Pasen! Als je geen Paaseieren meer hoeft te rapen, kan je je tijd beter nuttig doorbrengen in tof gezelschap. Hovawartinfo bereikt de plaats van afspraak een half uurtje voor vertrek van onze wandeling. Vier stralende ogen lachen ons al toe. Marc en Arie zijn gewoon niet te kloppen! Stilaan wordt de parking opgevuld met wagens en Hovawartjes. Tot eenieders genoegen is ook Marleen met Matisse van de partij, dit na een lange afwezigheid. Als laatste verschijnen Ludo en Darwin aan de start. Meteen daarna zet het bonte gezelschap in beweging. Een tochtje van 18 kilometer of toch zo ongeveer... Nauwelijks 200 meter verder krijgen een aantal handjes (meestal teven) al de vrije loop. Nauwelijks voor te stellen dat de overgang tussen stad en natuur zo abrupt kan verlopen. Zonovergoten velden en bossen bieden een aanlokkelijk schouwspel. Omdat gids Alain er op gewezen heeft dat het eerste stukje wel even klimmen is, zetten we er dus stevig de pas in. Even later doemt het vliegveld van Schaffen naast ons op. Met het goede weer is het daar een bedrijvigheid van jewelste. De tocht gaat nu pal noord richting Tessenderlo. Opvallend is de rust die deze omgeving uitstraalt. Her en der hebben gelukkige eigenaars zich een leuk optrekje bezorgd, ver van alle drukte. Zo merken we ook de aanwezigheid op van een hondenschool. Meteen vragen of wij er ook niet mogen komen trainen maar een akkoord zit er niet meteen in. Daar waar we vroeger wel eens in de fout gingen door domweg onze weg te vervolgen, lassen we nu regelmatige stops in. Hoog tijd om de dorstige te laven, ofschoon Matisse en Dunja dit even te voren al ruimschoots gedaan hadden. Suzzy heeft een energie knabbel in elkaar gestoken voor ons allemaal en nog lekker ook! Ze mag gerust haar recept in ons gastenboek neerpennen... Na de korte pauze duiken we de koelte in van de bossen. Een redelijk verschil in temperatuur is het wel en dwingt enkelen om een laagje meer aan te trekken. Voor onze Hovi's wordt het er enkel aangenamer op. Na net geen twee uur strijkt het gezelschap neer op het terras van het Zavelhof. Tot onze verrassing hebben onze gastheren binnen een tafel gedekt! Alvorens ons op de culinaire hoogstandjes te werpen, krijgen we zelfs nog het voorrecht om eerst een drankje te nuttigen op het terras. De andere aanwezigen bekijken ons deels met verwondering deels met afkeuren. De orders worden opgenomen en een poos later kan iedereen van onze groep zich te goed doen aan een lekkere maaltijd. Zou het niet leuk zijn om hier na het eten even lekker op het gras te gaan liggen soezen? Helaas, de terugtocht naar Diest wacht en ondertussen hebben zich nog twee wandelaars bij de groep gevoegd: Marleen met Dante en Ann met Yori. De eerste honderden meters zijn nu beduidend drukker. De bossen van Gerhagen zijn nu eenmaal een gekend terrein voor wandelaars en andere recreanten. Het tweede deel van de tocht krijgt ook stilaan een ander uitzicht: het groen is gebleven maar stilaan ruimen de bospaden plaats voor keurig geasfalteerde wegen. Een paradijs voor wielerterroristen ook dus. Sommigen hebben zelfs de bel van hun fiets thuis gelaten om gewicht uit te sparen wat bijna tot een aanrijding leidt. En dan nog bekkentrekken ook! Ondanks het herhaald verwittigen voor fietsers en auto's houden we gelukkig nog tijd over om andere dingen te bekijken. Wie op huizenjacht is en graag wat afgelegen woont, moet van deze streek zijn jachtterrein maken. Wij zagen alvast een aantal juweeltjes. De tussenstops zijn nu iets meer nodig. Niet alleen om onze lieverdjes te drenken maar ook om zelf niet te veel krachten te verliezen. Inmiddels mag Peter de pijn verbijten omwille van een aantal blaren op de voeten. Hij is echter een taaie en volhard tot het einde. Yori moet de strijd echter staken. Net iets te veel last nog van zijn knieoperatie met bijhorende infectie. Ludo zal zijn vrouwtje en Yori achteraf ophalen. Als de teller op 18 km staat is het station van Diest nog niet in zicht. Ofschoon elke deelnemer van de start af wist dat dit een typische Alain tocht zou worden, verstommen de gesprekken en ontstaan twee groepen. Onze gids neemt het voortouw zoals het hoort. Alleen Franz, Suzzy, Marleen en Marc volgen nog in zijn zog. Marleen Swolfs heeft het charmante gezelschap gekregen van Peter, Marc en Ludo. De afstand groeit en slinkt naar gelang we dalen of stijgen. Na nog een laatste klim dalen we nu af naar Diest. Meteen dringen de geluiden van de stad ook tot ons door. Razende auto's, sirenes en het ondefinieerbaar sonoor gedruis dat uitgaat van een gemiddelde stad stormen op onze oren af. Met een laatste krachtinspanning hijsen we ons over de spoorwegbrug. Het Spoorcafé heeft voor ons het tuinterras geopend. Alvorens onze dorst te kunnen lessen, zorgt de eigenaar en vriend van Alain ervoor dat eerst alle hondjes voldoende water krijgen. De jonge dochter van de eigenaar, een wolk van een kind, is meteen verknocht aan onze Hovawartjes. Na wat bekomen te zijn, stappen onze vrienden één na één op. Gids en Hovawartinfo blijven als laatste over (of wat dachten jullie?). Nog een laatste kiekje van het Spoorcafé en dan rustig terug naar huis. Jadzea en Dunja hebben wij onderweg niet meer gehoord. Wandeling is zeker voor herhaling vatbaar! Met onze dank aan Alain voor de goede planning maar wij hadden van een para niks minder verwacht. Dat we 21 in plaats van 18 kilometer verteerden, nemen we er graag bij!