Hovawartinfo op stap in Durnal.

(gedaan 27/02/2016)

De wandeling in beeld...    Zeker geen vlakke wandeling!!

 

B'Elanna verwelkomt Marc op haar manier...De begroeting door B'Elanna was zoals te verwachten uitbundig. Gelukkig was Aiko er om haar volle aandacht op te eisen! Na een poosje konden we onze lievelingen in de auto proppen en ons naar Durnal begeven voor een "vlakke wandeling". Dat was tenminste de inschatting en onze overtuiging. Toen we de grens van het dorp bereikten, dachten we er al iets anders over... Ronald was net iets eerder op de plek van afspraak en die had er blijkbaar, net zoals wij, zin in. De begroeting van B'Elanna en Aiko met Jana en Michka verliep eerder bitsig maar nauwelijks na een paar honderd meter stappen, konden ze het allemaal goed met elkaar vinden. De meiden kregen de vrije loop terwijl Aiko zijn tocht aangelijnd vervolgde. Er ontbreekt nog een schakel om hem dit stukje vertrouwen ook te gunnen maar daar wordt hard aan gewerkt. Durnal bevond zich op het dak van de wandeling met een hoogte van 290 meter. Aanvankelijk was het dus dalen richting Crupet. Het uitzicht was prachtig en het weer had niet beter kunnen zijn. Tussen weilanden en door holle wegen bereikten we stilaan Crupet (bekend als één van de mooiste Waalse gemeenten). Kort voor het betreden van Crupet kregen we de eerste stevige helling voorgeschoteld. De begeleiders mochten dan allen vijftigplussers zijn, het tempo was behoorlijk strak. Ronald, de oudste van ons drietal, had het minste moeite met het stijgen. Wij kwamen hijgend en puffend aan op de top van de helling. Dat na de top het weer stevig dalen was, zorgde ervoor dat er weinig of geen mogelijkheid was om te recupereren. Na het dal werd het opnieuw klimmen en opnieuw dalen. Dit begon krachten te vergen en het liedje "Je wordt ouder papa" kreeg Ronald met Jana en Michka.plots een griezelige realiteit. We hadden ons een gemakkelijkere wandeling kunnen uitzoeken voor de aftrap van het nieuwe seizoen maar opgeven was gewoon geen optie. Onze Hovawartjes hadden het best naar hun zin en Aiko kreeg regelmatig het gezelschap van één van de meiden. Ongeveer halverwege en alweer tijdens een fikse afdaling, werd het tijd om even te pauzeren. Even wat eten en drinken om ons dan opnieuw op pad te begeven. Deze korte onderbreking scheen eerst deugd te doen maar had eigenlijk het omgekeerde effect en deed vooral Marc naar adem happen. Het bleef voor hem zoeken naar een geschikt tempo maar dat werd vooral door Aiko bemoeilijkt. Zoals het een echte Hovawart betaamt, dreef hij het tempo de hoogte in als het bergaf ging maar kwam gedwee naast Marc stappen bij bergop...

De wandeling volgde nu de oevers van de Bocq tot aan de spoorlijn die enkel nog voor toeristische doeleinden in gebruik gehouden werd. Bleek dat we ons een weg moesten zoeken om bovenop het spoor te belanden. We keken tegen een zeer steile helling op en zochten eigenlijk tevergeefs naar iets wat op een pad moest lijken. Dan besloten we het er maar op te wagen en ons een weg dwars door het struikgewas te banen. Het werd andermaal een hels karwei maar gelukkig stonden we een paar minuten later zonder kleerscheuren de spoorlijn te bewonderen. De brug over de Bocq zorgde er in ieder geval voor dat we met droDe start van de wandeling...ge voeten de overzijde konden bereiken. Het vrolijke gezelschap stevende op een tunnel af maar voor de bedenker van de wandeling was dit weer net iets te simpel geweest. Zijn (of haar) route verliet de spoorweg net voor de tunnel om toch maar over en niet onder de heuvel te kunnen stappen. Aan de oevers van de Bocq wees de hoogtemeter 150 meter aan. Nu moesten we naar een hoogte van maar liefst 251 meter! De nauwkeurige beschrijving vermelde duidelijk dat we het meest stijgende pad dienden te volgen. Ronald nam het voortouw en zijn gestalte werd voor Peter en Marc steeds kleiner. We slaagden er gewoon niet meer in om zijn tempo bij te houden en hadden daar ook geen zin in. Met een tikkeltje droge humor hield Ronald halverwege de klim halt en vanuit onze positie leek het dat hij de kam al had bereikt. Een zware ontgoocheling volgde toen we zijn plek bereikten: hij stond op een punt waar het pad een korte knik maakte om dan weer verder de hoogte in te schieten. Wat we dus een "knoeselbijter" konden noemen. Twee vaststellingen: dit moest je niet doen bij regen want dan werd dit een hachelijke onderneming. De tweede: een redelijk vormpeil was voor deze wandeling een must. Na een strook van nog geen kilometer hadden we onze Calvarie achter de rug. Wat we aan hoogte gewonnen hadden, kregen we nu in minder steile mate af te dalen. Deze afdaling verschafte zeker geen mogelijkheid om op adem te komen. Slechts nadat we opnieuw een brug over de spoorweg hadden bereikt, konden we eventjes recupereren. Net op dat moment kwam een loslopende hond vanachter een bocht onze richting uit. Marc voelde de spanning in de lijn bij Aiko opbouwen en hield spreekwoordelijk de adem in. Gelukkig waren daar B'Elanna en haar vriendinnen om ons te steunen. Ze stormden samen op de eenzaat af en die wist echt niet meer hoe of waar te kijken. Van deze situatie maakten Marc en Aiko gebruik om aan deze reu voorbij te geraken. Inmiddels was ook de begeleidster in zicht gekomen: een dame met in haar zog vier amazones en nog een loslopende hond. Die wilde eerst op ons afkomen, zag toen zijn maatje omsingeld van min of meer woeste Hovawartjes en verkoos toen maar om dicht in het spoor van zijn bazinnetje te blijven.Even het begaanbaar pad af...

