Het was alweer een poosje geleden dat we nog eens vroeg uit de veren moesten om aan een activiteit deel te nemen. Niet eens kwart voor acht weerklonk de bel bij Peter. Die liet ons en een uitbundige Dunja binnen. Het vrouwtje keerde vrijwel meteen weer huiswaarts en wij maakten ons op voor wat een mooie dag zou worden.
Ondanks de werken op de E19 verliep het verkeer vrij vlot zodat we tijdig onze bestemming bereikten. Daar werden we opgewacht door Johan, medebezieler van Fun4Dogs. We kregen al meteen wat lekkers toegestopt: voor elk een smakelijke hondenbiscuit. Jadzea nam deze lekkernij dankbaar aan en begon er zich meteen over te ontfermen. Dunja vond het echter nog geen uur om te snoepen en dus mocht haar baasje zich al meteen bukken om haar biscuit op te rapen.
Ondertussen ontvingen we van Johan de nodige inlichtingen over de uitgestippelde wandeling. Het bleek weer een knap staaltje te zijn van organisatietalent. Er waren niet minder dan 4 parcours uitgezet. Twee korte en twee lange wandelingen kon men naar eigen vermogen zelf kiezen. ’s Middags was de rust voorzien op de plaats van vertrek: café De Lossing. Een brede grijns om onze gezichten bevestigden het vermoeden van Johan dat wij twee keer voor het lange traject zouden kiezen…
Hoogste tijd om er in te vliegen! De eerste lus van de dag spreidde zich uit over de Blekerheide, een prachtig natuurgebied langs het kanaal Bocholt – Herentals.
Onze dames hadden er blijkbaar weer zin in en zetten er flink de pas in, zij het aan een lange lijn. Om er voor te zorgen dat de herinneringen aan de wandeling niet te vlug zouden vervagen, hielden we onze camera in de aanslag om af en toe, al stappend, een foto te maken. Een kleine behendigheid als je bedenkt dat er tijdens het afdrukken ook nog een Hovawart aan je gordel bungelde en dat naar goede gewoonte de gemiddelde snelheid rond de vijf kilometer per uur bedroeg. Ondertussen schoof het landschap aan ons voorbij. Dennenbos afgewisseld met heide en landbouw percelen vormden het decor van die ochtend. Niet zo hevig als de dagen voordien maar toch nadrukkelijk aanwezig: de warmte.
Slechts af en toe kreeg de midzomerzon af te rekenen met een wolk. Voor de rest waren we blij te kunnen genieten van de schaduw die de bomen en struiken ons bezorgden. Na een uurtje stappen voerden de wegwijzers ons over een begroeide duin en kwamen we langs het kanaal terecht. Heel even schrikken toen achter ons een mountainbiker geheel onverwacht de heuvelrug afdook. Jadzea kreeg op die wijze bijna de kans om haar middagmaal te strikken.
Een voetgangersbrug bracht ons zonder natte voeten aan de overzijde van het kanaal. De brug op zich is een merkwaardig bouwsel: niet gewoon rechtdoor maar in een kronkel. Of ze zo beter in het landschap paste? Aan de overzijde gekomen was het tijd om even halt te houden. Jadzea en Dunja verdrongen zich om van de fles te mogen drinken. Nadat de dames voldoende vocht binnengekregen hadden, trokken we ons opnieuw op gang.
