Terwijl de meerderheid van Vlaanderen nog moeite heeft met het ontwaken, begeven wij ons al op pad naar Sevenum. Jadzea en Axel beleven de trip elk op hun manier: Jadzea tracht nog wat te pitten terwijl Axel zich verkijkt aan het verkeer. Het beloofd een mooie dag te worden. Echter als we Sevenum naderen (in de buurt van Venlo), is de lucht geheel overtrokken en valt er zelfs wat regen. Bij aankomst tracht de zon echter al gaten in het wolkendek te branden. Gelukkig!
Onze gastvrouwen staan ons reeds op te wachten en de begroeting is ook meer dan hartelijk. Er blijken zich iets meer kandidaten te hebben ingeschreven dan vorige editie van 2006. Nochtans mocht het voor een grote club als de HCN iets meer geweest zijn.
Eerst worden de deelnemers in groepen verdeeld, dit volgens de leeftijd. Dat zorgt er natuurlijk voor dat onze Hovi's in dezelfde groep terecht komen. Dat Axel hier aan de aftrap komt, heeft zo zijn redenen. De laatste tijd gaat er veel tijd en energie naar Elmo. Reken daarbij het verlies van een aantal Hovi's die veel te jong van ons afscheid namen, dan kan het niet anders of hij moet hier aan deelnemen.
De aanblik van het terrein stelt ons meteen gerust: het worden leuke spelletjes zonder dat er halsbrekende toeren aan te pas moeten komen. Onze scheids voor vandaag is Frederique, een leuke dame die, zo blijkt, zelf geen Hovawartjes bezit maar wel erg veel met Hovawart honden en eigenaars optrekt.
Wat behelst nu zo'n spellendag? Heel gewoon: die dingen die elke Hovawart of graag doet of voor in de wieg gelegd werd. Even de proeven opsommen en hopen dat we niets vergeten: hond oproepen en 2X onderbreken; duiken: zo snel mogelijk een koekje uit een emmer water vissen; apporteren van vreemde voorwerpen; zaklopen (dan wel het baasje met de hond ernaast); koekhappen (voor baas en hond); hindernissen parcours; speuren naar een snoepje; tennisballen vissen uit de vijver. Tot slot vielen er nog extra punten te verdien met het oplossen van een puzzel. De letters van alle getoonde hondenrassen boden de kans om een nieuw ras te ontdekken. Marc vond het niet, Peter bedacht er eentje. Terwijl we bezig zijn, sluipt af en toe een fotograaf naderbij om wat foto's te schieten. Die hebben jullie uiteraard nog tegoed. Voor elkaar supporteren is er niet vaak bij. Lachen om de capriolen van onze honden des te meer. Het is in ieder geval genieten. Misschien dat de eigenaars van oudere honden ook intenser genieten van zulke ogenblikken. De band is na jaren zo aangehaald dat je bijna met je hond zou kunnen praten. Aanmoedigen helpt natuurlijk ook altijd...
Wat zeker de moeite loont om wat meer aandacht aan te besteden is zonder meer het tennisballen vissen. Elke Hovawart heeft zijn of haar manier om zich in het water te begeven. Onze eerste deelnemer dook achter de bal met een bommetje. Jadzea deed haar bijnaam van prinses alle eer aan. Statig stapte ze telkens het water in, er zorg voordragend zich niet te nat te maken. Na de proef was haar staart nog droog! Je moet het maar doen. Axel deed het rustig aan maar haalde flink wat ballen op het droge. Na elke bal was het wel even wachten omdat hij zich eerst eens flink wilde uitschudden. Een andere dook ook met een stevige plons het water in en boekte resultaat omdat hij tot dan nog nooit een bal op het droge had gehaald. Nooit te oud om te leren dus.
Veel te vlug verstreken de uren en werd het tijd voor de prijsuitreiking. Jammer genoeg viel Jadzea net buiten die prijzen. Met een tiende plaats kon je moeilijk stellen dat ze haar tweede plaats van de vorige editie had verbeterd. Age before beauty, zo vond Axel. Hij kaapte er de zevende plaats weg.
We namen afscheid van onze vrienden in Sevenum en maakten alvast een afspraak voor de clubmatch in september.

Tot slot gaat onze dank uit naar de organisatoren. Prima gedaan meiden! Ook gastvrouw en -heer Carla en Jack de Jong worden langs deze weg nog even in de bloemetjes gezet.

Hopelijk tot een volgende editie!