Zaterdagochtend ontmoeten we de overige deelnemers. We zijn vlug uitgeteld: Marc met Arie, zoals steeds eerst op de afspraak en dan is er nog Ronald met Chicco. Toegegeven, het is geen grote groep maar met het extra lange weekend waarvan velen genieten, verbaast ons dit niet. Eerst nog even genieten van een koffietje op één van de leuke terrasjes in Nismes. Vallen daar nu geen druppels? Gelukkig blijft het droog. Na enkele minuten stappen, laten we de huizen al achter ons en duiken we de bossen in. Zo staan we ook meteen aan de voet van onze eerste klim die dag. Met Ronald op kop vergt het extra inspanning om de nodige foto's bij elkaar te schieten. Soms stilstaand, soms stappend drukt Marc (van Dunja) op de ontsluiter. Gelukkig dondert hij daarbij niet tegen de grond. Na de opwarmer staan we op het plateau waar we meteen in de "Fondry des Chiens" duiken. Sinds ons laatste bezoek aan deze groeve, heeft de natuur er weer een stukje van het door mensenhanden vernietigde landschap hersteld. Met een ruime boog stijgen we terug naar het plateau dat we nu oversteken om door het bos af te dalen. Wie daalt in de Ardennen, moet ook weer stijgen. Een stevige kuitenbijter direct gevolgd door een spectaculaire afdaling met gevolgen... Zowel Peter als Ronald gaan even onderuit. Zonder gevolg echter. Ondertussen dringt het ruisen van de Virion tot ons door. Hoe sterk zou de stroming nu zijn? Vorige keer had het de dagen voordien behoorlijk geregend en was het flink opboksen tegen het kolkende water. Gelukkig lag de rivier er nu rustiger bij maar de maalstroom had zich over twee sporen verdeeld. Marc van Arie twijfelde even of hij de oversteek zou wagen maar verbaasde ons door dan plots het voortouw te nemen. Zijn optreden verraste ons zo dat we er geen foto van maakten. Als tweede waagde Ronald zijn kans. Gelukkig dat er geen vrouwen in de buurt waren. Waarom? Bekijk de beelden maar eens! Peter kreeg zoals steeds Jadzea en Dunja in zijn zog. Eens we allen behouden op de andere oever staan, is het tijd om de innerlijke mens wat te verstevigen. Ondertussen doet de zon verwoede pogingen om een gat door de bewolking te branden. Met een volle maag vervolgen we onze wandeling. Net na de ingang van een nog actieve steengroeve is het weer stevig stijgen geblazen. In geen tijd bereiken we puffend de rug van de berg. Vandaar is het weer afdalen... om opnieuw te stijgen. Het mag dan avontuurlijk zijn, de minste vergissing in de route maakt het enkel nog avontuurlijker. De inhammen tussen de rotspartijen lijken allen op elkaar en zo nemen we een afslag te vroeg. Deze klim is wel heel stijl en vergt niet alleen de nodige omzichtigheid maar ook wel wat van onze krachten. Onze Hovawartjes gedragen zich hier als volleerde klimmers en bekijken ons met enig meewaren. De route omgekeerd willen we op dit punt niemand aanraden, tenzij je stevig vastgemaakt bent aan een beveiligingstouw. Net voor we opnieuw de bossen op de alweer volgende bergrug induiken, kunnen we nog even genieten van het mooie vergezicht. Het pad volgt nu geruime tijd de rug om dan zachtjes af te dalen naar de volgende vallei. Zonder aankondiging doemen de contouren van de ruïne op. Of de jonkvrouw thuis is? Waarschijnlijk niet, tenzij enkel na middernacht... Volgens de beschrijving moeten we links naast de burcht het pad naar beneden volgen maar dat lijkt toch net iets te link. Dus stappen we braaf de andere kant op. Arie en Dunja gevolgd door hun baasjes nemen een beetje voorsprong als er in de achterhoede zich een valpartij voordoet. Verslaggever en ooggetuige Ronald kan ons melden dat Peter zowaar een koprol gemaakt heeft. Gelukkig alweer zonder erg. De eerste huizen van het bijna vergeten plaatsje Dourbes liggen nu net onder ons en al gauw stappen we door de verlaten straten. Of ze hier een café hebben? We weten het tot op vandaag nog steeds niet. Wat we wel weten is dat zich aan de rand van dit dorp zich een kolonie weekend huisje genesteld heeft welke, op een uitzondering na, allemaal afgebroken mogen worden. Als we deze smetvlek achter ons gelaten hebben, kunnen we beginnen aan het sluitstuk van onze kruistocht. Letterlijk dan! Na een laatste klimmetje kunnen we even verpozen bij het kruis, genietend van het uitzicht over Nismes en Virionval. Met geen auto's in zicht maar wel de stoomtrein, wanen we ons zonder probleem in het verleden. Na een laatste maal afgedaald te zijn, stappen we nu direct op Nismes af. Hier is het natuurlijk even opletten geblazen. Net als we een auto achter ons krijgen, komt er ook eentje op ons af stormen. Blijkt dat de laatste bestuurd wordt door een heetgebakerd type dat er van uit gaat dat elke wandelaar prompt in de berm wegduikt als hij door wil. Dat was dus even zonder ons gerekend. Even lijkt het erop dat we een onvervalste knokpartij gaan beleven maar de aanwezigheid van onze trouwe viervoeters beperken de woedeaanvallen tot vertwijfelde pogingen om met piepende banden van ons weg te rijden. Zullen we er maar vanuit gaan dat de brave man wat te diep in het glas gekeken had? Terwijl de wildeman achter de bocht verdwijnt, kunnen we het niet laten om er eens hartelijk om te lachen. Het is in ieder geval een aangename afwisseling die de aandacht van de wat eentonige weg naar het centrum van Nismes laat afleiden. Eens onze hondjes hun neus aan het kruispunt naast de kerk steken, eisen ze weer alle aandacht op van de aanwezigen. Moe maar voldaan ploffen we neer op een terrasje. Zonder dat we er zelf om vragen krijgen ook onze lieverdjes te drinken van de uitbaters. Na een lichte maaltijd verlaten we Nismes met stille trom naar de vier windstreken. Jadzea en Dunja zoeken zich een plekje uit achter onze autozetels en dromen zachtjes weg. Pas als we in onze buurt komen, richten ze zich beiden op om te kijken waar ze zijn. Ga er maar van uit dat zij er evenveel van genoten hebben als wij zelf. Wij hopen dat ook Ronald en Marc en zo over denken. Op naar de volgende provincie!