Hovawartinfo kamperen in Zeewolde en Clubmatch HCN Lelystad 01-02/09/2007.
[Zaterdag]    [Zondag]

D gekende stopplaats...Zaterdag...
Vroeg uit de veren, de laatste spullen in de auto zwieren en dan met Axel en Marleen naar Peter snorren. Daar toegekomen, alles overladen en afscheid nemen van Marleen. Wat later geeft de zoemende motor ons vertrek aan. Na de gebruikelijke halte iets meer dan halfweg, zien we steeds meer wolken het Nederlandse grondgebied binnentrekken. Het duurt dan ook niet langer of de eerste druppels teisteren de voorruit. We bekijken elkaar even met een bedenkelijk gezicht. gelukkig blijft het bij wat lokaal gedruppel. Bij aankomst in het recreatie gebied Erkemederstrand, wachten ons meteen twee verrassingen. Op de parking achter de dijk treffen we de wagen van Inge en Alain aan en tellen later ook Alain zelf. Nog voor we elkaar deftig kunnen begroeten, krijgen we een zondvloed over ons heen. Alain duikt weg in zijn tent, wij in de auto. Een dik kwartier roffelt de regen oorverdovend op het canvas. Zodra het lawaai wegsterft, is het uitpakken geblazen en in snel tempo de tent opzetten. Terwijl we hiermee bezig zijn breekt de zon door
Het weer beloofde niet veel goeds... en schiet de temperatuur meteen de hoogte in. Geen wonder dat we verder werken in onze T-shirts. Inmiddels weten we ook dat Inge behoorlijk ziek is maar dat belet haar niet om ons op haar unieke en uiterst hartelijke wijze te begroeten. De begroeting tussen Axel, Obi en Naboo is dat helemaal niet. We houden hen dan ook op veilig afstand van elkaar. Na de middag trekt de hemel weer dicht en vrezen we dat onze zwempartij niet zal kunnen doorgaan. Gelukkig is de zon echter weer snel van de partij. Terwijl Inge en Alain naar Zeewolde tuffen op jacht naar eten, besluiten wij een frisse duik te wagen in de Nuldernauw. Fris is het inderdaad maar wel deugddoende, zeker voor Axel. Jadzea is niet zo scheutig op water. Ze vleit zich dan ook snel op het strand. Axel vindt het heerlijk om zich eens lekker in het zand te wentelen. Lekker zwemmen tussen de beesten...Beide hondjes ondergaan door het zand een grappige metamorfose. Axel heeft iets weg van een oliebol met extra veel poedersuiker. Jadzea lijkt nu meer op een gesluierde prinses. Als ze wat opgedroogd zijn, sloffen we terug naar onze tent. Als onze buren terug zijn, kan het feest beginnen. Inge zorgt voor een heerlijke apero terwijl Alain en Peter zich over de barbecue ontfermen. Het is nu volop genieten van de rust, de honden, het gezelschap en het eten. Buiten kunnen eten heeft altijd al wel iets charmants gehad maar hier aan de oever van de Nuldernauw geeft ook de natuur een gratis spektakel ten beste. Onder en hemel die zo uit een schilderij van Pieter Breugel de Oude zou kunnen komen, houden tal van watervogels een parade op het water. Het geheel werkt wel aanstekelijk want even later graaft Obi een tunneltje waar hij heel zijn kop kan in verstoppen. Wilde hij misschien een struisvogel imiteren? Als de zon achter de bomen verdwijnt en de avond zijn intrede doet, daalt de temperatuur snel. De warme maaltijd, de wijn en de gezellige babbel houden ons echter op temperatuur.En of dat het smaakte!  Alle hondjes liggen ons loom aan te staren of doen een dutje. Terwijl we nog wat verder kletsen bereidt Alain op het nog hete vuur wat eten voor de volgende dag. Liever dan de overschot te moeten weggooien kan hij het inderdaad maar beter roosteren. Als laatste gaan er een paar kippenboutjes het vuur op. Ondertussen ruimen we al een deel van het feestje op. Als de kippenboutjes gaar zijn, legt Alain ze in een bord en plaatst dit op de tafel. Ondertussen ruimen we verder op en bereiden we ons voor op de nacht. Niemand heeft oog voor Axel en tafelschuimer nummer n heeft op deze kans gewacht. Hij mag dan wel aan een lange lijn vastgemaakt zijn, het geeft hem net voldoende ruimte op langs de tafel te laveren en zich de boutjes toe te eigenen. Inge is wel snel maar helaas niet snel genoeg om te verhinderen dat haar heerlijke snack voor zondag in de maag beland van Axel. Op de vraag van Alain of hij het lekker vindt, kan Axel hem alleen maar likkebaardend beamen. De laatste stunt voor het slapengaan is voor Marc weggelegd. De kaars die de tafel versierde brandde nog en moest dus uit. Zachtjes blazen lukte niet omdat de vlam niet door de wind kan gedoofd worden. Dus maar even een fikse windstoot veroorzaken... De kaars was wel uit maar de hele tafel zat zowat onder het kaarsvet! Te moe om ons daar nog zorgen over te maken, kropen we met onze schattige Hovawartjes onze tent in voor een welverdiende nachtrust.

