Wandelen langs de Nete...
Terug naar waar het allemaal voor Hovawartinfo begon. Op aanraden van één van onze vrienden, hadden we dus nu eens een vlakke wandeling op het menu gezet om aan iedereen de kans te geven om mee te gaan. Helaas bleef het, wat de inschrijving betrof, windstil. Anders was het ten huizen van Marc gesteld. Elmo had weerwraak genomen omwille van de foto's die we van zijn feestje gemaakt hadden. Zijn wraak bestond erin het bewuste fototoestel deftig te verbouwen zodat het niet meer kon gebruikt worden. Gelukkig had Peter nog een toestel, dus geen problemen wat de foto's betrof.
Zaterdagochtend ging een paar maal onze gsm van wacht over en zo groeide gestaag het aantal deelnemers. Iets over elf stonden we met z'n allen op de plaats van afspraak: 't schipke aan de Nete. Nog even alles nakijken en dan konden we op pad. Bleek dat ook Peter zijn fototoestel dienst weigerde. Gewoon pech of had Elmo een boze spreuk uitgesproken over Peter's toestel? Iedereen had regenkledij aangetrokken want de mensen in Ukkel hadden ons laten weten dat we nattigheid mochten verwachten. Voor zij die kozen voor het korte traject hielden het in ieder geval droog.
Om het niet te eentonig te maken, doken we meteen na de start het bos in. Negen Hovawartjes huppelden vrolijk met ons mee: Jadzea, Dante, Dax, Darwin, Santos, Dixy, Farrah, Chiara en Axel. Ook kleine spruit Diddle mocht niet op het appel ontbreken. Met de aanwezigheid van zoveel reutjes liep enkel Dante vooraan los samen met Jadzea.
Ondertussen hadden wij de tijd om de naar herfst geurende boslucht op te snuiven. Enkele loofbomen gaven met hun goudkleurige bladerdracht een extra tintje aan het overwegend met dennen bezaaide bos. Na een paar bochten monde de bosweg opnieuw uit op de dijk van de Nete. Vanaf hier zetten we koers naar het eerste keerpunt.
Eens de brug bereikt, trok Peter verder met zijn volgelingen terwijl Marc met de "jonge" honden de terugtocht aanvatte naar het 't Schipke. Op hun terugweg kregen Axel en Dixy de vrije loop. Dixy mag je qua karakter gerust met Axel vergelijken: rustig en zelfverzekerd. Ook geen ruziemaker dus. Ook de Hovawartjes die Peter en Jadzea volgden, mochten rustig van hun vrijheid genieten.
Een enkele maal kregen Darwin en Dante het met elkaar aan de stok en ook broers Dax en Santos moesten eens een meningsverschil uitpraten. Verder verliep hun tocht rimpelloos en zo kregen ze ook het langs de Nete gelegen kasteel te zien. Net op het keerpunt, de volgende brug dus, kregen Peter en de zijnen plots een stortvlaag over zich heen. Gelukkig van korte duur want Ludo had zich net in zijn weerspannig regenvestje kunnen wringen of de bui was al over.
Terwijl Renate, Thomas, Benny, Els en Marc al een knusse stek gevonden in de taverne. In afwachting van de aankomst van de tweede groep, genoten we alvast van een, al dan niet alcoholische, verfrissing. Elke nieuwe bezoeker die zijn neus door de deur stak, kon het niet laten om bijna met open mond onze lievelingen aan te gapen. Ook al mag je altijd op aandacht rekenen, de complimenten die we van iedereen krijgen, blijven voor een goed gevoel zorgen.
We hadden net een tweede rondje besteld toen groep twee zijn "entree" maakte. Ook nu vestigden alle blikken zich op de hondjes. Samen konden we nu onze keuze maken uit de evenwichtig samengestelde menukaart.
Van kleine hapjes tot stevige maaltijden: het is er allemaal te verkrijgen. Verzorgde en lekkere maaltijden en tegen zeer democratische prijzen.
Nadat we elk onze schotel naar binnen hadden gespeeld keerden we één voor één met een goed gevoel terug huiswaarts.
Tot volgend jaar Nete!