Eens op stap gaan met de Club. Dat was lang geleden! Tijd om nog eens met de roots aan te knopen. Als we de parking van de Torenhoeve opdraaien, blijkt dat we de eerste aanwezigen zijn. Net na ons komen onze gidsen Marleen en Tuur aan. Voor Dunja een blij weerzien met haar broer. Langzaam verzamelen de wandelaars zich op de plaats van afspraak. Als laatste komt ook Luc het gezelschap vervoegen. Snipverkouden wel maar niet ziek genoeg om niet van de partij te zijn. Onder de aanwezigen zijn ook een meute puppies uit een zelfde nest. Zij kunnen hun plezier niet op. Hun fokker is ook aanwezig en dat schept dubbele vreugde. Tuur neemt ons op sleeptouw. Na een kort stukje door een wijk van Rotselaar duiken we de natuur in. Het eerste deel is provinciaal domein en tal van wielertoeristen, joggers en wandelaars vinden gemakkelijk hun weg naar deze groene oase. Voor ons viervoetig gezelschap wil dit zeggen dat ze nog even aan de leiband moeten blijven. Even verder verlaat de groep puppies ons. Zij maken een rondje omheen de grote plas, iets meer dan 2 kilometer. Meer dan genoeg voor hun jonge pootjes. De anderen anderen vervolgen hun weg. Die leidt naar de oevers van de Demer. De provincie heeft er mooi voor gezorgd dat de vluchtpaden op de dijken er goed onderhouden bijliggen. Verder worden fietsers en wandelaars van elkaar gescheiden: één oever is een verharde weg, de overzijde kreeg een asfaltlaagje. Op de dijk mogen onze lieverdjes hun poten uitslaan. Wij kunnen ondertussen van de natuur genieten. In veel opzichten vertoont de loop van de Demer veel gelijkenis met andere rivieren zoals de Nete en de Dijle. Ze bieden allen plaats aan fauna en flora. De route die we volgen vertoont wel wat meanders. Vandaar misschien ook de naam van de wandeling? Er bestaat een verkorting op de wandeling maar die nemen we niet. Een dikke kilometer verder verlaten we de dijk, het bos in. Hier komen we ook de eerste modder tegen. Mogelijk is dit pad zelfs in de zomer niet volledig modder vrij. De regen van de afgelopen dagen heeft het pad op sommige plaatsen bezaaid met diepe plassen. Een echte speelplaats voor Dante die zich maar al te graag in de plassen onderdompelt. Terwijl we verder sukkelen, worden onze schoenen steeds zwaarder onder het gewicht van de vette Brabantse grond. Gelukkig maakt niemand een schuiver zodat we min of meer toonbaar terug in de bewoonde wereld aankomen. Even brengt de wandeling ons weer door de straten van Rotselaar. Toch een rustige gemeente in de schaduw van het nabije, grote Leuven. Een paar straten verder belanden we terug op het provinciaaldomein. Gedaan met de vrijheid voor onze Hovi's. We wandelen nu rond de plas en volgen nu de sporen van de pups. De plas is overigens een overblijfsel van de aanleg van de autosnelweg tussen Leuven en Lummen. De put werd gelukkig omgevormd tot natuurgebied en tal van watervogels komen er overwinteren. Wie zin heeft om hen te observeren, kan dus gerust naar hier komen afzakken. De laatste meters scheiden ons van het eindpunt: de lokale sporthal annex cafetaria. Marleen reserveerde er voor ons een aparte stek zodat wij niemand storen en ook niet gestoord kunnen worden. Na een gezellige babbel keren wij huiswaarts. Met het zicht op de stad Mechelen maken we nog even rechtsomkeer: grote honger en evenveel trek lokken ons naar een mosselhuis. Omdat we weten dat viervoeters er ook welkom zijn, mogen Jadzea en Dunja ons vergezellen. Terwijl wij genieten van een heerlijke portie mosselen, drogen onze lievelingen langzaam op. Bij ons vertrek wil de dienster enkel weten waar zij hebben ingezeten. Hebben ze misschien een bergje zand achtergelaten? Het zal ons een zorg wezen.

Onze dank aan Marleen en Tuur voor de organisatie van de wandeling. De afwezigen hadden andermaal ongelijk!