Buiten onze eigen Hovawartjes heeft nog geen enkele andere rasgenoot deelgenomen aan één van de wandelfestijnen van Fun4Dogs. Jammer, want ook deze editie was weer een schot in de roos. Enige spelbreker was het weer maar de pret was er in ieder geval niet minder om.
De wandeling had als vertrek en aankomst het Chalet du pont de Belleheid in Sart-lez-Spa. De parking van dit chalet is gelegen aan de andere oever van de Hoegne (voor zij die van aardrijkskunde houden: dit is een zijriviertje van de Vesder). Leuke vaststelling was dat er wel een brug was maar niet eentje waar je met de wagen over kon. De parking kon je bereiken als je door het water reed. Dus even slikken en met een bang hartje het water door met de auto. Eens veilig aan de overzijde, stonden de organisatoren en een aantal deelnemers ons al op te wachten. Gastheer Johan keek met een spijtig gezicht naar de wolken. Samen met hem en onze hondjes trokken we naar de chalet. Daar ontvingen we een kaart van het wandelgebied, elk twee pakken centwaffels en ook elk een worst. Uiteraard ontvingen ook Jadzea en Elmo een lekkere koek voor onderweg. Na eerst wat warme drank naar binnengegoten te hebben, begaven we ons op weg, niet zonder eerst de nodige regenkledij te hebben aangetrokken. Wie ons vraagt welke soorten regen wij kennen, mag ervan op aan dat de uitleg wel even kan duren. Die dag maakten we kennis met zowat alle soorten: van miezeren tot een heuse stortbui. Wie deze regen allemaal niet kon deren was Elmo. Vanaf de eerste meters liep hij lussen trekkend voor ons uit, zijn neus meestal laag aan de grond om alle geuren in zich te kunnen opnemen.
Het eerste stuk van de wandeling voerde meteen naar de top van de helling. Peter had er blijkbaar zin in want die draaide meteen het gas volledig open. Telkens het wat vlakker was, konden we even op adem komen tot de volgende klim. De laatste echte klim volgde de loop van een kleine bergbeek. Hier moesten we even de pas inhouden omwille van twee omvangrijke groepen wandelaars die, net als wij, het slechte weer trotseerden. Zodra ze ons in het snuitje kregen, bleven ze ook meteen staan om ons door te laten. De gestalte van Jadzea en Elmo maakte bijzonder veel indruk op hen. Groep twee inhalen was net een tikkeltje moeilijker vanwege het feit dat ze twee gehandicapten op draagberries op wielen bij zich hadden. Algauw lieten we hen ter plekke en vlogen tegen de helling omhoog. Op de kam veranderde het landschap plots. Het bos maakte nu plaats voor weiden, her den der afgezoomd met wat struikgewas. Op dat ogenblik brak boven onze hoofden ook de hel los en aangewakkerd door een felle wind, gutste de regen bij bakken over ons heen. Geen wonder dat onze schoenen stilaan hun waterdichtheid verloren. Toen we onze rustplaats voor de middag bereikten, klutste het water in de schoenen van Marc. Ook diens regenpak bleek geen voortreffelijke oplossing te zijn. Deze kledij ademde niet en bijgevolg werkte dit als een mini sauna. In café Ardennais in Hockai bekeken we onze hondjes en onszelf. Wie was nu eigenlijk het natst en het viest? Terwijl we ons tegoed deden aan ons lunchpakket, ontving Johan telefoon vanuit de chalet. Blijkbaar had een overijverige boswachter gemerkt dat de honden losliepen en had verder nog wat chagrijnige opmerkingen gehad over de organisatie. Wij hadden er in ieder geval geen, ook al hadden we voorloper Danny onderweg weer tegengekomen. Wij al schrik dat we “weer verkeerd” gelopen waren maar bleek dat hij nu zelf een afslag gemist had. Beste bewijs dat zelfs de meest geoefende wandelaars wel eens de mist kunnen ingaan. Na het eten en wat lokaal bier, werd het weer tijd om de terugtocht aan te vatten. De hondjes moesten nu aangelijnd blijven, zeer tegen hun zin overigens. Gelukkig was het nu nog enkel dalen tot in sart-Lez-Spa. Over de laatste 4 km deden we toch een uurtje. Dat had alles te maken met de regen natuurlijk. Op de moeilijkste plekken waren vlonders voorzien die nu bij deze omstandigheden spekglad bleken. Het was dus constant uitkijken om niet op je bek te gaan en vooral Elmo was een extra handicap. De gehele afdaling bleef zijn lijn onder spanning en noopte het zijn baasje om soms gevaarlijk gekke sprongen te maken. Op 1 uitschuiver (van Peter) na, bleven we gelukkig overeind en bereikten we de chalet. Droge spullen hadden we opgepikt terwijl we de laatste meters over de parking stapten. In de veranda van de chalet trokken we onze natte regenkledij, schoenen en sokken uit. Het gevoel om even terug iets droogs te kunnen aantrekken maakte dat we de regen al vergaten. Nog even een “Super Fagne” achterover gegoten en dan terug naar huis. Zoals we in het begin al zeiden: een bijzonder geslaagde wandeling in een prachtige omgeving.

Wij hopen op een volgende wandeltocht van Fun4Dogs eindelijk eens te mogen uitpakken met een grote delegatie Hovawartjes. De organistoren heten ons alvast welkom! En wat die mannen (en vrouwen) betreft: wederom puik werk! Wij hopen dat die zeurkous van een boswachter ondertussen een kramp gekregen heeft!

Net zoals het voor onze site telt: hou de agenda van Fun4Dogs in de gaten en vergeet je niet in te schrijven...