Lefgozers of die hards, in ieder geval waren we met vijf en evenveel honden om deze toch wel leuke wandeling aan te vatten. Dat Vlaanderen tal van mooie landschappen telt die vaak aan het oog onttrokken worden als men de streek met de auto doorkruist, weten we nu al uit ervaring. Hier in Rijmenam is dit niet anders. De eigenaar van taverne De Wed weet dit ook. Wie bij hem wat tijd wil doorbrengen, kan er rustig een aantal wandelingen bestuderen die hij in een aantal flinke klasseurs heeft samengebundeld. Uiteraard vormt de taverne vertrek- en eindpunt. In de achtertuin van De Wed stroomt de Dijle statig voorbij. Onze wandeling draait rechts de dijk op. Even verderop steken we de brug over en vervolgen we onze weg aan de andere oever. Vanwege het bar slechte weer hebben we het pad voor ons alleen en krijgen onze Hovi's alle vrijheid. Nauwelijks een paar honderd meter verder krijgen Dante en Baiki een meningsgeschil. De heethoofden vallen niet onmiddellijk te scheiden en het is ook moeilijk uit te maken wie er het onderspit moet delven. Als we hen dan toch uit elkaar krijgen, blijkt Baiki de meeste schade opgelopen te hebben. Na enig twijfel, besluiten we onze weg toch verder te zetten. Beurtelings mogen Baiki en Dante nu vrij rondlopen. Hanna, Jadzea en Dunja genieten met volle teugen van hun wandeling. Dat Dante niet vies is van en frisse duik, weten we u ook. Hij kiest echter een plek uit die niet echt geschikt is: een gracht waarachter een kudde koeien neerslachtig naar het gezelschap staat te staren. De overvloedige regen hebben ervoor gezorgd dat een flink deel mestoverschotten zich met het water van de gracht hebben kunnen mengen. Laten we stellen dat Dante niet bepaald fris rook als hij ons opnieuw vervoegde. Gelukkig voor hem ligt aan de overzijde van de weg een schone poel, in stand gehouden door Natuurpunt. Hier mag hij zich eens gaan afspoelen.
Gezellig taterend ploeteren we verder door het verzopen landschap van de Dijle vallei. Je kan natuurlijk niet verwachten dat je kilometers kan stappen zonder dat je in één of andere dorpskern terecht komt, al kan je Hever moeilijk een dorp noemen. In ieder geval hebben we in Hever een tussenstop. Goed om even te bekomen van de vochtigheid en de koude. Hoewel, niet iedereen koos er voor een warme drank. Misschien kwam het wel omdat we tot dan toe niet echt te lijden hadden gehad van de regen. Even hilariteit als we het café binnenstappen. Op de vraag of "we" binnen mogen, kregen Dunja en Marc een positief antwoord. Dat er na hen nog vier natte neuzen door de deur kwamen, veroorzaakte even deining onder het gezelschap en bij de dienster. Die maakte meteen kenbaar dat ze echt wel schrik had van honden. Gelukkig voor ons bleek de eigenares hiervan geen last te hebben. Baiki scheen ondertussen ook geen hinder meer te ondervinden van zijn opgelopen verwonding en strekte zich rustig uit naast Hanna. Alle Hovawartjes keken ons wel met gestoorde blik aan toen we aanstalten maakten om onze wandeling te vervolgen. Wisten ze misschien al wat ons te wachten stond? Wie kon vermoeden dat een vlakke wandeling plots naar een andere categorie kon verhuizen? De avontuurlijke categorie nog wel! Nadat we de straten van Hever geruild hadden voor veldwegen, werd het grijs boven onze hoofden steeds dreigender. Het duurde dan ook niet lang of de wolken konden hun lading water niet langer ophouden en dompelden ons nog dieper in de nattigheid. De ondergrond was ondertussen ook al zompiger geworden zodat we van wandelen eerder op ploeteren moesten overschakelen. Aan de ingang waar men voor de wandelaars een veilige zone voorzien had, afgescheiden van (onder normale omstandigheden) grazend vee, dook een eerste hindernis op. De toegang tot de corridor stond blank. We hadden slechts twee mogelijkheden om hier voorbij te geraken: ofwel gewoon door het water waden ofwel proberen om zo droog mogelijk verder te geraken. De heren en dames in het gezelschap kozen elk hun manier. Dit was nog leuk! Hetzelfde scenario wachtte echter aan het einde van deze corridor. De plas was echter nu al wat groter en mogelijk nog dieper... Terwijl we nog met elkaars capriolen aan het lachen waren, bleek onze wandeling nu wel echt over te gaan in een avontuur. De route verdween letterlijk onder water. Terugkeren kon op dit punt van de wandeling geen uitkomst bieden dus diende een uitweg gezocht. We zochten en vonden een uitweg onder wat prikkeldraad door. De aangrenzende weide was aan de andere zijde niet afgesloten en de aangrenzende weg bracht ons opnieuw in de bewoonde wereld. Ondertussen geraakte zowat alles doorweekt van de regen. Dat ontging ons wel maar het zette wel een kleine domper op de stemming. Onze eerste alternatieve keuze mondde alweer uit in een ondergelopen weg. Dan maar weer iets anders proberen! Uiteindelijk slaagden we erin terug aan te pikken met de originele wandeling. Nog één stevige hindernis bleek te overwinnen: een tot minivijver aangezwollen gracht moesten we nog over, zo niet zou de wandeling langs de grote baan naar het eindpunt voeren. Iedereen haalde de overkant zonder kleerscheuren maar niet zonder natte voeten. Het kwam dan ook boven de enkels... Een laatste stukje bos en dan toch langs de baan naar De Wed. De laatste afslag door bos en velden zou ons nogmaals in modder en plassen hebben ondergedompeld en dat was nu wel een beetje te veel van het goede.
Nadat we de sterk aangezwollen Dijle hadden overgestoken, (neen, niet erdoor maar over de brug hé) werden Baiki en Hanna opgeborgen in de koffer van hun auto. De rest van de Hovi's volgde het gezelschap naar De Wed alwaar ze zich al gauw een plaatsje uitzochten om uit te rusten. Niettegenstaande het kleine gezelschap, bleef iedereen gezellig nakaarten. Veel later dan gedacht verlieten we dan ook samen dit leuke oord.

Wij hebben er ondanks het slechte weer toch van genoten. Met dank aan Suzy en Franz voor de "paas"eieren en hun aanwezigheid. Marleen, ook jij bedankt! Je hoed hebben we nog meegekregen van de attente waard van De Wed en bezorgen we je, zoals afgesproken, zo spoedig mogelijk!