Hovawartinfo in het spoor van de paters van Hamont-Achel.
(gedaan 29/09/2018)

De map van de wandeling...

Wil je de wandeling zelf eens doen? Download dan de track...

 

Het volledige (- fotograaf) wandelteam.Aiko vond het wat leuk om mee te mogen want dan was hij eventjes van het jonge geweld verlost dat hem nu al een kleine 14 dagen teisterde. Ook B'Elanna had er weer zin in en na een vlotte tocht, bereikten we nagenoeg gelijktijdig met Ronald de abdij. Na het klassieke stoer doen van de meiden en het "ik wil meespelen baas" van Aiko, trokken we ons op gang voor wat weer een mooie tocht beloofde te worden. Het eerste stukje van de wandeling volgde dan wel de "grote" baan maar iets verder kregen we een prachtig landschap voorgeschoteld waar de meisjes meteen hun vrijheid kregen. Dat kon voor Aiko iets later ook. Afwisseling in het landschap troef! Bossen, velden, dreven en bijna nergens een levende ziel te bespeuren. Traditiegetrouw zochten we (waarschijnlijk onbewust) weer een plek op met een rijke geschiedenis. Pal op de grens gelegen was Hamont-Achel een oord waar tijdens de eerste wereld oorlog zich behoorlijk wat taferelen hebben afgespeeld. Smokkel van mensen en goederen tussen het bezette België en neutrale Nederland vormden de hoge inzet tegen de achtergrond van een riant natuurgebied. De Duitse bezetter had er alles aan gedaan om die smokkel in te dijken en te verhinderen. Verzetsstrijders en idealisten speelden een levensgevaarlijk kat en muis spel. De bezetter ging zelfs zover dat ze de grens probeerden af te grendelen door middel van kilometers onder hoogspanning staande afsluitingen. De dodendraad werd de barrière genoemd en als we later tijdens de wandeling een reconstructie mochten bewonderen, gaf het ons meteen de juiste impressie van hoe het er destijds aan toeging. Terwijl onze hondjes een poging ondernamen om alle indrukken en geuren in zich op te nemen, onderhielden wij ons over koetjes en kalfjes zonder evenwel het landschap uit het oog te verliezen. Afgaande op bepaalde reacties van Jana en Michka, moet er ook wel wild in de buurt geweest zijn maar dit maal bleven ze vlak bij ons in de buurt. Onze lievelingen zoeken het juiste spoor.Bij vertrek was het kwik op een 8 graden blijven steken, lekker fris dus en daar profiteerde vooral Aiko van. Dit had de hele zomer zwaar te lijden van de hoge temperaturen maar nu kon hij rustig en ongehinderd zijn gang gaan. Het zal hem waarschijnlijk niets uitgemaakt hebben dat de paden die hij betrad, ook ooit onder water gelegen hadden. Daar merkte hij natuurlijk niks van maar zijn baasje kon aan het type ondergrond een beetje van de geologische geschiedenis van dit terrein afleiden.  Een leuke babbel doet de tijd aangenaam verstrijken.Ondanks de karige ondergrond, werd dit gebied toch reeds vroeg in onze geschiedenis bewoond en hier gewassen laten groeien, moet altijd al een zware opgave geweest zijn. Het was onze hondjes allemaal worst. Zij huppelden vrolijk snuffelend heen en weer terwijl de zon een poging ondernam om de temperatuur op een hoger niveau te tillen. Na elke bocht of afslag had de natuur weer een ander schouwspel voor ons in petto. Meer afwisseling kon men zich nauwelijks inbeelden en het was ook telkens verrassend. Dat was zo voor de dodendraad en dat bleef ook zo nadien. En net als we dachten dat we alles gezien hadden, kregen we een heus duinenlandschap voorgeschoteld. Het bleek ook de speeltuin voor menig motor fanaat. Diepe sporen lieten hierover geen twijfel bestaan maar gelukkig voor ons, bleken dit soort natuurliefhebbers niet aanwezig te zijn. De zalige stilte werd enkel doorbroken door het gehijg van onze lievelingen. Die hadden het duidelijk naar hun zin. B'Elanna en Michka wisten bij momenten niet waar eerst te snuffelen. Ook voor de oudere generatie moet het hier razend spannend geweest zijn want het tempo daalde gestaag tot we voorbij deze miniwoestijn weer in een ander soort terrein terecht kwamen. Den dodendraad van WO I.Af en toe halt houden om de meute te laten drinken én om op die wijze het gewicht van de rugzak van Marc te verminderen... Van woestijn overgaand in heidegrond om dan weer over te gaan in akkerland. Dat laatste betekende meteen dat we dichter bij bewoond gebied kwamen. Geen slechte gok want her en der konden we de contouren van een hoeve waarnemen. De tocht liep naar zijn einde maar van de abdij was nog geen spoor te bekennen. Of toch? De spitse kerktoren wees ons de weg. Voor wie pakweg een eeuw geleden door dit gebied moest, moet die aanblik een verademing en geruststelling geweest zijn weldra opvang en onderdak te kunnen vinden. Wegwijzertjes op paden bestonden toen nog niet en verdwalen niet eens een verrassing. Ons team was gewapend met niet 1 maar 2 GPS toestellen die elkaar niet tegenspraken. 't Mocht al eens meezitten... Nog een paar bochten verder kregen we de dreef naar de abdij in het vizier. Daar waar we 's morgens nog alleen geweest waren, was nu een gezellige drukte. Aiko wilde absoluut naar de auto, dus verdeelden we de taken: Ronald bracht ook zijn duo tot aan de auto terwijl Peter en B'Elanna een plekje op de binnenkoer gingen bezetten. Aiko kreeg een plekje in "zijn" auto in de schaduw, vlak bij de ingang. Een dorstlessende Trappist als afsluiter!Het "ouwe mannen clubje" vond elkaar weer op het binnenplein. B'Elanna hield met 1 oog de kat van de paters trappisten in de gaten maar verroerde verder geen vin. Gewoon te moe? Neen, deze kat was het duidelijk gewend om te gaan met de talrijke viervoeters en hun gezelschap. Wie trappist zegt, denkt natuurlijk aan bier en dat moesten we natuurlijk uitproberen. Een andermaal gulle Ronald trakteerde ons op koel gerstenat en snacks die we met veel genoegen naar binnen lieten glijden. We hadden er weer een prachtige wandeling opzitten in wat men gerust tot de mooiste plekjes van Vlaanderen mocht bestempelen. Gelukkig herbergt Limburg nog meer van die fraaie plekken. Geen twijfel dat we nog wel vaker in deze provincie gaan rondpionieren. Gezelligheid kent dan wel geen tijd, die tijd vloog wel voorbij en met tegenzin namen we afscheid van elkaar. B'Elanna trof een half slaperige Aiko aan, vervoegde hem en nog voor we goed en wel een paar kilometer verder waren, was er van hen niks meer te bespeuren. Pas nadat we de uitrit van de autosnelweg bereikten, kwam er opnieuw leven in de brouwerij.

Op naar de volgende tocht!

 

 


Da was weer een leuke wandeling!!

 

 

 

 

 

 


Webmaster , all rights reserved.

 

Last update 25/10/2018