Hovawartinfo weekend in Zeewolde. Part II
Slideshow ...
(Bekijk de Slideshow)
 

Zondag...
Na een half weekendje zalig genieten op de camping brak voor ons op zondagmorgen de moment aan om naar Lelystad te trekken. Veterinaire keuring tussen 08:15 en 09:45 uur. Vroeg uit de veren dus. Slecht één gedachte als we wakker werden: "Da pikt hé gasten!".
Het laatste hoofd verscheen omstreeks half zeven uit z'n tent. Ondertussen waren al enkelen, waaronder Peter en Marc, al druk bezig met het afbreken van hun tenten. Anderen vonden dan nog de tijd om languit te relaxen en zich wat druifjes te laten voeren. Nog een snelle koffie en omstreeks kwart over acht vertrok de karavaan naar Lelystad.
Tijdens de rit werd het al snel duidelijk dat het een prachtige dag zou worden. Geen wolkje aan de lucht. Flevoland zelf vertoefde nog in een diepe slaap. Een enkele wagen ontnam ons het gevoel alleen op de wereld te zijn. Aan de rand van Lelystad viel er al wat meer beweging te noteren. Even later en in het zog van Alain parkeerde iedereen zijn wagen aan de terreinen van K.C. Flevoland waar onze gastheren ons al stonden op te wachten.
Wie nooit eerder deelnam aan de Clubmatch in Nederland was dit even wennen. Een lange rij wachtende voor de eerste halte: de veterinaire keuring. Als het eenmaal onze beurt was, verliep alles rimpelloos vlot. Geoefende handen onderzochten de honden op gebreken en nog voor je Hovawart zich zorgen kon beginnen maken, mocht hij alweer verder stappen. Nog even het startnummer in ontvangst genomen mét bijbehorend programmaboekje en dan snel een plekje opgezocht op het uitgestrekte terrein van de plaatselijke club. Keurig in het midden en vurig afgeboord met witte en natuurlijk oranje linten, de arena waar binnen het uur het strijdgejoel kon losbarsten.
Terwijl links en rechts bekenden elkaar blij begroeten, vergaat het Marc plots heel wat minder aangenaam. Bij aankomst aan het terrein realiseerde hij zich opeens dat hij een "Pallanza" bij zich had. Hij is hier nu niet met zijn hond maar die van Philip Pieters, de onlangs overleden fokker van Axel. Terwijl hij vrolijk zou moeten kijken, tuurt hij nu wazig voor zich uit terwijl de beelden van de begrafenis in zijn hoofd afspelen. Als even later Nikki Douglas samen met Rien Helders hem komen begroeten wordt het tragische gebeuren ook even aangeraakt. Marc kan dan alleen nog maar zijn gezicht verbergen in de pels van zijn lieve Hovi en zijn tranen de loop laten.
Gelukkig is het ondertussen hoog tijd geworden om van start te gaan. De voorzitter en zijn vicevoorzitter spreken hun gasten toe en Marc Schellekens neemt zelfs nog de tijd om even de jarigen in de bloemetjes te zetten. Vanaf dan wordt het menens.

Al bijna meteen mag de oudste uit ons gezelschap de strijdring in. Luna en Thomas weten dan nog niet dat het nog niet voor de laatste maal zal wezen die dag. Terwijl de zon naar haar hoogste punt kruipt, mogen ook de reuen in de open klasse zich opstellen. Met meer dan dertig deelnemers is het behoorlijk drummen in de ring. Van een eerste rondje lopen kan echt geen sprake zijn. Dan mag iedereen weer van het terrein en wordt het wachten op je beurt.
Ondertussen mag Peter zijn beentjes reppen om alles tijdig voor de eeuwigheid te kunnen vastleggen. Immers, de klasse van de Veteranen gaan gewoon door met hun proeven. Ook de open klasse teven is begonnen en daar speelt Els mee. Voor de reuen duurt het wachten lang. In de schaduw blijven is dan ook de boodschap.
Als eerste mag Inge haar Obi aan de strenge keurster tonen. Een hele poos later mag Renate Nando de ring in leiden. Tandjes laten zien? Klets niet mens! Ik doe dat niet! Het kost hem wel een "zeer goed" of misschien wel een "uitstekend"... Uiteindelijk huppelt Naboo achter Alain aan. Net zoals op de Belgische show behaalt hij ook hier de beste uitslag van onze groep. In hun zog voert Marc een donzige Axel voor. Nog steeds onder de indruk, iets wat Axel ook voelt, beginnen ze samen aan de keuring. Het resultaat is onvermijdelijk minder dan verhoopt. Axel struikelt zowat over zijn eigen poten en mist zo een beste kwalificatie. En Luna? Die blijft maar werken! Thomas dacht er goedkoop vanaf te komen maar mag in ruil het hardste van ons allemaal werken.
De keurders zijn niet alleen streng voor de honden, ze zijn ook streng voor zichzelf. Geen pauze! Zo mogen tot slot ook Marleen en Dante hun ogenblik van eeuwige roem tegemoet gaan. Wie goed naar de foto kijkt weet waar ze eindigden! En Luna? Die bleef maar werken. In totaal 6 keer de scherpe blikken van de jury trotseren, je zou van minder moe worden!
Dan hebben alle individuele klassen hun beurt gehad en maakt men plaats voor de presentatie van de fokkersklasse. De inrichters breken de helft van hun arena af, wat velen doet besluiten dat de show afgelopen is! Nog voor de beste teef en beste reu gekend zijn, is al heel wat volk verdwenen. Ook de "Best of show" heeft heel wat minder toeschouwers dan bijvoorbeeld de puppyklassen. Mogen we met schaamrood op de wangen vertellen dat ook wij reeds onze biezen gepakt hadden? We hadden wel een geldig excuus: nog even iets meer dan 200 kilometer afmalen voor we terug thuis waren. Dat kan ons toch niemand kwalijk nemen?

Na afscheid van onze vrienden te hebben genomen, stuurde Peter zijn wagen richting België. Na enkele kilometers dommelde Marc in om de ogen opnieuw te openen als ze bijna thuis voor zijn inrit. Slotsom van het weekend: zeker voor herhaling vatbaar, dus Nederland: schrijf ons maar al in voor de volgende show.
Het witte lintje van Axel zal zijn plaats krijgen waar het thuis hoort: bij Philip...
 

Kijk snel naar Peter's hard labeur!
Foto's Hovawartinf wandeling 17/04/2005.

Deze presentatie bevat  32 (1,82 MB) foto's!
Hoe snel wil je de foto's na elkaar zien? (seconden):

 


 

 

 


Webmaster , all rights reserved.

Last update 21/10/2010