Moulin-du-Ruy, waar lag dit dorp nu weer? Zelf zouden we er nooit opgekomen zijn en om het te bereiken, moesten we wel de grote rijkswegen verlaten. Het was één van diep typische kleine Ardense dorpjes, gelegen tussen Francorchamps en Coo. Die plaatsen kent dan weer iedereen... Onderweg naar het vertrek, kregen we melding van Ronald dat ook hij mee zou gaan wandelen. Hij stond ons reeds glimlachend op te wachten toen we een tiental minuten later de wagen parkeerden. Weersvoorspelling: kans op regen, dus alvast de nodige regenkledij aangetrokken. Aiko wilde best wel die mooie Hovi-girls van Ronald gaan begroeten maar die twee maakten zich dubbel zo groot en toonden al hun tanden. Wijselijk hield hij dus maar wat afstand. Na nauwelijks enkele tientallen meters verliet de route het asfalt en kregen we meteen zicht op de eerste helling van de dag. Het zou meteen ook de stevigste klim worden. Gelukkig was het nog koel wat het stijgen niet extra bemoeilijkte. Eens de laatste afspanning van een weide voorbij, kregen onze hondjes de vrijheid. Op een bepaald ogenblik sloegen we rechts een pad in en keken we pal tegen de helling aan. Geen horizon, enkel bos... Dit beloofde weer een krachttoer te worden. Elk op eigen tempo, Ronald op kop, werkte zich de weg naar de top. Het stijgingspercentage zat op sommige delen boven de 20%! Wie daar helemaal geen last van had, waren onze lievelingen. Die kwamen af en toe kijken of we nog wilden volgen en zetten dan een sprintje in naar boven waar voor ons de gestalte van Ronald steeds kleiner werd. Eens boven werd het tijd om al een laagje kledij kwijt te spelen. De temperatuur, geholpen door een zon die de moeite deed om gaten in het wolkendek te branden, was minstens al 5 graden gestegen. Het zweet stond ons dan ook op het gelaat. Na een redelijk vlak stukje, werd het afdalen en opnieuw stijgen richting Andrimont, nog een vergeten oord in die streek. Opvallend: we hadden op onze wandeling nog geen levende ziel ontmoet. Wel ideaal want dan dienden we niet in te grijpen om onze hondjes aan te lijnen...

