Zondag 22 november 2009 en voor de BHC had Peter, Inge, Maité, Thibault, Arnaud, Zilly en Fritz uit Oostkamp ons uitgenodigd voor een wandelzoektocht. Jadzea en Peter zagen dat wel zitten (Marc en Hovi's konden er helaas niet bij zijn) en dus werden er zondag morgen de nodige attributen verzameld, want de weersvoorspellingen voor die dag zagen er alles behalve schitterend uit. Het uur van afspraak was 13:00 en volgens de route planner zouden wij er iets meer dan 1 uur 30 over tuffen. Om niet voor verassingen te staan besloot ik dus maar om 11:15 te vertrekken. Ondertussen was zelfs de zon van de partij en dus verliep de trip zonder enig probleem, tot op een moment mijn GPSken mij afrit 10 wilde laten nemen ipv de in de mailing vermelde afrit 7... Even sloeg de twijfel toe maar besloot ik toch deze afrit te nemen, gelukkig maar want later bleek dat Inge zich toch in het afritten tellen had vergist. Ondertussen was het nog maar 12:30 en een half uur te vroeg arriveren leek mij iets te veel gevraagd van de gastvrijheid en dus nam ik de eerste landweg om even Jadzea van de natuur te laten genieten. Het bos waarin we belande beloofde al een goed voorsmaakje voor de komende wandeling: een oase van rust en groen. Na een kwartiertje reden wij dan verder richting de aangegeven startplaats. Halverwege merkt ik nog een bekende wagen op en dito inzittenden: Ronald en Jana. Dit koppel had nog een langere rit achter de rug dan Jadzea en mijzelf en dus was een pitstop ook voor hen een nodige bezigheid. Even later kwamen wij dan aan bij de prachtige woning van Inge en Peter onze gastvrouw en -heer van de dag. Terwijl Jadzea nog even in de auto bleef uitrusten (haar favoriet bezigheid trouwens) maakte ik alvast kennis met Peter, Inge, Maité, Thibault en Arnaud ook liep er een namaak Hovawart door het huis te kwispelen: de Golden Retriever Zilly. Fritz, de zwarte Hovawart van Inge, zat buiten te wachten. Even later viel ook Ronald met de deur in huis en langzaam maar zeker ook de rest van de deelnemers. Het was lang geleden dat er nog zoveel deelnemers op een activiteit van en voor Hovawarts kwamen opdagen: uiteindelijk waren we met zo'n 16 hondjes en 25 baasjes. Niet enkel Hovawartjes maar een bond gezelschap van rassen kwamen er opdagen in Oostkamp. Toen was het tijd om de groepen in te delen: 3 groepen die zich aan de wandeling van zes km gingen wagen en één groep van jeugdige Hovawartjes die de ingekort wandeling gingen aanvallen. Peter, die de wandeling in elkaar gestoken had, gaf een korte uitleg van wat er ons te wachten stond. Iedere groep kreeg een papier met de route beschrijving en een papier met acht foto's en bijhorende vragen. De bedoeling was om tijdens de wandeling de plaatsen te herkennen waar de foto's genomen waren en dan de bijhorende vragen te beantwoorden. De foto's en vragen met antwoorden vind je onderaan deze pagina terug, voor het geval je plots zin moest krijgen om ook eens op verkenning te trekken. Daar de deelnemers in onze groep wat oog problemen hadden viel mij de taak om de beschrijving van de route voor te lezen en voor te wandelen. Een overenthousiaste Fritz wou alvast dadelijk de leiding nemen. Vanaf de start deed de rustige en prachtige omgeving de tongen los komen en werd er voornamelijk over onze lievelingen gepraat, of wat dacht je anders??... Al na zo'n 700m ontdekte we de eerste locatie vanwaar Peter de eerste foto genomen had en ook het antwoord op de vraag was snel gevonden. Ondertussen konden ook de hondjes de vrijheid kiezen en dus voerde Jadzea haar gebruikelijk toneelstukje op : dat van rustige volgzame hond die alleen maar oog heeft voor haar baasje. Iedereen in de groep trapte er in maar ik weet wel beter ;-)). Lag het aan het prachtige weer, het leuke gezelschap, de losse babbel of aan de routebeschrijving maar even later gingen wij in de fout... De beschrijving vertelde ons dat we de ingeslagen weg moesten verder volgen en op het einde (afspanning) naar links moesten draaien... Op de eindeloos lijkende dreef zag ik in de verste verte geen afspanning en dus veronderstelde ik dat het de bedoeling was op het einde van de afspanning van de weide naar links te wandelen. De verder beschrijving klopte als een bus maar nergens zagen wij ook maar één boom met de merktekens. Een km verder begon er ons toch iets te dagen te