Zondag...
Axel en Jadzea zijn klaar om de show te zien.Wie mee gaat kamperen, mag er rekening mee houden dat de nachten eerder aan de korte kant zijn. Omstreeks vier uur in de ochtend wordt Peter uit zijn slaag gewekt. Buurman Alain begeeft zich dan naar de toiletten voor een sanitaire stop.
Dat heeft Jadzea natuurlijk direct gehoord en port haar baasje wakker. Peter zal die nacht de slaap niet meer vatten en verlaat samen met Jadzea om iets voor zeven de tent.
Dan is het ook gedaan met slapen voor Marc. Hoewel hij gerust nog wat zou willen blijven liggen, is het Axel die ook wel op stap wil.
Even later stappen ze dan ook samen over de dijk. Axel duwt zijn neus de grond in en verkent elk plekje waar zijn vriendin kort daarvoor ook geweest is. Een paar honderd meter verderop kan Marc de figuren van Peter en Jadzea ontwaren. Axel snuffelt de hele dijk verder af en merkt zo niet dat zijn geliefde Jadzea de terugtocht reeds heeft aangevat en langzaam in zijn richting komt.
Een paar leuke standjes naast het terrein.
Eens terug samen, gedraagt Axel zich weer als een uitbundige puppy. Bij aankomst aan de tent heerst er al een drukte vanjewelste. Inge en Alain moeten immers tijdig in Lelystad toekomen.
Nog even genieten van een kop koffie en dan de weg op. Peter en Marc wisselen elkaar af voor een heerlijk verkwikkende douche. Om beurten doen ze ook hun deel bij het opbreken van de tent.
Omstreeks negen uur verlaten ze het terrein richting uitgang. De hemel is nog steeds gevuld met dreigende wolken maar er zitten duidelijk meer gaten in dan gisteren. Bij aankomst in Lelystad slaat de schrik ons even om het hart.
Vorig jaar moesten we nog genoegen nemen met een parkeerplaats ver van de terreinen, nu kunnen we de auto haast bij de ingang neerpoten. De Hovawart Club Nederland heeft altijd afspraak met goed weer en
Het Belgische Hovawart Team.dat is ook dit jaar niet anders. Hoewel de zon soms even achter een donkere wolk verdwijnt, houden ze het de hele dag droog.
In de hoek van het terrein treffen we onze vrienden aan. Zij hebben al het gezelschap gekregen van Marleen met Dante en ook Hilde is van de partij. We zoeken een stek uit in hun buurt en al spoedig mogen we onze camera's in aanslag brengen voor de keuringen.
Het is en blijft een prachtig gezicht, al die Hovawart's die zich in de ring verzamelen. Het keurig opgestelde programma boekje leert ons dat er 45 reuen hun opwachting zullen maken waarvan 15 in de open klasse. Keurmeester van dienst is Elisabeth Dietschl uit Zwitserland. Niets ontsnapt aan haar scherpe blik en als onze vertegenwoordigers de ring betreden, is het wel nagelbijten.
Dante mag de reeks openen. Hoewel hij heel mooi presenteert, moet hij genoegen nemen met een zeer goed. Hij had volgens ons toch beter verdiend maar daar is nu niets aan te doen. Als derde laat Alain Naboo van zijn beste kant zien. Laten we even meegeven dat noch Alain noch Inge naar hier gekomen zijn met de bedoeling om prijzen weg te kapen. Ze willen trouwens ook vroeg vertrekken...
