van het water, verkleurd door de ijzerhoudende grond. Dit brugje leek de ideale plek om eens een leuke foto van onze viervoeters te maken. We waren en zijn het echter nog steeds niet gewend dat ze niet zo acteren als destijds Axel en Jadzea. Die kon je zonder begeleiding ergens laten gaan zitten en ze dan snel op de gevoelige plaat vastleggen. Onze jonge snuiters willen alles behalve rustig gaan zitten en hen in bedwang houden op een glibberige brug is ook al geen pretje! Wie de kaart van de wandeling bekijkt, zou kunnen denken dat men telkens in rondjes draait maar dat gevoel kregen we tijdens de gehele wandeling niet. Een rijk afwisselend landschap van bossen, weilanden en stille bermen maakte dat men niet uitgekeken geraakte. Wat ook enorm opviel: een zalvende stilte. Er waren stroken waar we geen verkeer hoorden, enkel het gekwetter van vogels en het geruis van de wind door de struiken en bomen. Twee Hovawartjes op een gladde brug...De enige stoorzenders in deze idylle waren het gehijg van B'Elanna en Aiko en onze voetstappen... Her en der verliep de wandeling ook langs de knooppunten wandelingen en kregen we onverhoopt het gezelschap van andere wandelaars. Gelukkig niet voor lang want niet iedereen is opgezet met het gezelschap van honden, laat staan twee uit de kluiten gewassen Hovawartjes. Wegens herbebossing ontdekten we dat een stuk van de wandeling niet meer volgens plan te lopen was maar dankzij een goede GPS en dito doorzettingsvermogen, belandden we toch terug op onze route. Na het kruisen van een iets drukkere verkeersweg, lieten we alweer het geraas van voertuigen achter ons. De wandelaars die ons tot dan gepoogd hadden om ons te volgen, zochten het café op dat in de beschrijving vermeld stond. Wij vervolgden echter onze weg. Uit veiligheidsoverwegingen moesten we B'Elanna en Aiko weer even aanlijnen omdat ons een aantal wandelaars tegemoet kwamen met viervoeters die er niet zo aardig uitzagen. Nadien was het voor onze twee lievelingen fun zoals altijd. Een eind verderop werd het pad wel erg drassig en de talrijke afdrukken van paarden lieten vermoeden dat hier ook vaak ruiters onderweg waren. Dit bleek te kloppen want nauwelijks hadden we de rand van een bosje bereikt of we werden door een paar ruiters ingehaald. Om het helemaal leuk te maken, verschenen er ook een aantal die ons tegemoet kwamen. Voor Aiko geen probleem maar B'Elanna wilde best wel eens wat gaan spelen met deze grote viervoeters en Peter kreeg het knap lastig om overeind te blijven in de blubber. Op een van de zeldzame stroken asfalt- of betonweg kwam ons zelfs een hele manege paarden tegemoet. Blij dat we ook van deze meute verlost waren, boog onze route opnieuw de natuur in. Aanvankelijk was het pad nog behoorlijk begaanbaar maar iets verder werd het weer ploeteren... Gelukkig hadden we net voordien nog even halt gehouden. Voor de liehebbers was er voldoende modder!Aiko vond het ploeteren bijzonder leuk. Waar hij het als puppy niet zo op water gemunt had, deed hij nu niks liever dan van de ene poel naar de andere te laveren. Het voordeel was wel dat met de regelmaat van een klok, de modder van diens poten gespoeld werd. Elke bocht op ons traject toonde telkens weer een net iets andere begroeiing en het deed enkel verlangen naar meer. Helaas zijn bossen in Vlaanderen niet oneindig en plots liepen we dan ook weer aan de rand van een weiland. Aiko maakte gebruik van de wel erg diepe gracht om zich bijna helemaal onder te dompelen. Hij kon toonbaar terug de bewoonde wereld in duikelen en dit was ook het geval. Enkele riante optrekjes aan de rand van dit natuurgebied zorgde toch wel voor een tikkeltje afgunst. Vanaf deze domeinen hoefde men zijn hond zelfs niet aan te lijnen want het bos begon gewoon honderd meter verder...

Onmerkbaar waren we eigenlijk reeds op de terugweg. Dit werd enkel duidelijk omdat de route op 1 punt inderdaad een stuk overlapte. De rest was zodanig uitgekiend dat je hoogstens je eigen pad diende te kruisen.

Na een zoveelste lus van het parcours te hebben afgewerkt, naderden we stilaan het eindpunt of de start als je nog eens een rondje had willen draaien. Onze score voor deze wandeling ligt bijzonder hoog: zeer rustig, zeer afwisselend en alles wat een Hovawart leuk kan vinden! Jammer dat er slechts twee in ons gezelschap vertoefden.

Terwijl we dit verslag schreven, stonden we al zo goed als in onze startblokken voor alweer een volgende ontdekkingstocht. Iets minder vlak dan deze evenwel...

B'Elanna en Aiko rekenen weldra op iets meer gezelschap.

 

Moe maar voldaan naar het eindpunt!

 

Aan de wandel, eerst over asfalt.

Aiko en B'Elanna genieten van de vrijheid! B'Elanna maakte dadelijk nieuwe vrienden!
De eerste modder komt er aan!! Lekker gras!! Een erg rustige omgeving.
Blijkbaar een populair wandelgebied... Hier was het pad verdwenen... er rond dus! B'Elanna wist wie de koekjes had...
Iedereen mooi door het poortje. Deze drukke weg 2x oversteken. Hier kan je ook veel paarden tegen komen...
Halverwege... tijd voor een pauze. Hovawartjes kennen altijd de weg...VOLGEN!! Aiko genoot overduidelijk!!
Hier was het pad helemaal ondergelopen.   Een laatste trek door de velden.

 

 

 


Webmasterster , all rights reserved.

Last update 12/05/2016