|
 Voor
de aftrap van 2010 koos de organisatie van Fun4Dogs dit jaar voor een
wandeling in Nederland, meer bepaald in het Zeelandse Vrouwenpolder.
Voor het eerst kregen we ook het gezelschap van nog een koppel met een
Hovawart: Petra, Cor en hun kanjer Finn.
Verder hadden ook Jacques en Lilianne met Bo en Noa zich ingeschreven.
Geen Hovawarteigenaars maar al jaar en dag goede vrienden. Terwijl ons
doel stilaan dichterbij kwam, pakten zich andermaal donkere wolken
samen. Het zou toch weer niet de hele dag gaan regenen zeker?
Bij aankomst op de ruime parking van Uitspanning "de Oranjezon" leek het
of iemand zich geamuseerd had om het hele terrein vol met isimokorrels
te strooien. Het bleek natuurlijk slechts om wat stofhagel te gaan maar
het gaf de omgeving wel een leuk tintje.
In afwachting van ons vertrek, besloten we nog snel een kopje koffie
achterover te drukken in de taverne. Petra en Cor misten dit onderonsje
en we troffen hen even later aan op de parking. Na onze kennismaking,
liepen we langs bij Johan en Danny voor de nodige kaartjes,
hondenkoekjes en de gegeerde proviand voor onderweg.
Omstreeks 10:00 verlieten we de parking en zetten koers naar het strand.
Petra en Cor waren niet enkel leuk gezelschap, ze bleken ook nog uit de
buurt en kenden bijgevolg alle wegen die we die dag zouden volgen.
Vrolijk pratend belanden we in een natuurgebied dat als waterwinning
dienst deed. Keurig aangebrachte prikkeldraad weerhield snoodaards om er
zomaar te gaan rondpionieren. Even later kregen we zicht op het
duinengebied met zijn specifieke begroeiing. We konden de zee nu al
ruiken. Van op de top van de duinen spreidde zich een prachtig
vergezicht uit, overgoten met een pril lentezonnetje. De wolken hadden
inderdaad plaats gemaakt voor zon en die moesten we die dag niet meer
missen.
Een behoorlijk steile trap als afdaling, nog een flauwe helling over en
onze hondjes kregen de vrije loop! We mogen van Nederlanders denken en
vinden wat we willen: als het op honden aan komt staan ze eeuwen voor op
ons kikkerland. Op grote delen van het strand mag je er het hele haar
door je hond laten rennen of tijdens bepaalde uren in het badseizoen.
Alle hondjes hadden al wel kennis met elkaar kunnen maken maar dat was
aangelijnd. Afwachten hoe het nu verder zou gaan nu ze alle vijf vrolijk
toertjes rond ons draaiden. De twee reuen uit het gezelschap: Finn en
Elmo, lieten elkaar ongemoeid.
 Dat was alvast mooi meegenomen. Een kille
bries verhinderde ons om intense gesprekken te voeren. Dan maar genieten
van zon, zee en strand. Finn probeerde een poosje Elmo uit zijn tent te
lokken maar die verjoeg hem telkens met dreigende blaf en ontblootte
tanden. Een robbertje vechten was iets waar geen van beiden zin in had
en dat stemde iedereen gelukkig.
Om in alle seizoenen de strandgasten van alle comfort te voorzien, zijn
er op redelijke afstanden strandpaviljoenen neergepoot. Dit is overal zo
in Nederland en de strook tussen Vrouwenpolder en Domburg maakt daar
geen uitzondering op. Aan één ervan (De Piraat) verlieten we het strand
om onze weg naar Domburg over de duinen rug verder te zetten. De
spreekwoordelijke zuinigheid der Nederlanders heeft zijn goede kanten:
ze springen ook zeer zuinig om met de natuur en dat zorgde ervoor dat we
hier een prachtig duinengebied voorgeschoteld kregen.
Hier hielden we natuurlijk onze viervoeters aan de lijn en dat gaf hen
de tijd om wat te bekomen van hun strand kapriolen. Stilaan doemden de
eerste huizen van Domburg op en iets later kozen we strandpaviljoen De
Stenen
 Toko uit als rustplaats voor de middag. De benaming heeft wat te
maken met Indonesië en zou zoveel als stenen winkel of zo
betekenen. Wie Domburg niet kent, moet weten dat dit dé trekpleister is
aan de Noordzeekust voor Duitse toeristen. Het duurde niet lang of
we kregen een heel deel van hen als gezelschap. Geen wonder dat Marc
en Elmo zich meteen thuis waanden. De suggestie om onze tocht nog iets
te verlengen, lieten we dit keer aan ons voorbij gaan.
Er stond dit weekeinde nog wat op het programma en tenslotte waren we
niet de enigen in het gezelschap. Na een uurtje rust trokken we ons
terug op gang. Eerst enkele straatjes aan de rand van Domburg door
om dan snel terug het duinengebied in te duiken.
De kentekens van de
auto's zorgden ervoor dat men zich zowel in Nederland als in Duitsland
kon wanen...
De organisatoren lieten ons ook nog wat cultuur genieten. Kasteel
Westhove, mooi bewaard en dito gerestaureerd, van oorsprong een vesting
en later abdij voor paters op rust, had veel weg van een lusthof. Sinds
vorige eeuw heeft kinderzorg er zijn thuis en ook de bijgebouwen hebben
een passende bestemming gekregen. Vooraleer ons terug naar het strand te
begeven, besloten we nog even op het terras van de Boschhoek neer te
vleien, en we waren blijkbaar niet de enigen met dit gedacht. Uit de
wind was het er wel echt genieten! Helaas diende nog een stukje afgelegd
te worden.
Op het strand lieten we onze viervoeters nog eens hun gangen gaan
terwijl we zelf probeerden in te schatten hoe ver we nog van de aankomst
verwijderd waren.
 Veel vlugger dan verwacht troffen we onze weg over de
duinen aan en even later was het alweer tijd om de dorstige te laven.
Zoals steeds: eerst de hondjes, dan de baasjes.
In de Uitspanning vonden we nog
voldoende plaats en kregen we kans om nog
wat gezellig te keuvelen. Gezelligheid kent geen tijd en in goed
gezelschap tikt de klok altijd iets te vlug. Tijd om afscheid te nemen
van onze oude en nieuwe vrienden. Met een meer dan tevreden gevoel
verlieten we de parking en doorkruisten we het polderlandschap op weg
naar huis.
Zoals steeds een tien op tien voor de organisatie en een extra dank aan
ons metgezellen Petra, Cor, Jacques en Lilianne.
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)