Dante doet het ZEER GOED.
Onze keurmeester beslist er echter anders over. Naboo krijgt een Uitmuntend en ook Obi met startnummer 13 krijgt dezelfde beoordeling. Inge en Alain zijn nu al dolgelukkig met het resultaat. Het is nu wachten op de eindbeoordeling. Wachten duurt lang en als het ogenblik daar is, gieren de zenuwen door heel wat kelen. De keuring vergt veel van zowel baas als hond.
Als Inge en nog een deelnemer achter de bordjes geparkeerd worden, denkt iedereen dat het voorbij is. Niets is echter minder waar. Galantka Pjerwy van de Haarse Eik, een zwarte reu, krijgt als eerste het verdikt te horen: plaats 4. Naboo fan Dotinga State met Alain eindigen op de derde plaats. Zal Obi met lege handen, sorry poten naar huis gaan? Inge met Count Obi mag wat rondjes draaien tot de keurmeester Anton vom Hoppeditz, ook een zwartblonde reu naar de tweede stek verwijst.
Inge en Obi N1!Obi dus op de eerste plaats! Gejuich bij de toeschouwers en grote vreugde bij Inge en Alain.
Ze moeten hun plannen om vroeg naar huis te vertrekken nu wel helemaal laten varen. Dan nog maar wat genieten van de show en van het gezelschap. Na de fokkers groepen mogen de beste reuen uit elke klasse zich opnieuw in de ring begeven. Zij gaan nu uitmaken wie van hen de beste reu is dit jaar. Al spoedig blijkt dat het tussen kampioen Ludo van de Toverbergh en Obi gaat. De keuring ligt nu in handen van Eveline Hohmann. De twijfel is groot en de keuze ontzettend moeilijk.
Uiteindelijk moet Obi de duimen voor Ludo leggen. Om de reserve CAC bij de reuen aan te duiden, moet Obi het eerst nog opnemen tegen het nummer twee van de kampioensklasse, Amos van Geenhoven, een krachtige blonde reu. Die is echter geen partij voor Obi en zo pakt hij deze mooie beoordeling mee naar Vlaanderen. Ludo van de Toverbergh gaat nog aan de haal met de kampioenstitel maar dat maken wij niet meer mee.
De uitstekende plaats van Obi vormt een mooie afsluiter voor dit prachtige weekeinde.
Alain en Naboo, BRONS!
Eens Peter de autosnelweg bereikt heeft, verzeilt Marc in dromenland. Hij weet dan nog niet dat hij een extraatje meebrengt uit Nederland. Een kanjer van een virale infectie manifesteert zich al op maandagavond. Na een week knokken tegen die indringers, gaat het wat beter in het weekeinde. De dinsdag daarop moet hij echter de duimen leggen en belandt zo voor de rest van de week in bed. Ondanks dit euvel weten we zeker dat we volgend jaar opnieuw naar Nederland trekken.
Als Axel dan nog goed te been is, maakt hij opnieuw zijn opwachting voor de show maar dan bij de veteranen.
Tot de volgende editie!

Jadzea vond dat het goed was!

Hier gebeurde het dus. Volgend jaar Axel, volgend jaar! Ellie voelt zich het best op N1!
Marleen en Dante blijven maar lopen. Obi en Alain gaan voor de best of the best... Obi en Alain, hun eerste CAC!

 


 Webmaster , all rights reserved.

Last update 15/09/2007