Iets voor achten staan Timo en ik Peter en Ezri reeds op te wachten. Binnen horen we Pepper hartverscheurend jammeren.
Ze wil ook mee maar met het trio op stap gaan, wordt voor een volgende keer.
We bezorgen onze lievelingen een plek op de ingerichte achterbank en even later rollen we de poort uit. Zoals altijd bouwen we voldoende tijdsmarge in en de verspreide mistbanken drukken het tempo wel gedurende het eerste deel van onze trip.
Naar mate we ons doel naderen, lost de nevel en mist op en priemen de eerste waterige zonnestralen door de wolken. Het belooft een mooie dag te worden.
Met nauwelijks of geen vertraging bezetten we iets over negen een parkeerplek van sportpark ‘t Vossekot in Retie. Ronald en Aischa zijn uiteraard ook perfect op tijd. In tegenstelling tot onze laatste wandeling mogen we vandaag wel wat kilometers asfalt verteren. Gelukkig zijn die passages overwegend autoluw.
Het landschap in de omgeving van Retie kan je in drie blokken opdelen: bossen, weilanden en een grote recreatiezone met weekendhuisjes.
Of die optrekjes ook nog steeds voldoen aan de wetgeving gaan we hier niet beoordelen. Feit is wel dat sommige van die dingen gerust de stempel villa kunnen verdragen.
Ons trio kan vaak vrij rondlopen en de boswegen zijn meestal breed genoeg zodat er zelfs voertuigen probleemloos doorgang vinden. Na ongeveer twee kilometer bereiken we een waterrijk bos. Om er met droge pootjes doorheen te geraken, heeft Natuurpunt er een vlonderpad voorzien.
Volgens de beschrijving heeft dit pad zelfs een lengte van 500 meter. De eerste ontmoeting met andere wandelaars verloopt niet echt zoals gewoonlijk. Heeft alles te maken met een steigerende Timo die absoluut een duo Teckels de les wil spellen.
Timo stelt zich doof en kan met moeite in de juiste richting en weg van die mormels getrokken worden. Nu hij vol adrenaline steekt, heeft hij gemist dan Aischa en Ezri reeds lang de hoek om zijn.
Wanneer het dan toch zijn hersenen binnensijpelt, zet hij een wilde achtervolging in. Helaas realiseert hij zich niet dat hij niet vrij rondloopt.
Die wetenschap komt als een zware schok aan het einde van de tien meter lange Flexlijn. Zijn baas zet zich schrap voor de inpakt en ziet Timo eerst vier poten van de grond gaan om onmiddellijk tegen de aarde te smakken. Zijn baas laat ook zelf een remspoor na in de zanderige grond.
Nog niet bekomen van dit gebeuren, komt een groep wandelaars ons tegemoet. Ook met viervoeters! Met een hand aan het harnas stuurt Marc heethoofd Timo op zijn achterpoten lopend voorbij aan de tegenliggers.
Onze prins mag als beloning de volgende kilometer aan de lijn blijven.
Via brede veld- en boswegen maken we een ruime bocht in de richting van Retie. Het is genieten van de natuur en van de rust. Zodra we de bewoonde wereld bereiken, verloopt de route in noordelijke richting. We kruisen een behoorlijk drukke baan en bevinden ons iets later in de recreatiezone van de gemeente.
De lus die we doorheen het gebied slaan, leidt ons eerst weg van de weekendhuisjes maar hoe dichter we Retie naderen, hoe meer bebouwing te passeren. Op menig domein wonen duidelijk ook viervoeters wat bij Timo weer voor de nodige nervositeit zorgt.
Rustig en ontspannen wandelen ziet er duidelijk anders uit. Ezri spiegelt zich gelukkig aan Aischa en die negeert de lokale viervoeters compleet.
Terwijl we vorderen kunnen we rechts in de verte ons einddoel ontwaren. De pylonen rond de sportvelden steken hun stijve metalen vingers uit naar de wolkeloze hemel boven Retie.
De weg naar de aankomst maakt nu opnieuw gebruik van gewone straten en eentje daarvan hadden we eerder al overgestoken. Helaas bestaat er geen alternatief en we zijn dan ook heel blij dat we iets verderop een afkorting door een wei kunnen gebruiken om de drukte achter ons te laten.
Net wanneer we vrezen dat de straat doodloopt en we geen doorgang meer hebben, merken we dat een veldweg rechts langs een domein de oplossing biedt. In een wijde boog draait deze weg om het privéterrein heen.
Hier kunnen onze lievelingen nog een laatste maal van de vrijheid genieten. Met de aankomst in zicht laten ze zich gedwee aanlijnen. Die bereiken een paar minuten later. Timo duikt de koffer in zodra hij hiertoe de kans krijgt en geeft duidelijk te kennen dat hij “zijn” domein niet voor de achterbank wil inruilen.
Nadat alle Hovawartjes te drinken hebben gekregen, begeven we ons per auto naar de volgende stop: Herberg in het wilde Zwijn in het Nederlandse Bergeijk.
Op de afgesproken tijd strijken we neer op het terras. Het is onze tweede bezoek aan deze zaak en ook nu biedt de zaak elke viervoeter een zakje met snoepjes aan. Ondanks de vele gasten, hoeven we niet lang te wachten op onze bestellingen.
Voor wie in de buurt komt en honger en of dorst heeft: een echte aanrader!
Voor ons een leuke afsluiter van een prachtige dag!