Voor wie niet afkomstig is uit de provincie Limburg: Bolderberg is een heuse gemeente! Meer bepaald een deelgemeente van Heusden-Zolder. Peter had eerder die week de boel nog komen verkennen en buiten de melding van Marleen Swolfs dat ze jammer genoeg niet aanwezig zou kunnen zijn, hadden wij ons al ingesteld op een gezellig onderonsje. Dit was echter buiten Marc en Arie gerekend. Die verschenen keurig op tijd op de plaats van afspraak. Om eventuele andere wandelaars nog de kans te geven zich bij ons aan te sluiten, besloten we te wachten tot het officiële vertrekuur. Het bleef echter tot dit sextet beperkt en trokken we onze benen op gang. Meteen langs en door het domein van Bovy. Wat wel al opviel, was de enorme drukte in Bolderberg. De gemeente kleeft tegen het circuit van Zolder en beleeft daar ook de pret mee. Op dagen dat er wedstrijden gehouden worden op het circuit, kan men de gemeente beter omdopen tot Bulderberg. Gelukkig boden de bomen en struiken van het domein voldoende afscherming van het lawaai zodat we toch konden genieten van dit prachtige domein. Net na ons vertrek liepen we langs de visvijver. Bleek daar toch wel een wedstrijd plaats te vinden zeker! Dus wij op onze tenen voorbij de talrijke loze vissertjes, ervoor zorg dragend dat we ze niet stoorden. Het kon echter niet verhelpen dat enkelen vrij argwanend in onze richting keken...
Even verder verlieten we het domein en dienden we een stukje de openbare weg te volgen. Hier drong het gebrul der motoren ongehinderd tot ons door. Snel weer het bos in duiken om even later in de buurt van het kanaal én het circuit uit te komen. De bedenkers van de wandeling lieten hun tracé een stuk vlak langs de piste verlopen maar daarvoor bedankten we en dankzij onze GPS sneden we gewoon door het bos. Ondertussen hadden onze hondjes het blijkbaar erg naar hun zin. Arie en Axel lieten elkaar heel de weg ongemoeid. Axel bleef wel meestal aangelijnd om hem wat in te tomen. De afstand voor onze ouwe was zowat de limiet van zijn kunnen en hem van stap 1 zijn gang laten gaan zou een nefaste uitwerkingen kunnen hebben. Langzaam aan keerden we terug naar ons vertrekpunt De route vormde een acht en voorzag in de mogelijkheid het domein meermaals aan te doen. Wij verkozen echter om net iets verder in een leuk café aan het kruispunt in het centrum van Bolderberg onze eerste tussenstop te houden. We hadden er blijkbaar ook een goede dag voor uitgekozen om te wandelen. De zon was van de partij en we prezen ons gelukkig dat het terras over voldoende schaduw beschikte. Dit bleek vooral voor Axel een noodzaak. Die liep al heel de tijd te puffen als een oude locomotief. Onze gastheer bracht zonder vragen het nodige fris water voor onze hondjes terwijl wij genoten van onze rust en een drankje. Arie, de jongste van het stel wilde blijkbaar al snel opnieuw vertrekken en begon wat onrustig te worden. Dit was niet geheel naar de zin van Axel. Die zette zich overeind en wilde best die jonge snaak op zijn plek zetten. Zijn baas weerhield hem daarvan maar diens hand werd even als testobject gebruikt voor het gebit van Axel. Hij kneep behoorlijk in de hand en vingers van zijn baas en dit voelde of hij per ongeluk tussen een buitenmaatse notenkraker beland was. Een fikse terechtwijzing deed de gemoederen gelukkig zeer snel bedaren. Hoog tijd om opnieuw op pad te gaan. Even door wat straten van Bolderberg om dan opnieuw de natuur in te duiken. Terwijl we vorderden, bleek stilaan de vermoeidheid bij Axel toe te slaan. Hij ademde zwaar en had moeite om het tempo te blijven volgen. Ofschoon we al behoorlijk over de helft zaten, vielen er toch nog wat kilometertjes af te malen. Bij het baasje van Axel begon de vrees te groeien dat zijn grote beer zich hier behoorlijk aan het forceren was. Hopelijk kregen ze hiervan geen spijt. Onderweg liepen we nog voorbij een mooi gerestaureerde kapel. Ofschoon we nauwelijks merkbaar klommen was dit er duidelijk te veel aan voor Axel en noodgedwongen lasten we nog een stop in. Verkoeling was er niet te krijgen dus was het hopen dat iedereen weer wat kon bekomen. Ook Jadzea en Arie schenen toch wat hinder te ondervinden van de temperatuur en lagen of zaten met wijd opengesperde muil lucht te happen. Van zodra de ademhaling van onze hondjes opnieuw 'normaal' was, vatten we het laatste stukje van onze wandeling aan. Het werd hoe dan ook nog een kleine lijdensweg voor Axel. Die keek een beetje boos naar zijn baas en wat afgunstig naar de veel jongere Arie die de afstand al spelend overbrugde. Ondanks dit randgebeuren, bleef er gelukkig nog tijd om ook de ogen de kost te geven. Wie ten volle van dit stukje prachtig Limburg , doet er best aan om even de site van het circuit te raadplegen. Hierop staan alle evenementen en als motorengebrul niet zo jullie ding is, kan je tenminste nagaan wanneer er geen race fanaten in de buurt opduiken. Op het einde van onze wandeling lieten we ons neerstrijken op het gezellige terras van het domein van Bovy. Om de innerlijke mens te verstevigen, kozen Peter en Marc (van Axel) één van de ontelbare pannenkoeken die de zaak aanbood. Zij waren net klaar met eten, toen nog een gast ons kwam vergezellen: Renate en Chiara. Het was een vrolijk weerzien van onze eens zo trouwe bondgenoot op wandelingen en trainingen. Haar moederschap stuurt echter haar plannen regelmatig in de war en we zullen moeten wachten tot de kroost wat ouder is om haar terug te kunnen verwelkomen.

De afwezigen hadden, zoals altijd, ongelijk!