Vrijdag...
Vrijdagavond 2 september 2005, iets voor 18:00 uur. Als Marc thuis aankomt, staat Peter hem reeds op te wachten. Snel andere spullen aantrekken, de laatste bagage in de aanhangwagen smijten en dan wegwezen richting Zeewolde. Bij vertrek al meteen een aantal vrienden van ons vertrek op de hoogte gebracht met een sms'je. Gelukkig verloopt de toch vlot, ondanks druk verkeer. Als we de Nederlandse grens overschrijden, krijgen onze vrienden opnieuw een melding met onze positie. Alain en Inge zijn reeds eerder vertrokken maar blijkbaar zijn ze nog niet zo lang op de camping aanwezig. Dat blijkt als ze ons een bericht sturen dat de tent net opgesteld staat.    Iets voorbij Breda zetten we ons even aan de kant. Axel is erg onrustig en dit is meestal een teken dat hij dringend iets kwijt moet. Net uit de wagen, begint hij het lokale grasperk van de parking te besproeien. Na een keer of twaalf zijn poot te hebben gelicht en zich nog eens naast een boom te hebben geplaatst voor een iets minder vloeibare boodschap kunnen we verder naar onze bestemming snorren. Dankzij de goede organisatie op de Nederlandse autowegen, bereiken we Utrecht, zoals aangegeven zonder files. Zonder wegenkaart is het soms gissen welke kant je dan het beste uit gaat. Net als Marc zich realiseert dat ze een verkeerswisselaar gemist hebben, krijgen we zicht op een gigantische file. Ze staat wel op de autosnelweg die we "gemist" hebben. Tot Almere blijft het druk maar vlot verkeer. Eens in de provincie Flevoland geven de borden de uitrit al aan naar Zeewolde. Je moet het maar klaar spelen: niets afspreken en op verschillende locaties vanuit België vertrekken én dan met nauwelijks 5 minuten verschil aankomen. Renate en Thomas bereikten het doel iets vlugger dan wij. Eens alles geregeld aan de receptie, kunnen we ons kamp gaan inrichten. Alain en Inge zitten ons relax op te wachten. Zij hebben wel 4 uur file mogen trotseren om vanuit Limburg naar Zeewolde te rijden. Iets wat meteen opvalt is dat, ook al is het voor de camping "einde seizoen", er alles bij ligt alsof ze gisteren eerst de deuren openden. Onze tenten liggen dicht aan de Nuldernauw. De organisatie heeft iedereen netjes bij elkaar geplaatst, dus hoeven we ons niet eens te verplaatsen als we samen willen zijn. Stilaan begint het gaan te schemeren, dus het is even reppen om onze tenten op te richten. Maar zoals altijd maken vele handen het werken licht. Ondertussen is ook Els aangekomen. Al snel zijn alle slaapvertrekken ingericht. En wat doen Belgen dan? Juist, eten en drinken. Brood, kaas en wijn, een gezellige babbel bij het vale schijnsel van een kaars én het zicht op het glinsterende water: romantischer kan niet. Ergens na middernacht zoekt iedereen zijn tent op om hopelijk van een goede nachtrust te kunnen genieten.

Zaterdag...
Sommige hondjes hebben een ingebouwde klok en willen 's ochtends voor een bepaald uur hun eten zien verschijnen. Dus, OPSTAAN BAASJE!! Rond zeven uur mag Marc overeind kruipen. Peter heeft ondertussen er al een wandelingetje met Jadzea opzitten. De rest van het gezelschap ligt nog onder zeil. Eén voor één komt er beweging in de rest van de tenten. Tijd voor een douche. Toegang met een speciale sleutel geeft iedere gast de beschikking over een netjes onderhouden sanitaire blok. Ook hier laat niets vermoeden dat je douche reeds door talrijke andere gasten voor jou gebruikt werd. Warm water krijg je er overigens gratis bij. Na deze opfrisser even  langs de receptie gelopen om wat adapters te halen. De avond voordien hadden we namelijk vastgesteld dat we de stekker niet zomaar konden inpluggen! Nu we dat wel konden, was het hoog tijd voor een kop lekkere koffie. Alain had zich reeds een vuurtje gemaakt en de geur van koffie kwam ons vanuit zijn tent reeds tegemoet. De dames in het gezelschap hadden wel wat last van de koude temperatuur. Het was inderdaad niet erg warm en de noordwesten wind heeft dit stukje Nederland onder een grijze deken gestopt. Gelukkig begon de zon er tegen de middag al flink wat gaten in te branden en besloten we een frisse duik in het water gaan te nemen. Voor zij die de site van de camping nog niet bekeken hebben: Erkemederstrand beschikt over een speciaal "Hondenstrand" van meer dan een kilometer lengte! Ruimte zat dus om onze lieverdjes te water te laten. Geloof ons maar, niets is heerlijker dan eens met je hond gaan zwemmen. De Nuldernauw is, buiten de vaargeul, eigenlijk doorwaadbaar en mag al een flink eind uit de kant gaan alvorens je tot aan je middel in het water staat. Nadeel van onze groep was natuurlijk dat een aantal hondjes niet echt op elkaar gesteld zijn. Van echt ontspannen zwemmen kon dus geen sprake zijn. Boeleke Axel koos graag het ruime sop met zijn baas maar na zijn terugkomst op het strand begon hij (gewoontegetrouw overigens) in het mulle zand te rollen. Met de show van zondag in het achterhoofd kon zijn baas dat niet echt leuk vinden. Na een paar pogingen Axel via een nieuwe zwembeurt proper te houden, gaf zijn baas het dan maar op. Peter had iets meer geluk. Jadzea liet die wildebrassen maar begaan en verkoos om niet meer van haar handdoek af te komen. Els en Cajsa hadden een aantal pogingen tot zwemmen ondernomen maar verder dan haar buik verkoos ze niet in het water te gaan. Stilaan begonnen bij een aantal mensen de maag te knorren. Op het ogenblik dat we zo stilaan terug naar ons kamp wilden vertrekken, verscheen Marleen met Dante op het strand. Nog snel wat pootje baden met Dante en dan maar mee naar de tenten. Terwijl Marleen haar overnachting regelde, trokken sommige dames naar een lokaal warenhuis met als doel, alles te kopen wat je in België niet kan vinden. Gelukkig hebben die winkels ook sluitingstijden! Eens de boodschappen dan in de tent opgeborgen waren, maakten we ons op om een hapje te gaan eten in Zeewolde. Een Argentijns restaurant zorgde voor een zuiderse stemming. Je kon merken dat er vuurwerk in de lucht hing. Letterlijk dan wel. De eigenaar heeft zich heel de tijd voor ons zitten uitsloven om het allemaal naar onze zin te maken. Na een heerlijke maaltijd werd het de hoogste tijd om onze slaapplaatsen weer te gaan opzoeken. Bij terugkomst op de camping werd er, met het oog op de wedstrijd, maar wijselijk besloten om meteen onder de wol te kruipen. Het verslag van de wedstrijd kan je elders op deze site nalezen.