Als we voor 10 uur in Herbeumont wilden zijn, werd het weer eens vroeg opstaan. B'Elanna en Aiko schenen hiermee geen last te hebben want die begonnen prompt te ravotten bij Peter in de tuin.
Ideaal weer om te wandelen: niet te warm en toch bewolkt.
Onderweg vielen er wel wat druppels maar daar bleef het ook bij. Ronald had ons weer geklopt want hij had al een parkeerplek in Herbeumont kunnen bemachtigen. We plaatsten onze auto naast die van hem.
Voor we aan de wandeling begonnen, had Marc nog zin in een kop koffie. Aan de overkant van de straat was reeds een café open en streken we neer op het terras. Bleek dat er die dag ook een heilige gevierd werd en zo konden we een kleine optocht gadeslaan die door de, voor de rest verlaten, straten van Herbeumont trok.
Tijd om te vertrekken! Vanaf de Grand Place via het park naar de oude spoorweg brug over de Semois. Op de plek waar ooit het station gestaan had, was nu plaats gemaakt voor toeristen met kampers. De aanwezigen keken hun ogen uit naar de donkere roedel Hovawartjes. Net voorbij de parking kregen onze hondjes de vrijheid en wij tijd om van het landschap en de natuur te genieten. Net voor de brug over de Semois lijnde Marc Aiko maar opnieuw aan. Nieuwsgierig probeerde Aiko uit te vissen wat er zich aan de andere kant van de balustrade bevond. Net na de brug namen we aan een splitsing het pad dat rechts naar beneden liep en op een grote baan uitmondde. Die staken we over om iets verderop links het bos in te trekken.
Deze klim voerde ons meteen naar het dak van de wandeling en er diende dan ook flink geklommen te worden. Het pad was vrij zanderig en vaak erg smal. De afgrond werd steeds dieper en steiler. Aiko kon maar beter aan de lijn blijven oordeelde Marc en samen trokken ze zich stap voor stap de helling op. De temperatuur viel dan wel mee, om te stijgen was het eigenlijk alweer te warm. Af en toe halt houden en op adem komen dus.
Na de tweede of derde mini-stop zette Marc en Aiko hun weg verder in het zog van Ronald. Peter volgde een tiental meter achter hen. Om Aiko de kans te geven voorbij te komen, verplaatste Marc zich naar de rand van het pad. Toen z'n lieveling voorbij was, wilde hij opnieuw aanzetten maar dat lukte niet. Zonder aankondiging verdween de grond van onder zijn voeten de diepte in. Zijn rechter been volgde de brok bosweg terwijl hij met het linker been probeerde hij naar steun en evenwicht te zoeken. Zijn voet verdween in gat wat ontstaan was. Toen die voet opnieuw steun kreeg op de grond, schoof ook die de afgrond in, het rechter been achterna.
In een poging om niet helemaal de afgrond in te schuiven wilde Marc zijn gewicht tegen de helling verplaatsen. Helaas verliep het allemaal zo razend snel dat hij daarvoor helemaal geen tijd meer kreeg.
Zijn volle gewicht drukte bijna verticaal naar beneden maar daar was geen voet meer om die kracht op te vangen. Met afgrijzen zag Marc hoe zijn voet in een foute hoek gedrukt werd terwijl hij een dof krakend geluid hoorde.
Deze aanblik ontlokte bij hem een kreet. Eens op de bodem, stelde hij meteen vast dat hij iets gebroken moest hebben.
Zijn linker voet bungelde er eigenlijk maar aan. Pijn voelde hij nog niet maar dat zou beslist nog wel komen.
Gelukkig had Aiko zich instinctief schrap gezet toen het gebeurde, anders was Marc zeker een stuk de dieperik in gegaan.
Ronald en Peter besloten snel dat een ziekenwagen moest opgeroepen worden. Gelukkig konden ze de coördinaten van de GPS doorgeven zodat de hulpdiensten tenminste wisten waar ze ons konden vinden.
Ondertussen hield Marc nog steeds Aiko aan de lijn. Met enige moeite kon Peter hem ertoe brengen om Aiko naar hem te laten komen. De grote beer bleef redelijk rustig maar het was duidelijk dat hij niet echt begreep wat er aan het gebeuren was. Ruim een half uur na de oproep naar de 112 hoorden we stemmen en gefluit boven ons.
Ronald was voordien de helling opnieuw afgedaald om de hulpdiensten de juiste weg te wijzen. Met hulp in de nabijheid, maakte Peter zich op weg naar boven. Een weinig later verscheen een eerste hulpverlener in zicht. De sympathieke man werkte vlot z'n lijstje af zoals hij het waarschijnlijk aangeleerd had. Marc kon in gedachte dit lijstje mee volgen omdat dit hetzelfde was wat ook hij onthouden had uit de cursus EHBO.
Al snel was duidelijk dat de twee ambulanciers er niet zouden in slagen om de klus alleen te klaren. Bleek dat nog een tweede ziekenwagen en een MUG in het centrum van Herbeumont stonden te wachten. Bijgevolg werden ook deze gevraagd om zich naar de plek des onheils te begeven. Met 4 ambulanciers lukte het wel om Marc veilig naar boven te transporteren. Voordien had Aiko zich steeds laten horen als hij mensen af en aan zag rennen. Nu zijn "baas" op een draagberrie voorbij gebracht werd, wilde hij niks liever dan die gaan te begroeten. Mocht natuurlijk niet wat zijn frustratie alleen maar verhoogde.
De urgentie arts was er ook in geslaagd om met z'n voertuig de bosweg tot boven te bereiken en ontfermde zich nu over de onfortuinlijke wandelaar. Die laatste had al behoorlijk wat afgevloekt maar dat hielp hem maar weinig.
Nadat een infuus aangelegd was met pijnstillers, zette de karavaan zich in beweging richting ziekenhuis van Libramont. Toen de ziekenwagen het bos verliet en de baan op draaide, kon Marc nog net zien hoe Peter B'Elanna en Aiko op de terugweg waren naar de auto's.
Bij aankomst in het hospitaal, werden er röntgenbeelden van de enkel gemaakt en de breuk bevestigd. De arts had twee voorstellen: ofwel ter plaatse blijven en maandag opereren ofwel een voorlopige gips en terug naar huis. Die tweede keuze was beter voor familie en vrienden. Marc regelde zijn transport en kon zo de nacht thuis doorbrengen.
De volgende dag meldde hij zich bij de spoed in het ziekenhuis van Duffel. Daar werd hij binnen het uur geopereerd. Veel later zou hij vernemen dat hij niet zijn been gebroken had maar een vrij complexe breuk aan de enkel had opgelopen als ook een afgescheurd ligament. Het herstel zou best wel eens een poosje kunnen duren...

Wandelen is zeer gezond maar dan mag je niets in deze zin meemaken natuurlijk...