Zondagnamiddag. Een stelletje rare snuiters bevolken een landweg in Halen. Het gezelschap maakt zich op voor een namiddagje speuren. Op het eerste zicht lijkt speuren maar niks, tot dat je er zelf aan begint. Lesgever van dienst, Franz, legt ons eerst uit wat de bedoeling is en hoe we het spoor moeten aanleggen. Zelf geeft hij ruiterlijk toe dat hij zelfs na een aantal jaren zelf met speurwerk bezig te zijn, hij zelf ook nog veel moet bijleren. Toch leuk dat hij zijn kennis al met ons wil delen. De locatie en de omstandigheden zijn niet echt ideaal maar we houden het wel droog. Nadat iedereen aan de hand van de ontvangen kaart zijn spoor heeft uitgezet, is het eerst de beurt aan Suzzy. Haar schattige teef heeft al aardig wat sporen nagesnuffeld en weet zich onder alle omstandigheden te handhaven. Een hond leren speuren is ook werken! Dat ondervinden we elk om beurt. Elmo was er vorige sessie ook bij in Diest maar bakte er toen niks van. Van zodra hij uit de auto mag komen, duikt zijn neus al naar de grond. Het terrein waarop we speuren wordt immers gebruikt om vee te laten grazen. Tjonge, wat liggen hier sporen zeg! Je mag er gif op nemen dat je als baas toch wel ongerust wordt met zo'n zot geval van een puppy aan je zijde. Maar zoals altijd heeft Elmo verrassingen in petto. Na de voorbereiding (dus je hond in zit plaatsen en hem een snoepje aanbieden) stapt Elmo naar de start van het spoor. Hij mag dan wel zijn ontbijt gekregen hebben, aan eten gaat hij niet voorbij. De wind doet zijn oren flapperen maar het schijnt hem allemaal niet te deren. In tegendeel, door de wind "verlegt" het spoor zich een halve meter en hij wijkt ook zelf evenveel uit. Jammer genoeg is hij nog wat wispelturig maar hij heeft duidelijk de boodschap begrepen. Franz is onze begeleider en stelt zowel baas als hond gerust. Ondertussen neemt Alain de volgende kandidaat mee om te speuren. Niet alle deelnemers zijn trouwens vergezeld van een Hovawart. Een leuk stel, Wendy en Wim van de hondenschool Muizenheide, beschikken (nog) niet over een Hovawart. Diddle, de medebewoner van Dante, speurt ook mee en doet dit wonderwel goed. Dante van zijn kant is niet aan zijn proefstuk toe elk werkt zich met een rotvaart over het spoor. Hij heeft er duidelijk zin in. Na een kleine pauze, legt Franz een moeilijker spoor uit voor hem en Daiki. Omdat Elmo's baas er daags voordien al een wedstrijd met Dunja had opzitten, besloot die maar om foto's te schieten van de overige deelnemers. De mindere goden verkiezen om een u-vormig spoor uit te leggen. Omdat er tijdens de eerste speurronde een paar deelnemers het spoor letterlijk bijster waren, krijgen ze nu voorwerpen om aan elke hoek de richting aan te geven. Ligt het voorwerp links van de hond, draait het spoor naar rechts en omgekeerd. Handig toch? Op het einde van het spoor ligt ook een voorwerp. Daar aangekomen is het de bedoeling dat je hond gaat liggen. Op het moeilijke spoor van Franz liggen meerdere voorwerpen en Daiki gaat voor elk voorwerp ook prompt liggen. Gewoon schitterend om hen bezig te zien. Als Alain als laatste deelnemer Obi en Naboo over het spoor laat dwalen, breken plots de hemelsluizen open voor een korte bui. Ondertussen worden de andere hondjes netjes opgeborgen in de auto's en mogen ze genieten van een welverdiende rust. Ja, welverdiend want speuren vergt veel energie van je hond. Bij langere sporen zijn ze aan het eind echt bekaf. Als iedereen terug samen is, is het hoog tijd voor een gezellige babbel in café De Slachter. Deze zaak is een overblijfsel uit lang vervlogen tijden. Achter de tapkast staat een kranige dame van niet minder dan 73 lentes. Het interieur ademt nog steeds de sfeer uit van de jaren vijftig en ook de prijzen zijn niet wat je in andere zaken aantreft. Waar de zaak zijn naam aan dankt, konden we nog niet achterhalen maar het is wel recht tegenover het militaire kerkhof uit de eerste wereldoorlog gelegen. Hopelijk is er geen rechtstreeks verband tussen de ontelbare zerken en de naam van deze leuke kroeg. Wie zonodig zijn behoefte moet doen, merkt ook hier dat de tijd is blijven stil staan. Het enige toilet voor de gasten bereik je als je achter de tapkast de deur doorstapt, een korte gang oversteekt en na het openen van de deur sta je plots in de buitenlucht. Voor nieuwe gasten is het dan even zoeken achter welke deur zich het toilet bevindt op de binnenkoer. Een andere en zeer boeiend aspect van deze kroeg is dat iedereen wel wordt aangesproken door andere bezoekers. De ontspannen sfeer zorgt voor een huiselijk gevoel. Elmo, als enige Hovawart mee binnen gekomen, staat natuurlijk in het middelpunt van de belangstelling en hij laat het zich welgevallen. Zeker de aaibeurt die hij van Inge kreeg doet hem zichtbaar genieten. Inge heeft trouwens nog leuke verrassingen voor Elmo in petto. Ze leert hem in geen tijd hoe hij een lekkernij zachtjes uit haar mond mag plukken. Een mens zou om minder jaloers worden... Om onze gastvrouw niet te veel van haar principes te moeten laten afwijken, verlaten de laatste leden van het gezelschap "De Slachter" omstreeks half zeven. Normaal in de deur dan al een half uur eerder op slot. Onze avond besluiten we (Inge, haar vader, Alain en Marc) op oer Belgische wijze: een gewoon bezoek aan een frituur om de innerlijke mens te versterken. Omdat de weg terug vanuit Halen ons in het verleden al eens problemen opleverde (domweg verloren rijden dus) brengt Alain Marc tot aan de juiste weg naar de autosnelweg. In ieder geval was het weer een dag die voor herhaling vatbaar was. Met dank aan Franz en Alain voor de initiatie en de overige deelnemers voor hun aangenaam gezelschap.

	Zo deed Janou het in Nederland op 08-10-2005