Noem het maar de tweede poging. De eerste maal dat we deze wandeling op het menu gezet hadden, kon die mooi niet door gaan vanwege de blessure van Peter. Nu kwamen onverhoopt zelfs meer kandidaten opdagen. Het vertrekpunt vinden was een eerste kleine hindernis. Via de routeplanner kwamen we aan een voetbalveldje uit. Bij navraag bleek dit dan toch niet het juiste punt van afspraak te zijn. Even later stonden wel op de juiste plek en nog iets later trokken we op zoek naar de wegwijzers. In het begin viel het allemaal goed mee. Duidelijke zwarte schildjes met witte pijlen. Dat zou halfweg wel wat anders worden. Na een strook bos, kwamen we aan de eerste splitsing. De vijf kilometer naar links, de tien en vijftien kilometer rechtdoor. Het was op dat moment uitkijken geblazen! De baan die we dienden te kruisen, was bestemd voor snelverkeer. Officieel 90 kilometer zone maar sommige voertuigen leken behoorlijk sneller te rijden... Gelukkig zonder kleerscheuren aan de overzijde geraakt om dan meteen een strook bos te doorkruisen. Na wat leuke kronkels, kwam de weg uit in een tuinwijk. Hier splitte de wegen van de tien en vijftien kilmeter. Wij besloten om voor de volle vijftien te gaan en zo stonden we even later in het centrum van Bel. Meteen ook een mogelijkheid om eerste halte in te bouwen? Neen! gewoon te vroeg! Vanaf het punt waar we de hoofdstraat van Bel verlieten, begon de ellende. De kaart gaf aan dat we een weg naar rechts dienden te volgen. Die vonden we ook maar dit zonder pijlen. Op goed geluk dan maar deze weg gevolgd. Helaas een foute keuze want op de kaart dienden we een weg te hebben die parallel liep met de hoofdstraat. Wij volgden een geheel ander traject. Zolang je natuurlijk steeds rechts inslaat bij een volgende kruising, moet je uiteindelijk op het beginpunt uitkomen. Mits een stuk te hebben omgelopen, kwamen we opnieuw in de hoofdstraat uit. Iedereen kreeg nu wel zin in een verfrissing. Geen nood want volgens de kaart moest vlakbij nog een taverne zijn of zo. Was ook... ooit! Het ding had de deuren gesloten en stond te koop! Na overleg, begaf de groep zich dan maar naar de eerste taverne. Met een kleine zucht van verlichting, ploften we neer op het terras. Na eerste alle hondjes van een natje en een droogje te hebben voorzien, kwamen ook de mensen aan de beurt. Van Els hadden wij voor de start een leuke verrassing gekregen: een leuk bloemetje en een fles bubbels. Die flessen hadden we achtergelaten, het bloempje werd ons door Els opgespeld voor het vertrek. Dit was ook het moment om de corsage te monsteren. Inmiddels waren de gesprekken op gang gekomen. Zolang we het maar niet over de bankwereld hadden, viel er behoorlijk wat te lachen. We bleven wat langer hangen op het terras dan voorzien en dat had zelfs helemaal niets te maken dat Ronald en Els nog iets achter hun kiezen wilden stoppen. Gezelligheid kent geen tijd maar de minuten tikken altijd sneller weg. Om de hele toer te maken, werd het stilaan iets te laat, dus ging iedereen gretig in op het voorstel om iets verder de wandeling van de tien kilometer op te pikken. Driewerf helaas! Een bijziende gids had de kaart in handen en stuurde het gezelschap de verkeerde kant uit. Nog steeds door bossen maar steeds meer op ongekend terrein. Uiteindelijk was het zover dat niets nog te herkennen viel en de pijlen eigenlijk de verkeerde kant op wezen... Plots stonden we aan een drukke gewestweg. Niet te vinden op de kaart! Gelukkig waren Peter en Ronald het snel eens dat we op onze stappen terug dienden te keren. Met spijt in het hart keek Marc naar Els en Cajsa. Twee kranige tantes maar dit was niet de bedoeling. Na het punt te hebben bereikt waar we definitief de mist ingingen, was het wenselijk om nog een stuk af te snijden. Ditmaal onder vakkundige begeleiding van Ronald. In geen tijd stonden we weer aan de rand van die drukke expresweg. Aan de overzijde maakten bijna opnieuw een kapitale blunder. Twee dingen tegelijk willen is vaak er net iets over. Je kan niet én naar de auto stappen én nog langs een kroeg wandelen, tenminste niet hier. Inmiddels had Peter een deel van het gezelschap op sleep genomen om de rest van de wandeling af te werken terwijl Ronald, Els en Marc recht naar de auto's zouden stappen. De dorst deed hen echter snel achter Peter en co aanhollen. Zonder problemen en opnieuw met goede aanduiding van de te volgen weg, bereikten we Ezaart. Het cafeetje dat op de kaart stond, vonden we ook daar waar het moest zijn.Onnodig te zeggen dat we dubbel genoten van ons drankje. Marc en Els (baasjes van Daico) hadden blijkbaar toch van de wandeling genoten alsook de rest van het gezelschap. Els (van Cajsa) zag er bijzonder moe uit maar de laatste lootjes dienden we nog te overwinnen. Geloof het of niet, nog maar net vertrokken na onze rustpauze of we liepen alweer de verkeerde weg op. Pijl gewoon gemist. Gelukkig zonder erg want even later moesten we hoe dan ook naar rechts en kwamen we opnieuw op het juiste pad. Gedurende de hele wandeling hadden we af en toe een bui over ons gehad. Om te besluiten moest het ook zo nodig beginnen druppelen. Gelukkig was het niet de moeite en werden we niet doornat. Met nog een laatste blik op wat rare gebouwen, kwamen we uiteindelijk aan ons vertrekpunt uit. Volgens de blik op bepaalde gezichten geen meter te vroeg.

Liepen graag met ons verloren: (eerst de hondjes) Jana, Cajsa, Jadzea, Daico, Dante en Axel (dan de mensen) Els, Els, Marleen, Ronald, Peter, Marc en Marc. En neen, dit is geen vergissing! 2 X Els en 2 X Marc waren ook aanwezig.

Volgende editie? Geen pijlen meer volgen want dan lopen wij verloren!