meer we plots het antwoord op de zesde foto vonden. Hadden wij de andere locaties niet gezien of was de volgorde van de foto's niet chronologisch. Ik herinnerde mij wel dat we 500m terug de pijl op foto 5 tegen kwamen en dat Alois daarvoor nog een opmerking over het aanvullen van zijn houtstapel gegeven had wat overeen kwam met foto 4. Na wat discussie besloten wij toch maar verder te wandelen vermits de route beschrijving perfect klopte met wat wij al gelopen hadden. Langzaam kwamen wij terug in de bewoonde wereld en plots kreeg Inge een telefoontje van haar man Peter met de vraag of wij nog steeds in het bos vertoefden... Inge begon dan de beschrijving op te sommen met de uitleg van wat wij waar gedaan hadden. Bleek dat we toch zo'n twee km afgesneden hadden en dat we het punt waar Peter met drank stond te wachten niet hadden gepasseerd. Moet ons toch weer overkomen een pitstop missen! Na wat overleg besloten wij de wandeling verder te zetten, we waren tenslotte toch vlak bij het eindpunt/startpunt en vervolgens het overgeslagen deel opnieuw te wandelen. Rustig wandelden wij verder door de rustige residentiële straatjes onderweg goed oplettend de overgebleven locaties niet te missen. Gedurende de hele wandeling was het weer bijna perfect: geen druppel regen en een aangenaam zonnetje. Aan de woning van Inge stapten wij kwik door om het overgeslagen gedeelte en de gemiste locaties te gaan verkennen. Tot onze, ingetogen, blijdschap zagen wij plots de groep van Marleen verschijnen, bleken wij toch niet de enigen te zijn die zich gemist hadden. Peter en zijn zoon die het wachten ondertussen beu waren kwamen ons op het zelfde moment met de ongenuttigde drank tegemoet. Met z'n tienen gingen we terug op stap en het geluk zat ons mee want ook Peter keerde, met drank, terug naar de pitstop. Aan de door ons verkeerdelijk genomen afslag, OK, MEA CULPA, gingen wij deze maal niet meer in de fout en liepen wij recht door en vonden zelfs de twee gemiste opdrachten terug. Ondertussen was langzaam het weer aan het omslaan, donkere wolken pakten zich boven onze hoofden samen en de wind werd alsmaar winderiger. Halverwege de extra kilometers stond Peter en zijn zoon ons in een schuilhut dan op te wachten met een verfrissing of een verwarmende borrel. Dit hadden wij inderdaad niet mogen overslaan. Na de welgekomen pauze begon het weer langzaam aan te verergeren, in de negatieve zin wel te verstaan: het bleef "zeveren" en de wind nam in sterkte toe. Zelfs zo dat nabij ons eindpunt een Berk werd ontworteld en dwars over de weg kwam te liggen. Zonder veel erg en Marleen profiteerde dadelijk om wat met Kody te trainen: volgen over de boomstam. Ondertussen waren alle deelnemers terug samen gekomen en vermits alle fotolocaties ontdekt waren en bijhorende vragen opgelost, werd het tijd om de hondjes in de wagen te zetten, alle hondjes mee binnen nemen zou een kleine ramp voor Inge's huis betekenen. Binnen werden wij verrast op twee reuze "verassings broden". Ondertussen was het al 16:00 geworden en begon de honger wat te knagen. Na wat aandringen viel iedereen op de broden aan lekker doorgespoeld met een drankje naar keuze, echt voor ieder wat wils. We waren nog niet goed begonnen of buiten begon het ferm te gieten. Ongelofelijk wat geluk we hadden met het weer tijdens de wandeling. Tijd dan maar voor de uitslag van de zoektocht: elke groep had alle vragen correct weten te beantwoorden en dus was het aan de schiftingsvraag, hoe lang is de totale lengte van de houtstapel, om uitsluitsel te brengen. De laatste groep kwam het dichtst in de buurt en dus waren zij de verdiende winnaars van deze zoektocht temeer omdat zij ook de enige groep was die foutloos de wandeling had afgelegd. Als beloning mochten zij een lekker chocolade konijn mee naar huis nemen. Maandag werkdag en dus werd het langzaam aan tijd om de gezellige sfeer achter ons te laten en de rit naar huis aan te vangen. Ik moet je waarschijnlijk niet vertellen dat Jadzea de rit naar huis al slapend doorbracht? Zij, en natuurlijk ook ondergetekende, had duidelijk erg genoten van dit uitstapje.

Inge, Peter, Maité, Thibault, Arnaud, Zilly en Fritz BEDANKT voor een vlekkeloze organisatie, een warme ontvangst, een alles vullende drank en spijs, ... Kortom het was fantastisch!

Alvast tot een volgende keer!

Peter & Jadzea