Op een splitsing waar de route naar links draaide, ontmoetten we een verbaasde Johan die gewapend met bordjes en wegwijzers nog onderweg was om de wandelingen van die namiddag vast te leggen. Of we misschien de korte wandeling gedaan hadden? Toch niet! Tja, Hovawartjes weet je… nog een slordige kilometer en we konden ons laten neerploffen aan een tafeltje op het terras van De Lossing. Tijd om de innerlijke mens van een natje en een droogje te voorzien! Terwijl we reeds genoten van ons eerste gerstenat, sloften de overige wandelaars in trosjes het terras op. Na nog een tweede glas en een gezellige babbel, maakten we ons klaar om de tweede lus van de dag aan te vatten. Die zou ons door het gebied van de Lommelse Sahara brengen en de mogelijkheid bieden voor de hondjes om eens lekker te zwemmen. Voor dat het zover was, hadden de organisatoren nog een leuke tocht doorheen de omringde bossen voorzien. Zodra onze meiden terug opgewarmd waren, dreven ze zelf het tempo weer de hoogte in. Dit tempo en een onachtzaamheid leidde een stuk verder tot missen van een afslag. Toegegeven, het was allemaal correct aangegeven maar omdat twee bordjes voor de officiële wegwijzers elkaar tegenspraken, liepen wij rechtdoor daar waar we rechts hadden moeten afslaan. Een heel eind verder ontmoetten we Danny (verantwoordelijk voor de wegwijzertjes). Die deed van ver teken dat we moesten keren... Na kort overleg met Danny, vervolgden wij onze eigen weg. Die liep nu tegen de geplande wandeling in maar met een ietwat eigen inbreng, wat ons weer een lekker avontuurlijk gevoel bezorgde. Afgaande op de GPS, vonden we het pad terug, daar waar we het moesten vinden. Tellen later stonden we opnieuw op de plek waar we de afslag gemist hadden. Nu volgden we ook opnieuw de korte route van de Lommelse Sahara. Tot nog toe bood het landschap maar weinig aanblik van een woestijn en bleek de naam eerder een rare uitvinding. Spoedig kreeg die hersenkronkel echter meer gestalte: een enorme duinenpan doemde voor ons op. Deze duinen omsloten een meertje, ontstaan uit de overblijfselen van de zandwinning in de vorige eeuw. Toen de economische haalbaarheid van de winning teloor ging, begon de natuur de schade aan het landschap te herstellen. Nu, decennia later, is het uitgegroeid tot een van de mooiste natuurgebieden die Vlaanderen rijk is. Met rede wordt het dan ook beschermd.
Aan de oevers van het meer troffen we een aantal wandelaars aan die de kortere route hadden verkozen. Hun hondjes plonsden vrolijk het water in en zwommen achter elk voorwerp dat in het water geworpen werd. Jadzea en Dunja verkenden eerst een beetje de oever en waagden zich dan iets verder maar zwemmen? Neee! Dat was niks voor hen. Ze stonden de overige hondjes maar wat te bekijken en onze pogingen om ook hen een frisse duik te laten nemen, liep op niets uit. Dan maar weer verder! Niet voordat Peter zijn schoenen had uitgedaan en zijn voeten wat verkoeling gaf. Johan en Danny zorgen altijd wel voor een leuke verrassing. Ook nu was dit weer het geval. In plaats van geheel rond het meer te wandelen, lieten ze ons een stukje door het water stappen naar een schiereilandje. De oever van dit schiereiland was zeer ondiep en maakte het mogelijk om naast de hondjes door het water te blijven wandelen. Her en der bevonden zich hoefafdrukken onder het water. Een stille waarschuwing dat de kwaliteit van dit water misschien niet zo geweldig zou kunnen zijn. Vermits noch Jadzea, noch Dunja problemen kregen met de gezondheid in de dagen die volgden, bleek onze vrees voor besmetting ongegrond. Nieuwe bordjes gaven aan dat we door het rulle zand de helling mochten opklauteren. Tijd om onze voeten terug van schoeisel te voorzien. Meestal helpt Dunja haar baasje als die zijn schoen wil aan of uit doen maar nu bleef ze rustig wachten tot die ermee klaar was. Begon de vermoeidheid wat te spelen? De warmte was in ieder geval nu intenser dan tijdens de ochtend. Snel maar voort dus, het bos in. Dat scheelde al een pak! In zowat de laatste kilometer kwam ons nog een aanzienlijke groep deelnemers tegemoet. Die gingen nog van een frisse duik genieten. Onze neuzen stonden echter allen in dezelfde richting: een comfortabel zitje op het terras. Na goed tien minuten werd dit ook tastbare realiteit. We lieten wat drank aanrukken en genoten in alle rust na van deze mooie dag.

Voor wie de wandeling ook eens wil doen: de twee lussen zijn voorzien van de nodige wegwijzers, verkeerd lopen is bijna uitgesloten tenzij...

Van onze kant nog eens een dikke proficiat aan de organisatie!