Tijdens werkdagen onthaalt Aiko de wekker altijd op gegrom of ostentatief geeuwen. Gebeurt dit tijdens het weekeinde, dan weet hij blijkbaar dat er leuke dingen op het programma staan. Om half negen begroeten we B'Elanna en Peter. De koude en de sneeuw kan ons koppel niet deren en ze zetten meteen de buurt in rep en roer. Zodra de eerste gekte wat afgenomen is, laten we ze plaats nemen in de auto. Alweer een primeur want vroeger zat Aiko alleen in zijn bench en zijn prinses op de achterbank. Nu kunnen ze al heel de weg van elkaar genieten en ze zijn allebei opvallend rustig. Bij aankomst aan het domein staat Ronald ons reeds op te wachten. Geen luxe dat hij zich langs de weg heeft opgesteld want anders hadden we er waarschijnlijk voorbij gereden. Na onze begroeting krijgt Aiko meteen te horen dat hij de wandeling waarschijnlijk aangelijnd zal moeten blijven want Jana is loops... Hij mag dan voorlopig nog chemisch gecastreerd zijn, de interesse en de daaraan verbonden pogingen blijven echter. Beter voorkomen dan genezen. Onmiddellijk na de start is er een klein opstootje tussen B'Elanna en Jana. Onze jonge prinses heeft even haar plek binnen de roedel vergeten en daar wordt ze kordaat door de oudste tante van de groep op gewezen. B'Elanna begrijpt de les en gedurende de rest van de wandeling blijft verder alles rustig. We stappen door een zeer gevarieerd landschap: bos en heide wisselen elkaar voortdurend af en door de sneeuw lijkt het vaak op een schilderij van Pieter Bruegel de Oude. Na een slordige 2 of 3 kilometer hebben we de indruk dat Aiko totaal geen aandacht schenkt aan Jana en gunnen we hem het voordeel van de twijfel: ook hij mag nu vrij rondrennen. Gelukkig hebben we het bij het rechte eind en doen zich wat dat betreft geen incidenten voor. Onze grote beer heeft, behalve thuis, een zwak voor water en gaat spoedig op zoek naar plassen en grachten. Helaas is alles dichtgevroren maar dat heeft ook zo zijn risico's... Als zijn baas hem al een paar keer vermanend heeft toegesproken dat hij maar beter niet over het ijs loopt, blijft Aiko echter doof voor de waarschuwingen. Als hij voor een zoveelste keer vanaf het ijs naar de weg wil, gebeurt het onvermijdelijke: hij treft een wak en verdwijnt tot aan zijn buik in het koude water. Gelukkig voor hem kan hij zichzelf bevrijden en vlucht met een schuldige blik het pad op. Dat heeft hij dan weeral geleerd...
Wie Opgrimbie zegt, denkt daarbij aan het klooster en ook aan het koninklijk domein dat er ook ergens zonevreemd verborgen ligt. Dat merk je trouwens al na een paar kilometer wanneer de schier eindeloze afspanning voor je opdoemt. Het bewijst jammer genoeg ook dat het eerste artikel uit de grondwet niet voor iedereen van toepassing is en al zeker niet voor het Hof. We volgen de afsluiting geruime tijd om dan rechts een open vlakte te betreden. Ronald vertelt ons dat we via een ruime lus ook aan het duivelsberg circuit zullen voorbij komen. Dat merken we meteen want uitgerekend vandaag is er een rallycross wedstrijd met een boel lawaai en stank tot gevolg. Tip dus voor wie deze wandeling ook eens wil maken: kijk eerst even op de site van het circuit om zeker te zijn dat er geen wedstrijd gehouden wordt... Naar mate we dichter bij het circuit komen, ontmoeten we ook de eerste wandelaars. Voordien slechts een enkele fietser gezien. Wandelaars op zich stellen geen probleem maar als ook die in het gezelschap vertoeven van viervoeters, dan mogen zowel Ronald als Marc zich schrap zetten... Gelukkig is hier het pad meer dan breed genoeg en kunnen beide groepen redelijk rustig aan elkaar voorbij. Voorbij het circuit verdwijnt de weg opnieuw de bossen in en naderen we de officiële ingang van het domein. Nu ligt er alles stil en verlaten bij. Alles solide afgesloten en mogelijk zijn de camera's geen versiering. Een schattig kabouterhuisje dient als optrek voor de politie als er leden van het hof aanwezig zijn. Nu dus geen ziel te bespeuren. We vervolgen onze tocht door het winterse landschap. De tocht nadert nu het klooster. Deze omgeving is blijkbaar iets meer gekend bij mountainbikers want af en toen mogen nu Peter en Ronald hun lieveling tot zich roepen om te verhinderen dat ze één van de fietsers tot stoppen zouden verplichten (of erger). Aiko kan dit alles niet deren. Er zijn nog goede kanten aan mantrailen...
