|
 Zaterdag...
Vroeg uit de veren, de laatste spullen in de auto zwieren en dan met
Axel en Marleen naar Peter snorren. Daar toegekomen, alles overladen en
afscheid nemen van Marleen. Wat later geeft de zoemende motor ons
vertrek aan. Na de gebruikelijke halte iets meer dan halfweg, zien we
steeds meer wolken het Nederlandse grondgebied binnentrekken. Het duurt
dan ook niet langer of de eerste druppels teisteren de voorruit. We
bekijken elkaar even met een bedenkelijk gezicht. gelukkig blijft het
bij wat lokaal gedruppel. Bij aankomst in het recreatie gebied
Erkemederstrand, wachten ons meteen twee verrassingen. Op de parking
achter de dijk treffen we de wagen van Inge en Alain aan en tellen later
ook Alain zelf. Nog voor we elkaar deftig kunnen begroeten, krijgen we
een zondvloed over ons heen. Alain duikt weg in zijn tent, wij in de
auto. Een dik kwartier roffelt de regen oorverdovend op het canvas.
Zodra het lawaai wegsterft, is het uitpakken geblazen en in snel tempo
de tent opzetten. Terwijl we hiermee bezig zijn breekt de zon door
en schiet de temperatuur meteen de hoogte in. Geen wonder dat we verder
werken in onze T-shirts. Inmiddels weten we ook dat Inge behoorlijk ziek
is maar dat belet haar niet om ons op haar unieke en uiterst hartelijke
wijze te begroeten. De begroeting tussen Axel, Obi en Naboo is dat
helemaal niet. We houden hen dan ook op veilig afstand van elkaar. Na de
middag trekt de hemel weer dicht en vrezen we dat onze zwempartij niet
zal kunnen doorgaan. Gelukkig is de zon echter weer snel van de partij.
Terwijl Inge en Alain naar Zeewolde tuffen op jacht naar eten, besluiten
wij een frisse duik te wagen in de Nuldernauw. Fris is het inderdaad
maar wel deugddoende, zeker voor Axel. Jadzea is niet zo scheutig op
water. Ze vleit zich dan ook snel op het strand. Axel vindt het heerlijk
om zich eens lekker in het zand te wentelen.
 Beide
hondjes ondergaan door het zand een grappige metamorfose. Axel heeft
iets weg van een oliebol met extra veel poedersuiker. Jadzea lijkt nu
meer op een gesluierde prinses. Als ze wat opgedroogd zijn, sloffen we
terug naar onze tent. Als onze buren terug zijn, kan het feest beginnen.
Inge zorgt voor een heerlijke apero terwijl Alain en Peter zich over de
barbecue ontfermen. Het is nu volop genieten van de rust, de honden, het
gezelschap en het eten. Buiten kunnen eten heeft altijd al wel iets
charmants gehad maar hier aan de oever van de Nuldernauw geeft ook de
natuur een gratis spektakel ten beste. Onder en hemel die zo uit een
schilderij van Pieter Breugel de Oude zou kunnen komen, houden tal van
watervogels een parade op het water. Het geheel werkt wel aanstekelijk
want even later graaft Obi een tunneltje waar hij heel zijn kop kan in
verstoppen. Wilde hij misschien een struisvogel imiteren? Als de zon
achter de bomen verdwijnt en de avond zijn intrede doet, daalt de
temperatuur snel. De warme maaltijd, de wijn en de gezellige babbel
houden ons echter op temperatuur.
Alle hondjes liggen ons loom aan te staren of doen een dutje. Terwijl we
nog wat verder kletsen bereidt Alain op het nog hete vuur wat eten voor
de volgende dag. Liever dan de overschot te moeten weggooien kan hij het
inderdaad maar beter roosteren. Als laatste gaan er een paar
kippenboutjes het vuur op. Ondertussen ruimen we al een deel van het
feestje op. Als de kippenboutjes gaar zijn, legt Alain ze in een bord en
plaatst dit op de tafel. Ondertussen ruimen we verder op en bereiden we
ons voor op de nacht. Niemand heeft oog voor Axel en tafelschuimer
nummer één heeft op deze kans gewacht. Hij mag dan wel aan een lange
lijn vastgemaakt zijn, het geeft hem net voldoende ruimte op langs de
tafel te laveren en zich de boutjes toe te eigenen. Inge is wel snel
maar helaas niet snel genoeg om te verhinderen dat haar heerlijke snack
voor zondag in de maag beland van Axel. Op de vraag van Alain of hij het
lekker vindt, kan Axel hem alleen maar likkebaardend beamen. De laatste
stunt voor het slapengaan is voor Marc weggelegd. De kaars die de tafel
versierde brandde nog en moest dus uit. Zachtjes blazen lukte niet omdat
de vlam niet door de wind kan gedoofd worden. Dus maar even een fikse
windstoot veroorzaken... De kaars was wel uit maar de hele tafel zat
zowat onder het kaarsvet! Te moe om ons daar nog zorgen over te maken,
kropen we met onze schattige Hovawartjes onze tent in voor een
welverdiende nachtrust.
Zondag...
 Wie
mee gaat kamperen, mag er rekening mee houden dat de nachten eerder aan
de korte kant zijn. Omstreeks vier uur in de ochtend wordt Peter uit
zijn slaag gewekt. Buurman Alain begeeft zich dan naar de toiletten voor
een sanitaire stop.
Dat heeft Jadzea natuurlijk direct gehoord en port haar baasje wakker.
Peter zal die nacht de slaap niet meer vatten en verlaat samen met
Jadzea om iets voor zeven de tent.
Dan is het ook gedaan met slapen voor Marc. Hoewel hij gerust nog wat
zou willen blijven liggen, is het Axel die ook wel op stap wil.
