Hovawartinfo toert rond het domein van Keiheuvel in Balen.
(gedaan 26/05/2018)

 

 

Start van de wandeling: Recreatiedomein Keiheuvel Balen.Geen andere gegadigden om mee op stap te gaan dus trokken B’Elanna en Aiko er maar alleen op uit. Het zou iets minder heet worden dan de vorige dagen maar 23° C en misschien nog iets meer in de Kempen was al heet genoeg. Bij de start viel de temperatuur nog behoorlijk mee en de grote beer wilde er behoorlijk de pas in zetten. Intomen werd dus de boodschap.
Z’n baasje had wel ruim voldoende water meegebracht maar had daarvan de helft in de auto achtergelaten. Daar zou hij later op de dag nog veel spijt van krijgen…
Na het betreden van het domein maakten we al meteen kennis met een uitzonderlijk landschap: de vliegbasis van het 17e eskadron Lichtvliegwezen is een enorme droge vlakte. De start- en landingsbaan, keurig onderhouden, en enkel een paar (logische) verbodstekens weerhouden wandelaars ervan om deze te betreden. De wandeling leidde ons een stukje weg van het vliegveld om een stel vijvers te omranden. Meteen tijd voor ons duo voor een eerste verfrissing. Ondertussen klom de zon naar haar hoogtepunt en dit deed zich ook gewaarworden in de temperatuur. Uiteraard golden de voorspellingen enkel voor temperaturen onder thermometerhut, dus in de schaduw.
Eens de landingsbaan voorbij, mocht ook Aiko genieten van z’n vrijheid. De weg liep nu door een duinenlandschap en de combinatie van de zachte helling en de drukkende warmte deed ons al flink naar adem happen. Aiko en B’Elanna doken, daar waar mogelijk, van schaduw naar schaduw. Het pad bleef op geruime afstand nog de contouren van het vliegveld door een bosje volgen om dan met een grote lus richting bebouwd gebied af te draaien. Bos en heide, zon en schaduw wisselden elkaar af. Er hing weinig zuurstof Eerste deel: de woestijn...in de lucht. Een zacht briesje streelde af en toe langs onze gelaten en deed ons en onze Hovawartjes gulzig naar zuurstof happen. Zonder het tempo te laten zakken, vervolgden we onze weg nu door de wijk en een slordige kilometer verder bereikten we de oevers van het kanaal. Gelukkig lag de weg voor ons bijna volledig in de schaduw en dat vond vooral Aiko helemaal niet erg. Die kreeg het steeds lastiger met de hitte en nadat we ongeveer een derde van de tocht er hadden opzitten, plofte hij gewoon neer. Tijd voor een pauze dus.
De voorraad water die Marc bij had, werd al voor de helft onder onze dorstige lievelingen verdeeld. Voor de start hadden we nog een korte ontmoeting gehad met een man die de wandeling mee had uitgestippeld. Die had gewaarschuwd dat we onderweg geen horecazaak zouden tegenkomen. Zelf vonden we dit niet zo erg maar aan het tempo waarmee de voorraad water werd aangesproken, voorspelde dit weinig goeds voor de rest van de tocht.
We trokken verder en verlieten nu de dijk om een kort stukje enkele straten te volgen tot de volgende afslag, een verharde weg richting Keiheuvel. B’Elanna en Aiko bleven dicht in de buurt wat alleen maar kon betekenen dat ook voor hen het tempo meer dan hoog genoeg lag.
De wandeling maakte nu nog een extra lus.
Gelukkig door de bossen maar ook hier bleef het drukkend heet. Met lede ogen zagen we hoe vooral Aiko erg met de hitte worstelde. Iets over halfweg andermaal stoppen om hem wat te verfrissen. Neus en kop wat nat gemaakt en de rest van het persoonlijk rantsoen van zijn baas laten opdrinken. Ondanks het gebeuren namen we toch de tijd om onze ogen de kost te geven. Dat deze wandeling meedong naar de titel van beste wandeling, was helemaal terecht. Alleen hadden wij er het foute moment voor uitgekozen.
Na een afslag naar rechts stevenden we rond de Keiheuvel af op de andere zijde van het vliegveld.
Prachtige natuur maar het bos dienden we tijdelijk te ruilen voor open vlakte. Met heide en andere planten begroeide duinen boden een geweldige aanblik. Eens deze strook overwonnen, kon een bos opnieuw voor een klein beetje verkoeling zorgen. Rustpauze langs het kanaal in de schaduw!Tijd om ons duo opnieuw te laven. Met nog iets minder dan een derde van de afstand af te leggen, hoopten we maar dat Aiko het zou volhouden. Ooit hadden we meegemaakt hoe Obi (hond van Alain) tijdens een wandeling onder gelijkaardige omstandigheden langzaam maar zeker oververhit geraakte en hoe er zich aan de finish een pak mensen met hem hadden bezig gehouden om hem niet te laten sterven.
Dit spookte vanaf nu constant door het hoofd van Marc en voor hem was er eventjes de pret van af. Aiko hield echter stand en vervolgde rustig zijn weg, de bek wijd opengesperd en naar adem snakkend. De laatste kilometer verliep nog op en naast een asfaltweg.
Onze grote beer ervan weerhouden om op het asfalt te lopen bleek ook al een opgave maar gelukkig konden we een lekker stuk door een weide afsnijden zodat Aiko z’n pootjes niet zouden verbranden. Iets wat evenzeer voor B’Elanna gold natuurlijk. In de schaduw van een boom kregen Aiko en B’Elanna nog het laatste restje water. Geen tien minuten later liet Aiko zich uitgeput en hijgend neerploffen voor de auto. Koelen werd nu de boodschap. Dat we zelf heus wel aan een verfrissing toe waren, moesten we nog even verdringen. Na ruim een kwartier leek het gevaar voor Aiko geweken. Hij dronk nu zelf af en toe een beetje en zijn gehijg was al in tempo gezakt.
Tegenover de parking hadden we al een café of iets dergelijks gezien. Met nog een kleine inspanning van onze hondjes begaven we ons dus die kant op. Een schild met honden niet toegelaten deed onze verwachtingen echter snel verbleken. In de bossen, de warmte afspoelen...Toch maar even checken of onze viervoeters soms mee op het terras mochten. Dat kon! Twee minuten later streken we in een uithoek van het terras én in de schaduw neer.
Genietend van wat lokaal gerstenat maakten we onszelf verwijten dat uitgerekend wij nu net dat gedaan hadden wat we elke andere Hovawarteigenaar ten stelligste zouden afraden: een lange tocht bij helse temperaturen en weinig of geen mogelijkheden voor de hondjes om zich te verkoelen. Wijze les voor een volgende zomerse tocht: liever het extra gewicht van water meezeulen dan onze lievelingen op rantsoen te moeten plaatsen...

Aan het domein, waarnaar deze wandeling vernoemt was, konden nu ook de baasjes hun hoogste dorst lessen. Je moet er wel het domein binnen wandelen maar in de zelfbedieningszaak was er een grote keus aan lekkere bieren en ook vers water voor onze Hovietjes.

Goed gehydrateerd vatten we dan de terugtocht aan.
Onze compagnons hebben we op de terugweg niet meer gehoord of gezien!

 

 

 


Op het einde: het stof doorspoelen!!

 

 

 

 

 

 


Webmaster , all rights reserved.

 

Last update 14/06/2018