De weidse bossen bezorgden ons een schitterend landschap met voortdurend wisselende begroeiing. Het water dat we voor onze hondjes meezeulden, bleek geheel overbodig want om de haverklap kruiste er wel een klaterend beekje ons pad. Uiteraard maakten alle hondjes dankbaar gebruik van dit gratis en lekker water. Opvallend ook de bijna hemelse stilte, enkel verstoord door onze eigen voetstappen, gehijg en gepuf. Eens we Andrimont bereikt en achter ons gelaten hadden, werd deze stilte wel verbroken door het geraas van motoren. Beste bewijs dat we dicht in de buurt van het circuit aangekomen waren. Gelukkig bleef het in tijd beperkt en kreeg dit storende lawaai niet echt de kans om op ons systeem te werken. Net als in de beschrijving, hielden we halt net over een brugje over de Roannay, een riviertje dat water levert aan de Amblève. Leuk dat men net daar een bank neergepoot had. Marc verkoos wel te blijven staan. Tijd om de innerlijke mens wat te versterken en Spartaans als we voor ons zelf waren, trokken we ons na nauwelijks twintig minuten pauze opnieuw op gang. Na wat stijgen, kregen we weer een iets vlakker onderdeel wat ons de tijd gaf om weer wat te bekomen. We volgden hier wel de alternatieve route en volgens ons ook een veel leuker traject. Terwijl we vorderden, ging Michka af en toe op jacht met in haar zog vaak een nieuwsgierige Aiko. Ook voordien had ze dit reeds gedaan en had de grote beer het vertikt om zich opnieuw bij ons aan te sluiten. Toen hij uiteindelijk toch weer op het pad verscheen, mocht hij meteen weer aan de leiband. Dit was duidelijk niet naar zijn zin maar hij begreep snel dat hij blijkbaar iets mispeuterd had wat voor zijn trouwe begeleider niet door de beugel kon. Lang hoefde hij echter niet te wachten om zijn plaats tussen zijn harem in te nemen. Het was hen trouwens allemaal aan te zien dat ze met volle teugen genoten.
Even werden onze hondjes weer aan de lijn genomen om een strookje asfalt te volgen maar de route leidde ons in geen tijd ook hier vandaan. Het was ook de enige plek waar ons nog andere recreanten voorbij vlogen... de vaak overmoedige mountainbikers. Voor elke zinsnede in de beschrijving waar het woordje stijgen of stijgend in voor kwam, konden Ronald en Marc het niet laten om Peter hiervoor te bedanken. Alsof hij er iets kon aan doen dat je naast dalen ook vaak moest stijgen. Anders dan tijdens onze debuut wandeling van het nieuwe seizoen, kregen we tussen twee hellingen nu wel de tijd om op adem te komen. Dit maakte de toch wel lastige tocht een stuk beter verteerbaar. Na pakweg 14 kilometer begon de meute toch iets meer ingetogen zijn weg te vervolgen. Kunnen Hovawartjes dan toch moe worden? Schijn bedriegt en dat was nu ook niet anders. Ze gingen enkel op zoek naar hun tweede adem (één van de vele waarover ze beschikken). Even kregen we uitzicht op de finish maar zoals het elke goede wandeling in zich heeft, draaide het pad geheel van ons doel weg. De route schoof nu haar orgelpunt onder de voeten: een ruige klim met percentages die richting 28 procent gingen. Hier boden onze viervoeters het beste bewijs dat er nog geen greintje verval te bespeuren viel bij hen. Zelfs Jana met haar 8 jaar klom gezwind naar boven. Weer verdween Ronald zo goed als uit het zicht voor Marc. Peter vorderde ergens tussen hen in. Gelukkig duurde de klim niet te lang. Zodra we weer samen liepen, verscheen links van ons een vrij bekende (?) skipiste. Het pad hadden we voor een voor 4X4 aangedreven voertuigen weg gewisseld. Zacht glooiend zoomde deze weg de skipiste af. Dit joeg uiteraard het tempo weer de hoogte in en kwam de aankomst nu veel sneller dichterbij. Helaas hadden we nog niet het hoogste punt van onze tocht bereikt maar dankzij de bredere boswegen viel het stijgen helemaal niet zo zwaar. Een bordje met "Les grandes Fagnes" en 500m bezorgde ons de nodige extra boost om de afdaling naar Moulin-du-Ruy aan te vatten. Eens uit het bos was het uitzicht adembenemend. Ons startpunt, de kerk, kregen we ook in het vizier. En weer draaide het pad de andere kant uit. Noodzakelijk zo bleek want wie rechtuit z'n weg had willen zoeken had voor nare verrassingen komen te staan. Na een weide te hebben overgestoken, kromde de weg zich tegen de hellingen van een behoorlijk diepe kloof. Elke geoefende wandelaar weet dat afdalen net zo heftig op spieren en pezen kan inwerken als stijgen en dit werd ook weer zo'n afdaling. Ofschoon boswachters deze weg zeker met hun jeeps gebruikten, waren we ervan overtuigd dat dit enkel stapvoets kon. Wie hier van de weg geraakte, donderde op bepaalde stukken enkele tientallen meters de afgrond in. Dat overkwam ons natuurlijk niet en wat later hielden we nog even halt om te bekijken waar we vandaan gekomen waren. Iets verder staken we een iets bredere stortbeek over met halverwege een brugje. Tot onze verbazing werd het plots opnieuw stijgen door een holle weg die bij slechte weersomstandigheden net zo goed het uitzicht van een snelstromend riviertje zou hebben. Waar het pad droger werd, wijzigde het uitzicht van de ons omringende natuur andermaal. Over de kam verbrede het pad en langzaam bogen we af naar de bewoonde wereld. Bosweg veranderde in asfalt en ook de lindeboom in de beschrijving ontging ons niet. Met nog een klein stukje af te leggen waren we er nu reeds van overtuigd: dit was een prachtige wandeling! De eerste daken van het dorp doemden voor ons op en zo werd het tijd om Aiko en co aan te lijnen. Die grote deugniet had hier echter totaal geen zin in en verkoos zich tussen z'n harem te verschuilen. Marc wilde niet op hem afstappen om te vermijden dat de slimmerik er een spel van ging maken. Door van de groep weg te stappen, probeerde hij Aiko mee te lokken. Dit lukte of toch bijna...
Aiko wilde niet aan de lijn en uiteindelijk bracht Ronald de hele groep tot bij Marc waarna Aiko zich gedwee liet aanlijnen. Samen legden we nu de laatste meters van onze tocht af. Bleek dat onze wagens ook nog om de hoek geparkeerd stonden. Na eerst de dorstigen nog een keer gelaafd te hebben, gingen we voor onszelf op zoek naar een taverne. Een boogscheut verder lag (en ligt) La Gleize met een erg leuke en druk bezochte brasserie: "Brasserie du Vert de Pommier". Voor wie geen Frans spreekt, geen nood! Men spreekt er ook Nederlands en je krijgt er nog een voortreffelijke bediening bovenop zonder dat dit de totale inhoud van je beurs moet kosten. Eten hebben we er zelf niet gedaan maar dat doen we zeker een volgende keer als we eens in de buurt zijn.

Na ons natje en ons droogje, dit keer aangeboden door Ronald, keerden we lichtjes moe maar zeer voldaan huiswaarts.

Wij verwachten jullie op de volgende afspraak!