Voor diegenen die op 28 september een training verwacht hadden, bleven nu op hun honger zitten want HS Muizenheide had voor die datum een spelletjesdag op het programma staan. Niks leuker dan je te amuseren met je hond en dit alles in de aldaar gekende ongedwongen sfeer. Volgens de inschrijvingen die we ontvingen, zouden er niet veel Hovawartjes op het toneel verschijnen. Wie natuurlijk niet op de afspraak wou ontbreken was ons aller Els met Cajsa. Helemaal uit de buurt van Rotterdam kwam ze weer naar Beringen afgezakt. Een meer dan lovenswaardige prestatie. Terwijl we ons gezellig aan een tafeltje gezet hadden en de laatste voorbereidingen voor de spelletjes getroffen werden, genoten wij van de late herfstzon. Iets na een uur mochten de eerste deelnemers het strijdperk betreden. Aanvankelijk keken we een beetje de kat uit de boom maar algauw kon Peter zich niet meer bedwingen en begaf zich naar het sprintnummer. Bedoeling was je hond achter te laten om hem/haar dan in de kortst mogelijke tijd over de aankomstlijn te krijgen. Jadzea werkte dit nummertje af in minder dan 10 seconden. 9.02 om precies te zijn. Afstand? Géén idee! Terwijl Peter Jadzea wat op adem liet komen, weerklonk plots een bekende stem in onze buurt: Ronald met zijn puppy waren ook nog toegekomen. Na enige twijfel, ging hij zich dan ook maar inschrijven. Er deden nog jonge honden mee maar met haar bijna 14 weken was Jana zeker de jongste deelneemster. Ondertussen ging Marc en Axel zich opmaken voor een sprintje. Ondanks de heupproblemen, stoof Axeltje op 10.83 seconden tot bij zijn baasje. Wat Cajsa er van bakte, weten we niet precies meer maar het lag in de buurt van de tien seconden. Jana liet een voorbeeldige elf seconden optekenen. Al snel werd ons duidelijk dat deze puppy wel degelijk uit een werklijn gefokt was. Het eerste bewijs kregen we van haar in haar speurtocht door het labyrint. Terwijl de dames Cajsa en Jadzea liever rond het doolhof naar hun baasjes liepen en Axel er wel veel langer over deed dan nodig, sprintte onze jongste telg zonder al te veel twijfels door de gangen. Met geringe aanwijzigen stond ze kwispelend voor haar trotse baasje. Zeker dat we nog veel van haar zullen horen! Haar vader is overigens wereldkampioen speuren... Het zal wel in de genen zitten zeker? Wat viel er verder nog te beleven? Een emmertje met ballen voor je leeg werpen en je hondje vragen of die er eentje wil terugbrengen. Liefst die bal met het hoogste cijfer op natuurlijk. Voor Jana was dit misschien nog iets te hoog gegrepen, alhoewel afgaande op het balletje dat Axel terug bracht... Er zat één bal bij die ze echt mochten laten liggen: die met nul punten op. Wat bracht hij mee? Juist, de nul. Flink belonen omdat hij de bal bracht en ondertussen even in jezelf foeteren over het resultaat. Tussen de spelletjes door hadden we al gemerkt dat nog een Hovawart op het terrein rond liep met zijn baasjes. Een mooie zwarte reu. Helaas zijn we zijn naam niet te weten gekomen noch die van zijn baasjes... Jammer! Blind kunnen vertrouwen in je hond! Een volgende proef bestond in het geblinddoekt afleggen van een parcours. Neen, niet rechtdoor en niet zonder hindernissen. Enige hoop was dat je Hova een brevet van geleide hond kon voorleggen of in het beste geval je tussen de hindernissen door zou loodsen. Over het algemeen mochten we het zelf opknappen. Marc probeerde zich te oriënteren door af te gaan op het geluid en op de inval van de zonnestralen op zijn armen. Op Axel moest hij al niet rekenen want die stapte vrolijk over alle hindernissen heen, zodanig dat Marc al spoedig het noorden dreigde te verliezen. Een andere leuke bezigheid was houthakker spelen. in een ton op een meter of tien lagen stokjes. Daarvan mocht je hond en jezelf er eentje per keer meegraaien om deze dan in een andere ton voor de voeten van de scheids te droppen. Dat stokje vasthouden was één, dat terug lossen was al een ander paar mouwen voor onze hondjes... De school had ook nog een leuk hindernissen parcours gebouwd met poortjes. Elke poort had zijn moeilijkheid en dito punten. Dat de moeilijkste weg je 90 punten kon opleveren bleek voor heel veel deelnemende honden bijzaak. Ook onze hondjes vormden daar geen uitzondering op. Voor Jana een perfecte oefening om te zien hoe ze zou reageren op al die vreemde voorwerpen die ze op haar weg tegenkwam. De vrees van Ronald dat ze de roze olifantjes en pluche beren zou aanvallen bleek echter niet gegrond. Zij stormde onbevangen langs alle rare dingen heen en trachtte zo spoedig mogelijk opnieuw bij haar lieve baas te geraken. Tot slot was er nog een behendigheidsspel. 4 volle bekertjes water op een dienbord overdragen doorheen hindernissen. Leiband en dienbord in dezelfde hand graag! Het leverde in ieder geval voor sommige deelnemers een nat pak op. Rustige rassen die gedwee volgen zoals een Hovawart, konden zich natuurlijk met de beste tijden meten. Axel was flink op weg om in de top te eindigen maar dat zag zijn baasje anders. Het parcours moest je twee keer afstappen. Beter twee keer rustig en droog dan alles op alles zetten en met een nat pak naar huis moeten! Zo tikten belangrijke seconden weg. Te veel om zelfs nog in de top te eindigen... Maar het was allemaal spel dus het resultaat geheel bijkomstig. Tot slot mocht elke deelnemer zich nog het hoofd breken over een cryptische omschrijving. Na elke proef hadden we twee letters gekregen. Die vormden een woord. Samen waren we slim genoeg om de juiste oplossing te vinden. Van Ronald en Jana hadden we al afscheid genomen. Die kleine meid haar dag was meer dan gevuld geweest. We hadden een heerlijke namiddag beleefd en we genoten nog van de laatste zonnestralen en een drankje. Jammer dat er niet meer Hovawartjes aanwezig waren maar dit fenomeen achtervolgt ons al een jaar of zo.

Wij bedanken in de eerste plaats HS Muizenheide voor de perfecte organisatie! Onze gastheren (en vrouwen) hebben nog niets aan sympathie moeten inboeten, wel in tegendeel. Ofschoon we hen dit jaar nauwelijks bezochten, worden we er nog steeds met open armen ontvangen.

Wij stelden de aanwezigheid van Els en Ronald meer dan op prijs. Tof dat jullie er waren! Om een cliché te gebruiken: de afwezigen hadden ongelijk!

Na een rustige rit huiswaarts en na zijn eten te hebben verorberd, vleide Axel zich in de zetel neer en dommelde rustig in, dromend van zijn belevenissen.