Hovawartinfo wandeling 20/01/2007.

Onze eerste wandeling van 2007...
Ari & Marc komen toe.Omdat het gros van onze vrienden toch in Limburg woont of net daarbuiten, besloten we om dit jaar hun provincie als eerste aan te doen. Kanne is een uitgelezen plek voor wie van landelijke rust en schilderachtige plekjes houdt. Je moet dan wel het weer mee hebben. Normaal gezien brengen de Hovawartjes altijd de zon mee maar ditmaal zat het ons tegen. Dit kon echter niet belemmeren dat een behoorlijk aantal moedige stappers waren komen opdagen om ons op onze wandeling te vergezellen. We maakten er ook kennis met Liane en Luka, Marc en Arie. Langzaam vulde zich het pleintje van de Brugstraat met wagens en Hovawartjes.Eindelijk begint de wandeling. Voorbijgangers, al dan niet vergezeld van een viervoeter, keken nieuwsgierig naar de bonte meute. Op het voorziene uur was ook bijna iedereen aanwezig, zodoende konden we dus ook tijdig vertrekken. Het eerste stuk wandelden we nog door de stille straten van de gemeente Kanne. Zonder aankondiging hield de geasfalteerde baan op om over te gaan in een jaagpad naast het Albertkanaal. Vanaf dit punt kregen de hondjes de vrije loop, tenminste toch de teefjes. Een modderig veldpad bracht ons stilaan naar de heuvelkam van de vallei. De Jeker is nu herleid tot een nederige rivier maar moet eens wel kracht genoeg gehad hebben om dit landschap gevormd te hebben. Op die heuvelrug spelen de grenspalen van België en Nederland haasje-over. Terwijl we onze tocht vervolgden, voerde de wind zijn kracht op. Niet lang daarna, ongeveer halverwege, openden de hemelsluizen zich. Nu mogen de hondjes loslopen.Om een deel van een landelijke verbindingsweg te vermijden, zochten we ons een weg naar het dal via de soms iets steilere hellingen. Een beetje avontuur mocht er ook wel bij niet waar? Bij aankomst aan de brug over Jeker, leek het wel of de wind en de regen uit alle richtingen kwamen. Het kon de pret echter niet bederven en het liet onze lieverdjes totaal koud. Na dalen komt stijgen... Even een stevige helling op richting Millenniumbos. Hier moesten onze doorweekte Hovi's weer even aan de lijn. Ronald vertelde ons dat men hier maar al te graag verbaliseerde voor overtredingen op het verbod op loslopende honden. Na dit bos, terug naar beneden door een ander, natuurlijk bos. De regen nog steeds als metgezel, doorkruisten we het terrein van het kasteel, Château Neercanne. Of het nog ver stappen was? Toch niet! Daar verschenen reeds de eerste huizen van Kanne voor ons en een laatste grenspaal maakte ons duidelijk dat we het Nederlandse grondgebied terug verlaten hadden. Tien minuten later stonden we terug op de plaats van vertrek. Een beetje avontuur mag wel.Taverne 't Dik Verschil bood ons, net als tijdens onze verkenning, gastvrije toegang. Omdat de zaak echter niet al te groot is, lieten we onze hondjes maar even rustig bijkomen in de wagen wat niet wil zeggen dat honden niet welkom zijn in deze zaak. De jongste telg van ons Hovawart gezelschap, Chiara, zorgde nog even voor hilariteit door even vrolijk tegen haar baasje op te springen en in haar duikvlucht haar poot in een grote beker warme chocolade melk te dompelen. Een verhaal op zich al waard! Na een gezellige babbel werd het tijd voor onze vrienden om huiswaarts te keren. Uw nederige dienaars bleven, zoals meestal, weer plakken. Wij zochten ons een plaatsje in het "Eetcafé" op de hoek van de Bovenstraat. Jadzea en Dunja vergezelden ons terwijl wij van een smakelijk maal konden genieten.Nat, moe en voldaan nagenieiten.
Voor de afwezigen: jammer dat jullie er niet bij waren. Het weer laat ons nooit afschrikken, dus volgende keer iedereen op post! Laten we er vanuit gaan dat we dit jaar aan iedere provincie een bezoek zullen brengen.

 

 

 

 

 

De twee eerst aangekomenen. Smal, modderig en stijgen. We naderen Nederland.
Nog even droog... Een gezellige babbel onderweg. Nog even lekker wandelweer.
Klein maaaaar dapper! Verzamelen aan de cementfabriek. Château Neercanne
In de regen langs de landelijke weg. Iedereen houdt het hoofd droog. De waterburcht...
Een brug te ver? Het blijft echter regenen. De laatste klim tussen de wijngaarden.
Iedereen beschermt zich zo goed mogelijk. Aangelijnd het Milleniumbos door. Eindelijk...Marleen met open ogen!
Renate geniet nu nog van de chocolademelk... Even het thuisfront verwittigen. Marc keek en zag...
  Chiara geniet van de aandacht!  

 

 


 Webmaster , all rights reserved.

Last update 31/01/2007