Wie naar Bel zoekt, met of zonder klepel, richt zijn blik best richting Geel. Voor vertrek de buienradar nog even gecheckt en ja hoor... er stond regen op het programma. B'Elanna en Aiko hadden natuurlijk weer wat tijd nodig voor ze wilden instappen maar omdat we dit scenario zo stilaan doorhebben, hadden we tijd genoeg ingebouwd. Bijna gelijktijdig kwam Ronald de parking in Bel opgedraaid en konden we vroeger dan voorzien vertrekken. Tot dan was de zon van de partij maar onze regenkledij zat veilig opgeborgen in onze rugzakken. Eens door het centrum, sloegen we links een aardeweg in, recht naar de velden en akkers. Net toen onze hondjes de vrijheid kregen, merkten we een ree op die ons van op ruime afstand in het oog hield. Vandaar dat Aiko nog even aan de lijn moest blijven. Dankzij hun goede neuzen, vonden onze Hovawartjes natuurlijk het spoor van dit loslopend wild en Michka wilde maar wat graag de achtervolging inzetten maar wist niet direct welke kant uit. Omdat de wandeling hoofdzakelijk vlak was, ging het tempo natuurlijk de hoogte in. Een passage door een weiland zorgde ervoor dat we al behoorlijk nat werden aan de benen. De zware regenval van de afgelopen dagen en weken was daar niet vreemd aan.

Bossen, weilanden en akkers boden een heerlijk rustig landschap in de vorm van een kleurrijk patchwork. Af en toe was het wel zoeken om relatief droog voorbij een grote plas of modderpoel te geraken. Dat zoeken deed vooral Aiko niet. Die baande zich er gewoon een weg door en genoot zichtbaar met volle teugen. Af en toe mondde ons pad uit op een "straat". Dat bleek dan eigenlijk niet meer dan een redelijk goed verharde aardeweg en voor de omwonenden de enige toegang tot hun eigendom. Vast heel leuk bij sneeuwval. Heel af en toe zagen we ook nog andere wandelaars in de verte. Verder was dit landschap enkel gevuld met natuur en af en toe een huis.
Dit prachtige natuurgebied werd en wordt ten zuiden doorsneden door de Grote Nete en water is bijna overal aanwezig in de vorm van vijvers, beken en grachten. Vreemd genoeg bleven de paden meer dan goed begaanbaar zelfs na perioden van regen. De route verliep nu pal richting westen en na een poos bereikten we een eerste keer een drukke verbindingsweg tussen Geel en Meerhout. Later zouden we die nog een keer kruisen op de terugweg. Nu volgden we eerst de Nete stroomafwaarts. Deze stroom had en heeft voor Hovawartinfo altijd al een bijzondere plek ingenomen en nu konden we er alweer een paar kilometer aanbreien. Anders als bij de verder gelegen oevers van de Nete, kregen we echter hier de stroom nauwelijks te zien ook al omdat het pad eerder van de oever wegleidde. Na een zoveelste kronkel bereikten we de brug over de Nete en bevonden we ons op het verste punt van onze start. Tijd om de dorstigen even te laven. Aiko kreeg hier natuurlijk het gezelschap van B'Elanna. Zo, weer iets minder gewicht om mee te zeulen... Het vervolg sloot qua landschap naadloos aan op de andere oever. Langzaam slingerde het pad nu richting Meerhout. Na links een bosweg ingeslagen te hebben, kwam ons een vrouw met een Terveurense herder tegemoet. Uiteraard werden onze hondjes ook aangelijnd en omdat het pad redelijk smal was, moest ook Aiko heel kort begeleid worden. Ter hoogte van het stel werd het echt spannend en het had rimpelloos kunnen verlopen maar daar beslisten Michka en Jana anders over. Zij vonden het nodig om die rare snuiter te laten weten dat ze geen schrik van hem hadden. Aiko die net bezig was om voorbij te stappen, wendde zich nu ook richting hond en het volgende ogenblik kipte