Plots krijgen we alweer een afsluiting te zien wat betekent dat we nu heel dicht in de buurt van het klooster zijn aanbeland. Een poosje later krijgen we ook zicht op de gebouwen. Als de kloosterlingen al een gelofte van armoede zouden hebben afgelegd, dan is dit domein wel de meest aangename vorm om arm te zijn. Moderne en bijzonder ruime gebouwen zijn meer dan waarschijnlijk uitgerust met alle luxe en comfort. Er is zelfs een kapel waar menige dorpspastoor jaloers zou op worden. Terwijl we het geheel bekijken, vraagt Ronald zich af wat het nut is van dit klooster. Het is niet toegankelijk voor het publiek, nooit! Dat stemt inderdaad tot nadenken en bewijst ook dat de protesten tegen de bouw niet zo ongegrond bleken. Onze wandeling is ondertussen al flink gevorderd en net nu volgt een stevig klimmetje. Marc laat zijn kompanen rustig het voortouw nemen en stijgt op eigen tempo. In de verte weerklinkt nog de zeurende en onverstaanbare stem van de omroeper die blijkbaar heel veel informatie met de menigte te delen heeft. Wij concentreren ons echter op de prachtige natuur en genieten volop van onze hondjes. Ook zij weten deze wandeling best te smaken. Het is ondertussen beginnen dooien en de sneeuw begint nu een papje te worden op plekken waar het zonlicht er vat op heeft. Het laatste stuk van onze wandeling meandert over smalle paden richting start. Nu we ons opnieuw achter de heuvel van het domein bevinden, is ook het lawaai verstomd. De laatste kilometer verloopt opnieuw over een bredere bosweg. Onze hondjes vertonen nauwelijks tekenen van vermoeidheid. Voor hen is de afstand slechts een opwarming te noemen. Ze blijven dan ook hun vrolijke zelf terwijl ze zich tegoed doen aan alle geuren en indrukken die ze op hun weg tegenkomen. Gewoon genieten is het voor het hele gezelschap. We worden bijna jaloers op Ronald bij de wetenschap dat hij dit domein zo goed als in zijn achtertuin heeft liggen. Om een gelijkwaardig gebied te vinden bij ons in de buurt is gewoon onbegonnen werk. De laatste meters worden netjes aangelijnd afgelegd. Bij de auto's aangekomen, mag ons duo plaats nemen in de koffer. Na een paar pogingen, lukt het om een geschikte opname te schieten en kunnen we naar een leuke taverne verhuizen voor ons natje en droogje. We mogen er genieten van de uitzonderlijke gastvrijheid. Eigen aan de streek weet Ronald. Een gezellige babbel doet de wijzers altijd sneller draaien dan men aanvoelt. Tijd dus om ons op weg te begeven maar eerst nog even B'Elanna en Aiko hun ding laten doen. Uitstappen geschiedt keurig maar dat instappen levert nu net iets meer problemen op. Eerst weet B'Elanna terug uit de koffer te wippen, uiteraard gevolgd door Aiko. De volgende poging is het net omgekeerd. Net als we hen opnieuw kunnen opbergen, verschijnt naast ons de eigenaar van de taverne met zijn Stafford en die heeft Aiko natuurlijk veel sneller in het oog gekregen dan wij. In een wip is hij bij de niets vermoedende wandelaars en nestelt zich tussen baas en hond. Gelukkig geen probleem want alles blijft rustig en Aiko wordt netjes terug naar de auto begeleid. De klep kan nu wel dicht en wij kunnen vertrekken...

Leuke wandeling en prachtige locatie! Onze eerste afspraak was al meteen een schot in de roos.

Op de terugweg valt er geen beweging meer te noteren in de koffer. B'Elanna verschijnt pas opnieuw als we bijna bij Peter thuis toekomen. Onze hondjes kunnen dan al opnieuw aan een volgende tocht beginnen maar daar zullen ze toch nog even moeten op wachten...