Even later stappen ze dan ook samen over de dijk. Axel duwt zijn neus de
grond in en verkent elk plekje waar zijn vriendin kort daarvoor ook
geweest is. Een paar honderd meter verderop kan Marc de figuren van
Peter en Jadzea ontwaren. Axel snuffelt de hele dijk verder af en merkt
zo niet dat zijn geliefde Jadzea de terugtocht reeds heeft aangevat en
langzaam in zijn richting komt.
Eens terug samen, gedraagt Axel zich weer als een uitbundige puppy. Bij
aankomst aan de tent heerst er al een drukte vanjewelste. Inge en Alain
moeten immers tijdig in Lelystad toekomen.
Nog even genieten van een kop koffie en dan de weg op. Peter en Marc
wisselen elkaar af voor een heerlijk verkwikkende douche. Om beurten
doen ze ook hun deel bij het opbreken van de tent.
Omstreeks negen uur verlaten ze het terrein richting uitgang. De hemel
is nog steeds gevuld met dreigende wolken maar er zitten duidelijk meer
gaten in dan gisteren. Bij aankomst in Lelystad slaat de schrik ons even
om het hart.
Vorig jaar moesten we nog genoegen nemen met een parkeerplaats ver van
de terreinen, nu kunnen we de auto haast bij de ingang neerpoten. De
Hovawart Club Nederland heeft altijd afspraak met goed weer en
 dat
is ook dit jaar niet anders. Hoewel de zon soms even achter een donkere
wolk verdwijnt, houden ze het de hele dag droog.
In de hoek van het terrein treffen we onze vrienden aan. Zij hebben al
het gezelschap gekregen van Marleen met Dante en ook Hilde is van de
partij. We zoeken een stek uit in hun buurt en al spoedig mogen we onze
camera's in aanslag brengen voor de keuringen.
Het is en blijft een prachtig gezicht, al die Hovawart's die zich in de
ring verzamelen. Het keurig opgestelde programma boekje leert ons dat er
45 reuen hun opwachting zullen maken waarvan 15 in de open klasse.
Keurmeester van dienst is Elisabeth Dietschl uit Zwitserland. Niets
ontsnapt aan haar scherpe blik en als onze vertegenwoordigers de ring
betreden, is het wel nagelbijten.
Dante mag de reeks openen. Hoewel hij heel mooi presenteert, moet hij
genoegen nemen met een zeer goed. Hij had volgens ons toch beter
verdiend maar daar is nu niets aan te doen. Als derde laat Alain Naboo
van zijn beste kant zien. Laten we even meegeven dat noch Alain noch
Inge naar hier gekomen zijn met de bedoeling om prijzen weg te kapen. Ze
willen trouwens ook vroeg vertrekken...
Onze keurmeester beslist er echter anders over. Naboo krijgt een
Uitmuntend en ook Obi met startnummer 13 krijgt dezelfde beoordeling.
Inge en Alain zijn nu al dolgelukkig met het resultaat. Het is nu
wachten op de eindbeoordeling. Wachten duurt lang en als het ogenblik
daar is, gieren de zenuwen door heel wat kelen. De keuring vergt veel
van zowel baas als hond.
Als Inge en nog een deelnemer achter de bordjes geparkeerd worden, denkt
iedereen dat het voorbij is. Niets is echter minder waar. Galantka
Pjerwy van de Haarse Eik, een zwarte reu, krijgt als eerste het verdikt
te horen: plaats 4. Naboo fan Dotinga State met Alain eindigen op de
derde plaats. Zal Obi met lege handen, sorry poten naar huis gaan? Inge
met Count Obi mag wat rondjes draaien tot de keurmeester Anton vom
Hoppeditz, ook een zwartblonde reu naar de tweede stek verwijst.
 Obi
dus op de eerste plaats! Gejuich bij de toeschouwers en grote vreugde
bij Inge en Alain.
Ze moeten hun plannen om vroeg naar huis te vertrekken nu wel helemaal
laten varen. Dan nog maar wat genieten van de show en van het
gezelschap. Na de fokkers groepen mogen de beste reuen uit elke klasse
zich opnieuw in de ring begeven. Zij gaan nu uitmaken wie van hen de
beste reu is dit jaar. Al spoedig blijkt dat het tussen kampioen Ludo
van de Toverbergh en Obi gaat. De keuring ligt nu in handen van Eveline
Hohmann. De twijfel is groot en de keuze ontzettend moeilijk.
Uiteindelijk moet Obi de duimen voor Ludo leggen. Om de reserve CAC bij
de reuen aan te duiden, moet Obi het eerst nog opnemen tegen het nummer
twee van de kampioensklasse, Amos van Geenhoven, een krachtige blonde
reu. Die is echter geen partij voor Obi en zo pakt hij deze mooie
beoordeling mee naar Vlaanderen. Ludo van de Toverbergh gaat nog aan de
haal met de kampioenstitel maar dat maken wij niet meer mee.
De uitstekende plaats van Obi vormt een mooie afsluiter voor dit
prachtige weekeinde.
Eens Peter de autosnelweg bereikt heeft, verzeilt Marc in dromenland.
Hij weet dan nog niet dat hij een extraatje meebrengt uit Nederland. Een
kanjer van een virale infectie manifesteert zich al op maandagavond. Na
een week knokken tegen die indringers, gaat het wat beter in het
weekeinde. De dinsdag daarop moet hij echter de duimen leggen en belandt
zo voor de rest van de week in bed. Ondanks dit euvel weten we zeker dat
we volgend jaar opnieuw naar Nederland trekken.
Als Axel dan nog goed te been is, maakt hij opnieuw zijn opwachting voor
de show maar dan bij de veteranen.
Tot de volgende editie!
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)