Marc achterover op z'n rug. Languit lag hij daar het schouwspel gade te slaan en was behoorlijk boos op de reactie van Aiko terwijl die zelfs niet eens gegromd had. De eerste kilometer na de feiten bleef Aiko aangelijnd en voelde zich duidelijk schuldig... Aan een splitsing vonden we een zitbank. Tijd voor een pauze. Nu ja, rustig werd het niet want lievelingen Jana en Michka ontpopten zich weer tot aasgieren en liepen ons beurtelings af op jacht naar iets lekkers. Het was ondertussen redelijk warm terwijl steeds meer wolken verschenen. In het bos was dit niet zo te merken maar af en toe verdwenen onze schaduwen. Na het eten mocht ook Aiko opnieuw vrij rondlopen en begon zich steeds meer voor B'Elanna te interesseren. Het was nu vijf weken na de aanvang van haar loopsheid en tot nog toe was de tocht zonder enig probleem verlopen. Of dit zo zou blijven?? De strook die we nu verteerden was behoorlijk meer bezaaid met modder en plassen en vaak werd het door de struiken een weg banen om droge voeten te houden. We namen dit er graag bij want niets kan het gevoel benaderen wat je krijgt als je met zo'n groep onderweg kan zijn. Stilaan vulde de lucht zich nu met dreigende wolken. Een blik op de klok leerde dat de voorspelling van de buienradar er niet zo gek naast ging zitten. De paden werden nu weer breder en we zaten nu waarschijnlijk op het grondgebied van Meerhout. Op het punt waar we de verbindingsweg opnieuw bereikten, vielen de eerste druppeltjes. Nauwelijks honderd meter verder moesten we de baan kruisen. Tegen de tijd dat we de overkant bereikten, hoorden we enkele donderslagen en het volgende ogenblik viel de regen bij bakken uit de hemel. Snel de regenkledij bovenhalen maar niet snel genoeg want onze T-shirts dropen al van het nat. Gelopen afstand: 12,2 kilometer van 17. Vanaf daar stopte logischerwijze Peter ook met foto's te schieten. Het toestel mocht dan stilaan aan vervanging toe zijn, door het onder water te zetten zou geen leuke manier geweest zijn om er afscheid van te nemen. Het onweer bleef gelukkig uit maar de regen bleef ons onverbiddelijk bekogelen. Nadeel voor Aiko werd nu dat B'Elanna steeds beter begon te ruiken. Haar natte vacht loste alle restanten van haar loopse geur en onze grote beer versperde haar bijna constant de weg. Er bleek maar 1 oplossing mogelijk: Aiko aanlijnen. Gedwee onderging hij zijn lot maar was zichtbaar niet gelukkig met de gang van zaken. Terwijl we onze weg vervolgden, werd het ook vaker uitkijken om niet uit te glijden. Eentje tegen moeder aarde was wel voldoende voor 1 dag.
Het leuke aan deze wandeling was dat je het einde van de tocht niet echt zag aankomen. Struiken en bomen onttrokken Bel geheel aan het gezicht. De regen was nu weer geminderd tot een malse bui maar daarom niet minder vervelend. Geloof het of niet: de laatste honderden meters hield het op met regenen. Bij aankomst aan onze auto's scheen zowaar de zon weer! Daar waar we normaal nog iets gaan drinken, werd nu snel afscheid genomen. We waren allemaal doorweekt en enkel een douche kon nu soulaas brengen. Dus wij terug richting Mechelen. Voor Aiko werd het nu pas echt een marteling. Hij mocht dan wel in zijn box zitten, die heerlijke geur van B'Elanna kreeg hij nu pas echt goed in de neus. Resultaat: een jammerende en bijna huilende Aiko. Enkel wanneer de snelheid hoog genoeg was, verstomde hij even. Thuis bij Peter mocht hij er wel even uit maar moest al even snel opnieuw z'n box in. Snel afscheid nemen dus. De volgende wandeling zal hij er in ieder geval geen last meer van hebben. Gelukkig maar.