Hovawartinfo wandeling Lummen 06/12/2008.
Wandeling, vallei van de Zwarte Beek. 06/12/2008.

Gelijktijdig de eerste aangekomenen.De avond dat de Sint en zijn knecht lui onderuit gezakt zitten na het harde labeur van de vorige nacht, komen we samen in Lummen. Gastheer van dienst voor deze gelegenheid, hoe kan het ook anders, is Alain. Voor de eerste maal zijn er evenveel eigenaars als niet eigenaars op het appel. Van de bekenden zijn Marleen met Dante, Marc en Arie maar ook Renate en Chiara komen opdagen. Met Obi, Naboo en onze Hovi's brengt dit op een saldo van zeven Hovawartjes. Ook een Tervuurse Herdershond is van de partij. Na ons eerst wat moed te hebben ingedronken in "Taverne de Theepot" - Ashoekstraat 2 te Lummen en het buiten volledig duister geworden is, maken we ons op voor onze De groep, klaar voor de start...tocht door het donker. Zoals vorige maal, mogen we enkel beroep doen op onze lichten in geval van nood. De gegevens die we van Alain voor de tocht ontvingen, doen ons een beetje huiveren maar verder niets.  Het is immers weer een vrolijke bende die Alain op sleeptouw neemt! Het eerste stuk voert langs een brede verharde weg. Het vale schijnsel van de iets verder gelegen verlichte straatjes zorgt ervoor dat we al niet meteen onze nek breken. Na de eerste afslag is het al meteen prijs! De weg is nu een goeie mix van modder, water en begroeiing. Voor onze hondjes geen probleem, wij passen onze snelheid al iets aan de omstandigheden aan. We mogen van geluk spreken dat het droog is én helder. De halve maan werpt haar licht op aarde en verandert bomen en struiken tot Soms had je wel wat hulp nodig...groteske natuurspoken. We ploeteren nu lustig verder. In de achtergrond horen we af en toe een gilletje van niet Hovawarteigenaars. Ondanks de ondergrond, schijnt ons tempo voor hen nog steeds een tikkeltje te snel. Omdat we zo stilaan moerasgebied betreden, geven we kans aan iedereen om de voorpost bij te halen. Waar we nu staan mag Joost weten. Alles lijkt op elkaar, is groter of verder dan je denkt. Je inschattingsvermogen wordt hier wel even op de proef gesteld. De duisternis is wel een hulp om zonder schroom je voeten neer te plaatsen in een plas. Je weet immers toch niet op voorhand hoe diep je zal wegzakken. Her en der heeft een organisatie wat paletten neergelegd. Dit kan alleen maar betekenen dat ook rubber laarzen hier niet volstaan om droog aan de overzijde te geraken. De mini versies lijken eigenlijk meer op een wipplank en het is dan ook aangeraden om de hindernis om beurt te nemen. Gastheer Alain zorgt bij elke stop voor een opkikkertje. Gelukkig was er een brug aanwezig.Korte drank gaat van hand tot hand. Wie de leverancier van dit edele vocht is, weten we eigenlijk niet maar het smaakt en zorgt voor een kleine opstoot van energie. We wandelen (nu ja, ploeteren is hier meer op zijn plaats) door de vallei van de Zwarte Beek. Die komen we ook ongeveer halverwege tegen en steken de beek over. Overdag moet dit een zeer mooie omgeving zijn maar daar kunnen we nu dus niet van genieten. Wat wel de moeite is, is het geplens van hondenpoten, je eigen ademhaling en soms het ingehouden gevloek van één van je metgezellen. Moerasgeesten vallen er niet te bespeuren. Misschien dat een verbaasde kat ons van op een afstand zit te begluren maar nooit hebben we de indruk gekregen dat er zich buiten ons nog een andere levende ziel in dit gebied ophield. Al die tijd dartelen onze hondjes vrolijk maar toch ook rustig met de groep mee. Jadzea en Dunja genieten van hun vrijheid. in het duister is La Dunja zeker geen held maar dit keer waagt ze zich wel een keertje uit de buurt van haar baasje, zonder het pad te verlaten natuurlijk. Schrik om zelf in een moeras te sukkelen, hoeven we niet te hebben. De nodige prikkeldraad zorgt er wel voor dat een misstap tijdig een halt toegeroepen wordt.Als beloning... LEKKER eten!! De oorspronkelijke aankondiging dat deze wandeling een dikke drie uur zou duren, leek iets overdreven. Na een uurtje baggeren, staan we plots weer met onze voeten op harde, zelfs van asfalt voorziene weg. Het laatste stuk verloopt langs Limburgs' verlaten wegen. Genoeg tijd om wat modder van onze botten of schoenen te laten verdwijnen. Hondjes die straks ook de taverne mee in mogen, doen hun best om het overtollige vocht uit de vacht te laten verdwijnen. Met vastberaden tred en lust op heerlijke pensen met appelmoes, naderen we ons doel. Zelfs in het duister weet de taverne te bekoren. Zonder het storende geluid van verkeer, wanen we ons weer even in een ver verleden. Bij aankomst aan de Theepot, krijgen doorweekte voeten eerst droge sokken en schoeisel aangemeten, krijgen de nog dorstige hondjes wat te drinken. Langzaam vullen we met onze groep de taverne. De geur van boekweit pannenkoeken doet ons zo al watertanden. Die zijn echter niet voor ons maar voor de kinderen van de eigenaar. De voorbereidingen voor ons festijn gaan van start en even later wordt het moeilijk om niet als een Hovawart te beginnen kwijlen van verlangen. Gretig ontfermen we ons dan ook over de dampende schotels die ons worden aangereikt. Pensen, appelmoes, thee, alles eigen artisanale productie. Super lekker! Het genieten van de maaltijd en al dan niet gerstenat, doet menig deelnemer langzaam wat onderuit zakken op zijn of haar stoel. Het duurt dan ook niet heel lang of een ander verlangen steekt de kop op: een heerlijk zacht bed! Mag het dan een wonder heten dat ondanks de verplaatsing, het Hovawart team nog voor tien uur zich terug thuis bevond?

Het is en blijft een zalige ervaring, toch avontuurlijk maar zo ontspannend en zeker de moeite om dit nog eens te herhalen in de toekomst.

Onze dank aan Alain & vrienden die voor ons de tocht verkenden. Ook dank aan de eigenaars van de taverne die ons zeer gastvrij ontvingen.

Marleen is er helemaal klaar voor! Eindelijk zagen we Renate en Chiara terug! Arie en Marc klaar voor het donker.
Modder genoeg, echter alleen licht van de flits. In het donker moet je elkaar helpen. Als men al paletten legt... dan weet je dat het nat is!
Ieder kiest zijn eigen weg. Regelmatig wachten tot de groep terug volledig is. Genieten voor mens en dier.
Even terug in de bewoonde wereld. Mooi gerangschikt volgens grootte. Na 6km de inwendige mens versterken.
Iedereen genoot zichtbaar van het lekkere eten!   Moe, vuil, maaaaaar voldaan!

 

 


 Webmaster , all rights reserved.

Last update 11/12/2008