Als we toekomen, heeft de regen die we onderweg al tegenkwamen ons reeds ingehaald. Eerst wat fijne druppeltjes, dan als Marleen en Dante toekomen, valt het er gewoon met bakken uit. De weersvoorspelling geeft echter opklaringen in de namiddag. Als onze laatste moedige stapper de parking opdraait, houdt het op met regenen en tegen dat Marc en Arie zich bij de groep gevoegd hebben, priemt zelfs een schuchtere zonnestraal al tussen de wolken door. Toch maar even onze regenkledij aanhouden, je weet maar nooit. Na enkele honderden meters hebben we daar natuurlijk al lang spijt van want de temperatuur schiet als een raket de hoogte in. Elmo zorgt voor nog wat meer temperatuursverhoging bij zijn baas. Hoewel hij regelmatig correcties krijgt, hangt hij voortdurend in zijn leiband. Even voordien, bij de samenkomst, heeft hij ook al de boel op stelten gezet door naar alle soortgenoten te willen uitvaren. Eens de posities in de groep ingenomen, is er tijd voor de gezellige babbel. Op de vlakkere stukken ligt het tempo natuurlijk altijd iets hoger en verstommen de gesprekken pas als het wat bergop gaat. De regen van de afgelopen dagen heeft er na onze verkenning van vorige week voor gezorgd dat de wegen er nog steeds even modderig bijliggen. Tenminste, daar waar we toen ook door of naast de modder gestapt zijn. Deze wandeling heeft ook twee nieuwe wandelaars opgeleverd: kleine Senne, gedragen door papa Stefan en Ferro, een vrolijke reu die een plaatsje gevonden heeft bij Tuur, familie van Marleen Swolfs. We missen natuurlijk nog een deel van onze vaste groep maar tijdens de vakantiemaanden mag je er niet op rekenen dat iedereen present geeft natuurlijk. Toch zijn we met 7 Hovawartjes en 10 begeleiders. We zijn trouwens de enige wandelaars in dit toch wel prachtige gebied.
Op de plek waar we ook tijdens de verkenning halt gehouden hebben, besluiten we ook nu weer om even een picknick in te lassen. Kleine Senne heeft overigens behoefte om op tijd en stond zijn voeding te krijgen. Terwijl de jonge telg op de schoot van mama Sabrina zit te genieten, zit Elmo dit schouwspel watertandend gade te slaan. Of er nu echt niks voor hem overblijft? Nee! Senne eet alles tot de laatste lepel op. Ondertussen hebben wij de kans om de plek waar we ons bevinden nog eens wat beter te bekijken. De open plek in dit mooie bos is door mensenhanden ontstaan en hopelijk doet men nog de moeite om alles opnieuw te bebossen. Als we terug aanzetten voor het tweede stuk van het traject, begint nu ook Ferro behoorlijk aan zijn lijn te sleuren. Tuur heeft af en toe wat moeite om dit jonge geweld wat in te tomen. Zeker is dat ze beide goed zullen slapen de volgende nacht! Het tweede deel brengt ons ook langs de strook waar de houthakkers nog vrolijk hun gang gaan en waar de boswegen herschapen zijn in modderpoelen en halve beken. Tijd voor Stefan om al zijn kunde en evenwicht boven te halen om niet uit te glijden op deze toch wel verraderlijke ondergrond. Gelukkig kent hij de knepen van het vak al of hij draagt antislip schoeisel. Gestaag ploetert het gezelschap verder, af en toe een weg banend door de struiken op plaatsen die niet doorwaadbaar zijn. Elmo weet natuurlijk dat in die modder spelen heel leuk is en wil absoluut door alle plassen waden. Helaas wordt hem deze pret ontnomen. Gelukkig voor hem moet hij niet lang aan de verleiding weerstaan want daar doemt voor ons al de open vlakte op. Tijd om de hele groep eens voor het oog van de camera te brengen. Met voldoende afstand van andere reuen, blijft zelfs Elmo nu rustig zitten. Na de groepsfoto krijgt Elmo even de kans om ook zijn poten eens lekker uit te slaan. Het doet deugd te merken dat de kleine schelm enkel aandacht heeft voor het vrouwelijke gezelschap. Vooral Cima moet het bij hem ontgelden en ook Jadzea wordt luid blaffend aangemoedigd om met hem te spelen. Zo zetten we onze weg verder tot we weer in de buurt komen van de boerderij waar een arme hond vastgeketend aan een schuur de wacht houdt. Niet bepaald hondvriendelijk maar zulke taferelen hebben we in Wallonië al vaker gezien. Dan mogen onze Hovi's van geluk spreken dat ze allemaal goed terecht gekomen zijn. Schelmo heeft zich gedwee terug laten aanlijnen en volgt nu naast Chicco zonder ook maar een kik te geven. Bij de brug aangekomen over de kabbelende Bièvre, krijgen onze trouwe viervoeters een opknapbeurt. De blonde mormels waarvan er toch enkele weer naar black & tan neigen, worden van het meeste slijk verlost. Arie heeft dit natuurlijk niet nodig en ook Jadzea niet. Die beiden zien er trouwens nog proper uit. Nog een laatste slok uit de beek en dan weer hup verder naar Ottré. Daar ontmoeten we de eerste levende zielen. Aan de parking toegekomen, is het zelfs ongewoon bevolkt en druk in dit slaperige dorp. Iedereen is er samen gekomen om er een overledene te begraven. Onze kans misschien om ook op de koffie uitgenodigd te worden? We besluiten om dit maar niet te vragen...
Terwijl Peter en Marc nog bezig zijn om al hun spullen in de auto te proppen en hun hondjes in te laden, is de rest van het gezelschap al weggezoefd naar de volgende plaats van afspraak. Met nog wat zonneschijn is het zelfs nog mogelijk om van een terrasje te genieten. Het is nog even wachten tot we ons kunnen laten neerploffen. Een attente dame maakt alle stoelen keurig voor ons droog en even later komt de patron al met onze bestelling aansloffen. Met voor elk wat wils in het glas of tas, is het nog gezellig nakeuvelen. Ondanks de mindere weersvoorspellingen weer een meer dan geslaagde dag.

Wij bedanken hierbij ook Sabrina die ons tal van mooie foto's bezorgde. Helaas kunnen we ze niet allemaal publiceren (dat geldt ook voor onze kiekjes).
Iedereen op post voor de volgende afspraak zouden we zo zeggen.