Na de ervaring op en rond de Keiheuvel, besluiten we om dit keer eens de lokale natuur een bezoekje te brengen. Geen GPS van doen want Peter kent dit gebied zoals z'n broekzak. Droog, bewolkt en gelukkig niet te warm. Zo gaan we van start. Terwijl B'Elanna al meteen rustig los mag rondtoeren, blijft Aiko nog aan de lange lijn. Ofschoon hij zich nu in z'n topjaren bevindt, de chemische castratie speelt hem parten en vooral z'n uithouding schijnt momenteel niet bijster hoog te zijn. Beter wat intomen dus. Een Broek is overigens geen kledingsstuk maar eerder een moerasgebied. Dit natuurgebied is verder ook bezaaid met grote vijvers. Bij de zwoele temperaturen van de laatste tijd ook een ideaal domein voor muggen. Wij hebben er gelukkig weinig of geen last van. Vanaf het begin van de wandeling en daar waar mogelijk, zoeken B'Elanna en Aiko de waterkant op. Vlug wat bijtanken en dan weer verder. Sommige vijvers zijn voor een groot stuk bedekt met waterlelies. Helaas staan deze niet in bloei, anders zou dit wel zeer fraaie beelden kunnen opleveren. Gezien we elk al deels of geheel deze wandeling gemaakt hebben, kunnen we nu iets meer oog hebben voor de details. De beheerders van dit gebied hebben niet bepaald op een cent gekeken want daar waar nodig heeft de organisatie het wandelpad laten verharden. Wat ook meteen opvalt: het is hier mensenleeg. Of dit nu iets met het tijdstip te maken heeft? Gedurende heel de eerste lus komen we geen levende ziel tegen. Genieten van rust en stilte! Volgende vaststelling is dat je ook deze wandeling beter niet gaat doen bij hoge temperaturen. De hoge vochtigheid laat zich nu al gevoelen terwijl het kwik met 20°C. aan het flirten is. Nog een leuk detail: bij de aanleg verkoos men om de paden niet recht te laten verlopen maar in kronkels. Een doelbewuste keuze? Geen idee maar het verschaft het gebied een enorme meerwaarde en vermindert (gevoelsmatig) de impact van de ingreep door de mens. Na een zoveelste kronkel slaan we rechtsaf in een oude dreef. De statige bomen toren hoog boven onze hoofden en het is er zelfs aangenaam koel. Hier lopen we ook recht op het bezoekerscentrum van Natuur en Bos. Voor wie wil, kan dit centrum bezoeken en genieten van de keurig onderhouden tuin en moestuin. Wij vervolgen echter onze tocht en even later staan we bovenop de dijk van de watersportbaan. Een kaarsrecht lint asfalt tot op het einde van de baan en vaak zonovergoten is dus ook één van de redenen waarom je hier beter niet met je Hovawart gaat wandelen tijdens de zomermaanden.Voor ons zien we een man met hond en Aiko wil meteen het tempo wat opvoeren. Wij zorgen echter voor wat afstoppingswerk en als we toch wat kort in de buurt komen, worden we (gelukkig) door een meute wandelaars en fietsers opgehouden zodat de interesse in de hond voor Aiko ook verdwijnt. Op dit stuk van de wandeling komen we dus wel bezoekers tegen... Aangekomen aan de overzijde van de watersportbaan, is het nog een stukje en dan mogen B'Elanna en Aiko hun pootjes laten afkoelen in het water. De eerste mogelijkheden zijn reeds ingepalmd door vissers maar iets verder is het wel mogelijk. Aiko moet eigenlijk niks van water hebben maar op wandelingen schijnt het hem niet te deren. Net als B'Elanna, draagt hij er wel zorg voor dat enkel z'n pootjes nat worden...  