Op weg naar onze bestemming tuurden we bedenkelijk naar het lage wolkendek dat een stevige aprilse gril over ons heen kieperde.
Het zou toch overwegend droog blijven met kleine kans op een bui?
Dit leek meer op de voorbode van de zondvloed.
Hopelijk kregen we straks niet te veel modder voor de voeten! Ronald was reeds ter plekke en een paar minuten later stond ook Ingrid op de parking in Opitter.
Wonder boven wonder: de deelgemeente van Bree had nog geen regendruppel over zich gekregen en de zon deed zelfs al moeite om gaten in het wolkendek te branden.
Ons vertrek begon met het doorkruisen van het kasteelpark Itterdal. Meteen na de Pollismolen lieten we de bewoonde wereld achter ons.
We volgden de loop van de Eetsevelderbeek terwijl de lentezon de talloze schakeringen van het ontluikende groen benadrukte.
Het bospad slingerde zich langzaam naar beneden.
De afslag naar links bracht ons over de beek en op een vlonderpad. Timo dartelde vrolijk voor zijn baas uit en wilde plots naast het vlonderpad wat gaan drinken.
Tot zijn eigen verrassing en tot consternatie van zijn baasje belandde de blonde prins met een doffe plof tot aan zijn buik in de modder.
Ronald begreep meteen dat Timo hulp nodig had om terug vaste grond onder de poten te hebben en trok de onfortuinlijke puber met een forse hijsbeweging aan het harnas opnieuw op het vlonderpad. Het gebeuren nam slechts luttele seconden in beslag maar voor Marc leek het een eeuwigheid en stond verlamd het tafereel te bekijken.
Pas nadat Timo weer op het droge stond, kwam er opnieuw beweging in zijn baas. De aanblik van die modderduivel en de penetrante stank die Timo bleek te verspreiden rukte iedereen uit de idylle. Het thuisfront kreeg dankzij de moderne media meteen een beeld van wat er nog te wachten stond. De reactie van het thuisfront was, hoe kan het ook anders, niet enthousiast.
Timo trok er zich eigenlijk weinig of niks van aan. Zijn kleur sloot nu toch wat meer aan bij zijn zwarte kompanen.
De streek tussen Opitter en Gruitrode bood zeer afwisselende landschappen. Bos, weiden en heide doorsneden met zacht glooiende wegen. Heel even toch een lint asfalt verteren maar gelukkig een verkeersluwe weg.
Een poging om Timo een bad te laten nemen werd een maat voor niks: de jonge reu liet die optie rustig aan zijn neus voorbij gaan. De stijgende temperaturen zorgden er wel voor dat de modder stilaan begon te drogen en na een aantal kilometer zag het er al een pak minder erg uit met uitzondering van dat geurtje natuurlijk.
De paden doorheen de Itterbeekvallei boden veel minder modder en die kon gemakkelijk vermeden worden.
Timo kon ook daar het ploeteren zo nu en dan niet laten. Onderweg ook de tijd genomen om even onze lievelingen te laten drinken gevolgd door een aantal pogingen om een geslaagde groepsfoto te bekomen.
De route bleef voor variatie zorgen.
Een hele poos door het bos over brede paden gevolgd door adembenemende vergezichten, dan weer overgaand in wat bos met zelfs een lokale plantenkwekerij. Sporen van de klimaatverandering kon je helaas ook hier aantreffen.
Op vele plekken was het bestand aan naaldbomen vrijwel volledig vernietigd onder invloed van de schorskever. De hoge temperaturen in voorjaar en zomer hadden een aantal jaren geleden voor een explosieve aangroei van deze populatie gezorgd.
Dat die keversoort zich zeer graag onder de schors van dennen ophield, zorgden razend snel voor de vernietiging van de naaldbossen.
Het was duidelijk dat de natuur zich probeerde te herstellen maar even duidelijk dat dit nog jaren zou duren alvorens de littekens minder zichtbaar zouden worden. Ondanks de beschadigingen bleef er in het laatste deel door het bos nog ruimschoots voldoende prachtige natuur over om van te genieten en te koesteren.
En plots liepen we weer door de bewoonde wereld.
Een aanduiding dat onze tocht er bijna op zat.
De laatste meters was op grondgebied van het kasteelpark. Het terras van café Itterdal lag zonovergoten te lonken.
De pientere uitbaatster had voor ons en onze “kleine” lievelingen ruim plek voorzien.
Het werd er ongestoord vertoeven en genieten. Voor wie voor het eten op een steak gehoopt had, kwam er bedrogen uit. Ronald verkoos een hamburger terwijl de rest voor een pastagerecht opteerde.

Een blik op Timo leerde dat hij reeds een behoorlijk deel van zijn camouflagekleuren verloren had.
Die geur zou echter niet in Opitter achterblijven. Onbewogen genoot hij samen met Aischa, Vasco en Ezri van de rust. Ook Hovawartjes kleuren het begrip goed ruiken en stinken anders in dan wij mensen.
Nog voor dit verslag ontstond, werd de blonde prins al een paar keer geborsteld maar geheel verdwenen was de geur nog niet.

Ondanks dat minder prettige voorval mochten we toch terugblikken op een prachtige dag, mooie landschappen en de gulle gastvrijheid van Limburgers.