|
Onze eerste wandeling van 2007...
 Omdat
het gros van onze vrienden toch in Limburg woont of net daarbuiten,
besloten we om dit jaar hun provincie als eerste aan te doen. Kanne is
een uitgelezen plek voor wie van landelijke rust en schilderachtige
plekjes houdt. Je moet dan wel het weer mee hebben. Normaal gezien
brengen de Hovawartjes altijd de zon mee maar ditmaal zat het ons tegen.
Dit kon echter niet belemmeren dat een behoorlijk aantal moedige
stappers waren komen opdagen om ons op onze wandeling te vergezellen. We
maakten er ook kennis met Liane en Luka, Marc en Arie. Langzaam vulde
zich het pleintje van de Brugstraat met wagens en Hovawartjes.
Voorbijgangers, al dan niet vergezeld van een viervoeter, keken
nieuwsgierig naar de bonte meute. Op het voorziene uur was ook bijna
iedereen aanwezig, zodoende konden we dus ook tijdig vertrekken. Het
eerste stuk wandelden we nog door de stille straten van de gemeente
Kanne. Zonder aankondiging hield de geasfalteerde baan op om over te
gaan in een jaagpad naast het Albertkanaal. Vanaf dit punt kregen de
hondjes de vrije loop, tenminste toch de teefjes. Een modderig veldpad
bracht ons stilaan naar de heuvelkam van de vallei. De Jeker is nu
herleid tot een nederige rivier maar moet eens wel kracht genoeg gehad
hebben om dit landschap gevormd te hebben. Op die heuvelrug spelen de
grenspalen van België en Nederland haasje-over. Terwijl we onze tocht
vervolgden, voerde de wind zijn kracht op. Niet lang daarna, ongeveer
halverwege, openden de hemelsluizen zich.
 Om
een deel van een landelijke verbindingsweg te vermijden, zochten we ons
een weg naar het dal via de soms iets steilere hellingen. Een beetje
avontuur mocht er ook wel bij niet waar? Bij aankomst aan de brug over
Jeker, leek het wel of de wind en de regen uit alle richtingen kwamen.
Het kon de pret echter niet bederven en het liet onze lieverdjes totaal
koud. Na dalen komt stijgen... Even een stevige helling op richting
Millenniumbos. Hier moesten onze doorweekte Hovi's weer even aan de
lijn. Ronald vertelde ons dat men hier maar al te graag verbaliseerde
voor overtredingen op het verbod op loslopende honden. Na dit bos, terug
naar beneden door een ander, natuurlijk bos. De regen nog steeds als
metgezel, doorkruisten we het terrein van het kasteel, Château Neercanne.
Of het nog ver stappen was? Toch niet! Daar verschenen reeds de eerste
huizen van Kanne voor ons en een laatste grenspaal maakte ons duidelijk
dat we het Nederlandse grondgebied terug verlaten hadden. Tien minuten
later stonden we terug op de plaats van vertrek.
 Taverne
't Dik Verschil bood ons, net als tijdens onze verkenning, gastvrije
toegang. Omdat de zaak echter niet al te groot is, lieten we onze
hondjes maar even rustig bijkomen in de wagen wat niet wil zeggen dat
honden niet welkom zijn in deze zaak. De jongste telg van ons Hovawart
gezelschap, Chiara, zorgde nog even voor hilariteit door even vrolijk
tegen haar baasje op te springen en in haar duikvlucht haar poot in een
grote beker warme chocolade melk te dompelen. Een verhaal op zich al
waard! Na een gezellige babbel werd het tijd voor onze vrienden om
huiswaarts te keren. Uw nederige dienaars bleven, zoals meestal, weer
plakken. Wij zochten ons een plaatsje in het "Eetcafé" op de hoek van de
Bovenstraat. Jadzea en Dunja vergezelden ons terwijl wij van een
smakelijk maal konden genieten.
Voor de afwezigen: jammer dat jullie er niet bij waren. Het weer laat
ons nooit afschrikken, dus volgende keer iedereen op post! Laten we er
vanuit gaan dat we dit jaar aan iedere provincie een bezoek zullen
brengen.
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)