Aiko mag hier van de lijn zodat hij vrij door het water kan waden. Eens de grootste dorst gelest, begint B'Elanna in rondjes te spurten over het weiland langs de waterkant. Dat vindt onze grote beer natuurlijk super leuk en begint prompt op haar te jagen. Het gebeurt allemaal een beetje uit het zicht van de paden zodat eventuele voorbijgangers zich enkel kunnen afvragen wat er zich achter de struiken afspeelt. Als het even rustig wordt, lijnen we hen aan en zetten koers naar de uitgang van het domein. Even een straat oversteken en we kunnen zo het natuurgebied Biezenweiden betreden. De beheerders van dit natuurgebied maken duidelijk melding op hun site dat een sterke antimuggen spray hier best welkom is. Dit hebben we pas achteraf gelezen en hebben dus nu geen bescherming. Gelukkig worden we niet door deze opdringerige insecten lastiggevallen. In nattere periodes zijn de paden hier beslist één grote modderpoel. Nu is het er vochtig en tropisch. Na een kort klimmetje bereiken we de oevers van Ruppel en volgen we een klein stukje van het jaagpad. Het is hier absoluut oppassen geblazen want hier zijn wielertoeristen de absolute baas. Gelukkig kunnen we na een kleine honderd meter een lagergelegen pad volgen. Dit pad hoeven we slechts even te verlaten om voorbij een sas te geraken. De Ruppel volgen we over een lengte van ongeveer twee kilometer om dan opnieuw af te dalen naar de Bocht, een recreatiedomein voor zeilers en surfers. Voor het einde van de brede bosweg komen we aan een kasteeltje voorbij. Volledig gerestaureerd en we maken ons de bedenking hoe de eigenaar dit tijdens de winter kan verwarmen... Als we de ingang passeren van de plas, staan er meerdere voertuigen van verschillende brandweerkorpsen geparkeerd. De heren en dames houden er waarschijnlijk hun reddingsoefeningen. Aangekomen op de straat die we voordien gekruist hebben, moeten we halt houden voor een grote groep wielertoeristen, zonder begeleiding! Waarom zouden ze ook hè. De temperatuur is ondertussen nog iets gestegen de zon begint gaten in het wolkendek te branden. Het einde is echter bijna in zicht. Langs de oevers van de watersportbaan wil Aiko zich absoluut nog eens verfrissen. We stappen rustig op het water af maar dan remt onze grote beer af. De rand steekt hier ruim dertig centimeter boven het water uit en wat Aiko niet kan zien maar blijkbaar wel aanvoelt: het water is hier meteen een stukje dieper. Het wordt lachen als hij door zijn gestuntel dan plots in het water beland. Beteuterd om zich heenkijkend, probeert hij deze voor hem ongewone situatie in te schatten. Enkel de pootjes nat? Nee! Ook het buikje dit keer. Drinken doet hij niet. Na een paar capriolen kan hij zich draaien en probeert opnieuw aan land te komen. Ofschoon hij op z'n achterpoten staande een slordige 170cm laat optekenen, lukt het hem enkel met de hulp van z'n baas om opnieuw op het droge te landen. Een stukje verder laten we hem dan drinken van het water dat we al heel de tocht met ons meezeulen. Gestaag naderen we het startpunt en houden halt bij bistro The Boathouse. Terras met uitzicht... en twee tafels waar 1 of meer honden met hun baasjes neergestreken zijn. Weer een nieuwe mijlpaal voor Aiko. We vinden een plekje naast de trap en onze lievelingen vleien zich rustig neer. Aiko houdt rustig de anderen in de gaten maar maakt geen aanstalten om er naartoe te willen. Van op het hoog gelegen terras zien we een man met hond naderen maar maken niet de klik dat ook dit duo zich bij ons gaat voegen. Dat verandert als zijn hond zijn neus nieuwsgierig tegen B'Elanna aandrukt. Aiko wil meteen de aanval inzetten maar moet daarvoor het gewicht van zijn baas en diens stoel voorttrekken. Verder dan de positie van Peter geraakt hij niet maar dit verhindert niet dat Marc nu plots heel dicht bij Peter zit en dat die laatste een pijnlijke handtekening van Aiko z'n poten op de buik heeft. Door de stof van het T-shirt van Peter. Het blijft rustig tot het koppel met hun Leonberger de zaak wil verlaten. Buiten het feit dat Aiko opnieuw baas en stoel wat verplaatst, is de opschudding zo weer vergeten. Iets later keren ook wij huiswaarts. Een leuke en verrassende wandeling en natuurlijk zullen we hier nog wel eens langskomen.