Enkele bochten verder bereikten we een oude groeve. Volgens de GPS verliep het pad er dwars door maar de beschrijving liet ons het pad omhoog rond de groeve volgen. Terwijl we deze helling aanvatten, konden we nog genieten van oefeningen die het lokale brandweerkorps in en rond de groeve aan het houden was. In de klim begonnen de spieren van Marc geheel te verzuren en moesten we opnieuw noodgedwongen halt houden. Zo snel mogelijk weer vertrekken was de boodschap. Er volgde nog een ellendige klim dwars over een open vlakte met een ijskoude wind pal in onze gezichten. Aan de horizon verschenen de contouren van wat Durnal had kunnen zijn maar als toemaatje boog de wandeling opnieuw weg van onze eindbestemming. Tot onze ergernis viel er zelfs weer een stuk afdaling te verteren. Het drassige pad leidde naar een bos en het pad veranderde voor korte tijd in een holle weg waar het vooral moeilijk stappen was. Na nog een laatste bocht stonden we plots weer in de bewoonde wereld.

Een asfaltbaantje kondigde de laatste kilometers aan... De meters die we gedaald hadden, moesten we nu weer klimmen. Omdat Ronald met Jana en Michka weer de kop genomen hadden, trok Aiko nu wel bergop. Af en toe keek hij met een beschuldigende blik om want hij wilde maar wat graag in de buurt van zijn nieuwe vriendinnetjes blijven. Helaas was zijn begeleider daar niet meer toe in staat. Filmtitels als "March or die" en "No country for old men" leken erg toepasselijk.

Indien hij de kracht nog had, zou Marc zeker een zucht van verluchting geslaakt hebben bij het betreden van de bebouwde kom van Durnal. Achter hem was Peter ook nog steeds op zoek naar een tweede, derde, vierde of zelfs vijfde adem. Rustig en gestaag maalde ook hij de laatste hectometers af. De weg klom nog steeds maar was eigenlijk vals plat maar niet minder lastig. De kerk waar we onze voertuigen hadden achtergelaten kwam verlokkend naderbij om dan weer achter de gevels te verdwijnen. Als leuke afsluiter kregen we een nog net iets steilere straat te verteren. Op wilskracht werd ook deze hindernis naar het verleden verwezen. Een paar minuten later mochten we het verlossende ontgrendelen van de autosloten aanhoren. Tijd om onze hondjes te laten drinken en zelf al wat op krachten te komen.De laatste loodjes...

Om helemaal tot rust te komen, besloten we om samen nog iets te gaan drinken. Durnal bood echter hiertoe geen mogelijkheid dus dan maar eventjes tot in Crupet gereden. We hadden tijdens onze wandeling een leuke zaak gezien en wilden die natuurlijk wel eens testen. Bleek dit toch wel een restaurant te zijn zeker! Gelukkig was de patron ruimdenkend genoeg om ons toe te laten enkel wat te drinken en ook B'Elanna mocht ons vergezellen. Ook in Wallonië telt heden ten dage elke Euro...

 

Besluit: we hebben een nieuwe generatie Hovawartjes om ons te vergezellen op onze tochten maar wij zijn ondertussen wel 10 jaar ouder. Dit gegeven zal het avontuurlijk wandelen zeker nog een extra dimensie geven in de toekomst. Zeker is: wordt vervolgd!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

Aiko met schaduw B'Elanna, klaar voor de start...

Eindelijk de vrijheid voor de woefkens... B'Elanna was al moe...
De jeugd trekt de kop... Nu nog licht stijgen... Leuke omgeving...
Af en toe wat asfalt onder de pooten... Oeeeps!!! Stevig bergop... Hier was het even zoeken naar de juiste weg...
De bosjes in... Jana, Ronald en Michka. Een gezellige babbel op een zeldzame bijna vlakke weg.
Het slot kregen we niet open... Aiko was in zijn nopjes!!! Even een alternatieve route zoeken...
Naast het spoor STIJL omhoog!! Ronald fluitend naar boven... wij puffend! Bergaf.... da was lang geleden!
De dorstige hondjes laven zichzelf... Rara...wie heeft er hier eten vast??!! Met de wind van voren!
Nog even door de velden...   Eindpunt... de dorstigen laven!

 

 

 


Webmaster , all rights reserved.

Last update 18/03/2016