Zaterdag...
Vermits Marc zich tegenwoordig tussen de schoenen bevindt, is een weekendje weg geraken tijdens het beursweekend helemaal niet evident. Verkeerde job gekozen dus, maar dat kan hij nog wel veranderen. Zaterdag moest hij in ieder geval nog aanwezig zijn op kantoor. 's Ochtends Axel en bagage gedropt bij Peter. Hij kon dan met het koppel reeds vroeger naar Zeewolde vertrekken. Dat Jadzea loops geweest is, moest je aan Axel niet vertellen. Tot lichte ergernis van Peter, kon Axel zijn Jadzea niet met rust laten. Om het ons gemakkelijk te maken, hadden we slechts één grote tent meegenomen. Bij aankomst mocht Peter dus meteen beginnen puzzelen om het gevaarte overeind te krijgen. Gelukkig kreeg hij wat hulp van buren en zo stond ons verblijf in geen tijd klaar. Veel later dan voorzien kwam Marc naar Zeewolde gestoven. Op de toegestane snelheidslimiet en gelukkig zonder files, stond hij omstreeks 17:30 voor de slagboom van de camping. Blijkbaar was de receptie niet bemand en trommelde hij Peter op om hem toegang te verschaffen. Van zwemmen die avond kon geen sprake meer zijn want het was ondertussen toch al wel iets te fris geworden. Dan maar een kort wandelingetje langsheen het hondenstrand en nog wat verder. Ter hoogte van het hondenstrand kregen we gezelschap van een éénjarige zwarte Labrador. Die zag Jadzea blijkbaar ook wel zitten. Met enig leedvermaak mochten we toekijken hoe het baasje van onze zwarte vriend tot twee keer toe zijn hondje mocht achterna hollen. Ondertussen toch weer een gezellig babbel gehad en wat reclame kunnen maken voor onze Hovawartjes. Al snel moesten we rechtsomkeer maken want Axel begon weer problemen te vertonen. Om de Labrador niet nog eens achter onze veren te krijgen, keerden we terug over de dijk. Wat de Nederlanders hier in Flevoland opgebouwd hebben tart alle verbeelding. Iets minder dan een halve eeuw geleden maakte dit land nog deel uit van het IJsselmeer. Terug aan onze tent, stelden we vast dat Jadzea en Axel niet de enige telgen van dit edele ras waren die hier bleven overnachten. Twee Britse families stonden een eindje verderop. Van verbroederen kwam echter niks in huis, want tegen de tijd dat wij onze barbecue op temperatuur kregen, begon het al flink donker te worden en de Britten verscholen zich snel in hun mobilhomes. Dat kon echter onze pret niet bederven. Met een aantal brochettes en worsten, aangevuld met de nodige sla, aardappelen en sausjes en natuurlijk gegrild stokbrood met kruidenboter lieten we onze buren en hondjes watertanden. Het geheel bevochtigen met heerlijke rode wijn en de avond kon niet meer stuk. Nog even nagenieten met het zicht op de sterren en dan met zijn allen onder de wol. Rustig slapen was het echter dit keer niet. Peter werd een aantal maal uit zijn slaap gewekt door mensen die in het holst van de nacht nog met de wagen toekwamen en Axel controleerde zo ongeveer om het uur of zijn baasje nog wel leefde. 

Zondag...
