|
Zondag...
Na een half weekendje zalig
genieten op de camping brak voor ons op zondagmorgen de moment aan om
naar Lelystad te trekken. Veterinaire keuring tussen 08:15 en 09:45 uur.
Vroeg uit de veren dus. Slecht één gedachte als we wakker werden: "Da
pikt hé gasten!".
Het laatste hoofd verscheen omstreeks half zeven uit
z'n tent. Ondertussen waren al enkelen, waaronder Peter en Marc, al druk
bezig met het afbreken van hun tenten. Anderen vonden dan nog de tijd om
languit te relaxen en zich wat druifjes te laten voeren. Nog een snelle koffie en
omstreeks kwart over acht vertrok de karavaan naar Lelystad.
Tijdens de
rit werd het al snel duidelijk dat het een prachtige dag zou worden.
Geen wolkje aan de lucht. Flevoland zelf vertoefde nog in een diepe
slaap. Een enkele wagen ontnam ons het gevoel alleen op de wereld te
zijn. Aan de rand van Lelystad viel er al wat meer beweging te noteren.
Even later en in het zog van Alain parkeerde iedereen zijn wagen aan de
terreinen van K.C. Flevoland waar onze gastheren ons al stonden op te
wachten.
Wie nooit eerder deelnam aan de Clubmatch in Nederland was dit
even wennen. Een lange rij wachtende voor de eerste halte: de
veterinaire keuring. Als het eenmaal onze beurt was, verliep alles
rimpelloos vlot. Geoefende handen onderzochten de honden op gebreken en
nog voor je Hovawart zich zorgen kon beginnen maken, mocht hij alweer
verder stappen. Nog even het startnummer in ontvangst genomen mét
bijbehorend programmaboekje en dan snel een plekje opgezocht op het
uitgestrekte terrein van de plaatselijke club. Keurig in het midden en
vurig afgeboord met witte en natuurlijk oranje linten, de arena waar binnen het uur het
strijdgejoel kon losbarsten.
Terwijl links en rechts bekenden elkaar
blij begroeten, vergaat het Marc plots heel wat minder aangenaam. Bij
aankomst aan het terrein realiseerde hij zich opeens dat hij een "Pallanza"
bij zich had. Hij is hier nu niet met zijn hond maar die van Philip
Pieters, de onlangs overleden fokker van Axel. Terwijl hij vrolijk zou
moeten kijken, tuurt hij nu wazig voor zich uit terwijl de beelden van
de begrafenis in zijn hoofd afspelen. Als even later Nikki Douglas samen
met Rien Helders hem komen begroeten wordt het tragische gebeuren ook
even aangeraakt. Marc kan dan alleen nog maar zijn gezicht verbergen in
de pels van zijn lieve Hovi en zijn tranen de loop laten.
Gelukkig is
het ondertussen hoog tijd geworden om van start te gaan. De voorzitter
en zijn vicevoorzitter spreken hun gasten toe en Marc Schellekens neemt
zelfs nog de tijd om even de jarigen in de bloemetjes te zetten. Vanaf
dan wordt het menens.
Al bijna meteen mag de oudste uit ons gezelschap
de strijdring in. Luna en Thomas weten dan nog niet dat het nog niet
voor de laatste maal zal wezen die dag. Terwijl de zon naar haar hoogste
punt kruipt, mogen ook de reuen in de open klasse zich opstellen. Met
meer dan dertig deelnemers is het behoorlijk drummen in de ring. Van een
eerste rondje lopen kan echt geen sprake zijn. Dan mag iedereen weer van
het terrein en wordt het wachten op je beurt.
Ondertussen mag Peter zijn beentjes reppen om alles tijdig voor de
eeuwigheid te kunnen vastleggen. Immers, de klasse van de Veteranen gaan
gewoon door met hun proeven. Ook de open klasse teven is begonnen en
daar speelt Els mee. Voor de reuen duurt het wachten lang. In de schaduw
blijven is dan ook de boodschap.
Als eerste mag Inge haar Obi aan de strenge keurster tonen. Een hele
poos later mag Renate Nando de ring in leiden. Tandjes laten zien? Klets
niet mens! Ik doe dat niet! Het kost hem wel een "zeer goed" of
misschien wel een "uitstekend"... Uiteindelijk huppelt Naboo achter
Alain aan. Net zoals op de Belgische show behaalt hij ook hier de beste
uitslag van onze groep. In hun zog voert Marc een donzige Axel voor. Nog
steeds onder de indruk, iets wat Axel ook voelt, beginnen ze samen aan
de keuring. Het resultaat is onvermijdelijk minder dan verhoopt. Axel
struikelt zowat over zijn eigen poten en mist zo een beste kwalificatie.
En Luna? Die blijft maar werken! Thomas dacht er goedkoop vanaf te komen
maar mag in ruil het hardste van ons allemaal werken.
De keurders zijn niet alleen streng voor de honden, ze zijn ook streng
voor zichzelf. Geen pauze! Zo mogen tot slot ook Marleen en Dante hun
ogenblik van eeuwige roem tegemoet gaan. Wie goed naar de foto kijkt
weet waar ze eindigden! En Luna? Die bleef maar werken. In totaal 6
keer de scherpe blikken van de jury trotseren, je zou van minder moe
worden!
Dan hebben alle individuele klassen hun beurt gehad en maakt men plaats
voor de presentatie van de fokkersklasse. De inrichters breken de helft
van hun arena af, wat velen doet besluiten dat de show afgelopen is! Nog
voor de beste teef en beste reu gekend zijn, is al heel wat volk
verdwenen. Ook de "Best of show" heeft heel wat minder toeschouwers dan
bijvoorbeeld de puppyklassen. Mogen we met schaamrood op de wangen
vertellen dat ook wij reeds onze biezen gepakt hadden? We hadden wel een
geldig excuus: nog even iets meer dan 200 kilometer afmalen voor we
terug thuis waren. Dat kan ons toch niemand kwalijk nemen?
Na afscheid van onze vrienden te hebben
genomen, stuurde Peter zijn wagen richting België. Na enkele kilometers
dommelde Marc in om de ogen opnieuw te openen als ze bijna thuis voor
zijn inrit. Slotsom van het weekend: zeker voor herhaling vatbaar, dus
Nederland: schrijf ons maar al in voor de volgende show.
Het witte lintje van Axel zal zijn plaats krijgen waar het thuis hoort:
bij Philip...
Kijk snel naar Peter's hard
labeur!
|