Om zeven uur uit de veren. Aan ons koppel is toch geen houden aan! Om beurt onder de douche. Eerst Peter, dan Marc. Tijdens ons ontbijt, kwam ook de rest van de kampeerders stilaan tot leven. Nog even een ommetje maken om ook onze hondjes hun poten te laten strekken en dan ons kamp afbreken. Inmiddels hadden we nog even contact gehad met onze Britse buren. Die moesten natuurlijk veel vroeger doorrijden dan wij. Zij namen deel, wij waren slechts toeschouwers. Met nog een laatste blik op de Nuldernauw, namen we om tien uur afscheid van de camping. Een uurtje later zochten we ons een parkeerplaats in de buurt van het hondensport centrum van Lelystad. Het was er een drukte van jewelste want niet alleen de Hovawartjes kwamen er samen, ook een meute windhonden hielden op een ander terrein hondenrennen. Nauwelijks aangekomen, hoorden we meteen een bekende stem. Marleen stond in de schaduw met Dante te wachten om in de ring te gaan. "Eindelijk" was haar eerste begroeting. Alsof wij niet zouden komen opdagen om onze Belgische kampioen te komen aanmoedigen. Het viel wel op dat er minder volk aanwezig was dan vorig jaar. Dat Kees Van Gorp ook uitgerekend op die dag zijn show organiseerde, zat daar misschien wel voor iets tussen. Toch nog bijna 100 Hovawartjes aan de start. Er waren overigens nog Belgische deelnemers. Hilde en Luc en ook Joke waren van de partij. Terwijl zij met hun lieveling het beste beentje voorzetten, hield Suzanna keurig alle resultaten bij. Ongetwijfeld vinden we binnenkort wel een verslag en foto's op de BHC site en zeker in het volgende nummer van de Hovawart News. Wat minder prettig is aan zulke club matchen is soms het lange wachten.Leuk is dan weer dat we door het bestuur van de Hovawart Club Nederland steeds hartelijk begroet en ontvangen worden. Ook zij volgen de verhalen van onze musketiers op de voet. Dan is het ook niet te verwonderen dat ze eerst vragen hoe het nu is met Axel voor ze vragen hoe het met het baasje gaat. Nu ja, zo gaat het meestal onder Hovawart eigenaars. Eerst de honden, dan de mensen. Helpende en organiserende hand Sia kwam tussen de bedrijven door nog even wat bijpraten met Peter. zij heeft namelijk een nonkel van Jadzea. Ook Ivo, eigenaar van de recent overleden grootvader van Jadzea was van de partij. Van een familie reünie gesproken! Zullen we ons nog even terug concentreren op het wedstrijd gebeuren? Onder een alles verschroeiende middagzon mocht Dante en Marleen de ring betreden. Met starnummer 21 stond ze als laatste in de rij. Niet bepaald een pretje als je al die anderen moet laten voorgaan. Tergend langzaam schoven de andere kandidaten op in de richting van de keurder: de heer Michael Kunze uit Duitsland. Na lang wachten was het eindelijk zo ver. Ondanks de hitte liep Dante keurig naast zijn baasje in correcte pas. Dante werd van alle kanten gekeurd en beoordeeld. Het resultaat voor onze kampioen was echter een tegenvaller. Met een "zeer goed" de laan uitgestuurd worden vonden we wel wat min. Helaas kan niemand tornen aan het oordeel van de keurder. Reden om geen uitmuntend te krijgen bleek iets met de staart te maken te hebben. In het hoekje waar de Belgen een plek in de schaduw hadden weten te bemachtigen, zat ook Ellie met Yolika en Akiloy. Zij kwam uit in de teven kampioensklasse en de fokkersklasse. Ook zij ergerde zich haast blauw aan het lange wachten. Telkens als ze dacht dat ze naar de ring diende te komen, werden weer andere deelnemers opgeroepen. In de kampioensklasse had Yolika slechts één tegenstandster en niet omdat we Ellie graag hebben, maar gewoon omdat het de waarheid is, ZIJ had moeten winnen. Een dom voorval hield haar echter van de titiel. Yolika moet zich tijdens het rondjes lopen mis trapt hebben want plots begon ze te manken. Het oordeel op haar papiertje was dan ook van redelijk droog commentaar voorzien: "geen beoordeling mogelijk". Leuk is anders! Terwijl de zon langzaam begon te dalen, brak ook de tijd aan voor het meest imposante nummer van de dag: de fokkersgroepen. Voor wie dit nooit eerder zag: dit is een enig zicht! Schril afstekend tegen de overwegend black & tan groepen, liep één groep blonde Hovawartjes hun rondjes. Zal het jullie dan verwonderen dat net zij het waren die met de hoofdprijs aan de haal gingen? Omdat ons nog een lange weg terug te wachten stond, keerden we uiteindelijk voor de verkiezing van de best in show naar huis. Eén ding is zeker: volgend jaar zijn we er weer! Hopelijk met meer vrienden op de camping en misschien mag Elmo ook eens een poot in de ring komen steken.