Als we over speurwerk spreken, denken de meeste onder ons aan het IPO speurwerk. Dit is je hond netjes en zeer correct boven op een gemaakt spoor een vooraf bepaalde weg laten afsnuffelen. Clean boot hunting is totaal iets anders. Het zijn die mirakelhonden die aan een zakdoek of een ander voorwerp ruiken (een smeller) om dan prompt op zoek te gaan naar de persoon of zelfs hond die achter deze geur schuil gaat. In films zie je meestal Bloodhounds deze taak verrichten en in Groot Brittannië is deze sport al jaren verspreid. Ook hier zijn er wel mensen die er zich mee bezig houden maar tot voor kort was dit enkel voorbehouden aan deze Bloedhonden, ook wel Sint-Hubertus honden genoemd. Tot Robert De Messemaeker vond dat deze discipline zich best tot wat andere rassen mocht uitbreiden. Hijzelf is reeds 28 jaar bezig met deze sport.
Hij was (en is) dan ook de aangewezen persoon om ons wegwijs te maken in deze materie.
Tegen het aanvangsuur staan tien mensen paraat om zich in deze voor hen nieuwe sport te laten onderdompelen. Nog voor Marc het beseft, krijgt hij meteen zijn vuurdoop als "runner". Dit is de persoon die aan de start een smeller achter laat en dan een voor hem bekende of voorgeschreven weg volgt. De runner is ook de enige in deze sport die eigenlijk niet loopt maar dat drong pas later door... Marleen en Dante mogen een demonstratie geven. Zij, alsook Hilde en Luc, hebben deze sport al ontdekt en zijn er zeer enthousiast over. Terwijl Marc op de komst van de groep te wachten staat, mist hij zo de eerste demonstratie. Dante weet hem echter op te sporen en kan iedereen aan het volgende onderdeel beginnen. Gedurende meer dan 2 uur krijgen we een uiteenzetting van wat de sport behelst en hoe er tewerk gegaan wordt. De volledige les hier gaan neerpennen zou ons wel te ver voeren. Na meer dan halfweg mogen we even de benen strekken en kunnen we onze speurneuzen in spee ook even uit de auto laten. Niet dat Robert geen honden in zijn les kan hebben maar het lokaal waarin we de les volgen is net groot genoeg om de groep te kunnen bevatten. Prop daar nog al die Hovi's bij en het wordt om beurten ademhalen! Bij aanvang van het tweede deel van de theorie moest Marc even de les noodgedwongen storen. Een wesp was op zijn kleding de les komen volgen en die hielp hij met behulp van zijn cursusblok naar de eeuwige jachtvelden. Na de les en een vlugge hap, werd het tijd om de dingen eens in de praktijk toe te gaan passen. Het eerste spoor zou gelopen worden door Luc met Himalaya. Meteen volgde al een ontnuchtering voor Marc. Die dacht nog steeds dat dit een "rustige" sport was. Hij ging dus gretig in op de uitnodiging om samen met Robert en een aantal anderen het speurende duo te volgen. Eens Lucs' hond de geur te pakken had, stoof ze er vanonder met een rotvaart. Met meer dan een flink joggingtempo probeerden we hen niet uit het oog te verliezen. Dat Himalaya even werd afgeleid door een stelletje eenden, was voor ons een welkome rustpauze. Helaas niet voor lang want na een kort bevel, stoof ze er opnieuw vanonder en nu bleef ze er voor gaan tot aan de finish. Daar trof ze haar vrouwtje Hilde aan maar dat wist ze reeds toen ze vertrok.
Wie deze sport wil gaan beoefenen, heeft wel een goede uitrusting nodig. Om te beginnen een goede hond maar daar heb je met een Hovawart geen problemen mee. Een goed harnas is ook een absolute must. Tot slot een lange lijn van 20 meter. Geen kunststof maar gemaakt van hoofdzakelijk katoen (tenzij je vuurvaste handen hebt natuurlijk). Eén voor één kregen we dan de kans om onszelf te verbazen over het kunnen van onze Hovi's. Zo ook Axel. Vooraf hadden we kennis gemaakt met Senne, onze runner. Senne kreeg Axel zijn beloning overhandigd en hij begon Axel alvast een paar snoepjes te geven, zodat ze elkaar al wat beter kenden. Dan vertrok Senne en was het wachten tot we mochten vertrekken. Als beginneling leert je hond een spoor te volgen over een afstand van een mijl ofwel 1600 meter. Het spoor is dan een half uur oud. Bij deze demonstratieles was de afstand echter wat ingekort. Hoe dan ook, als Axel en Marc naar het beginpunt gebracht wordt, bonkt hun hart zowat in hun keel van opwinding. Marc weet dat Axel een enorme rem heeft opstaan als hij een lange lijn moet voortslepen. Snel zal het dus zeker niet gaan. Maar gaat Axel ook speuren? De pogingen om hem aan het speuren te krijgen, IPO dan, liepen op een sisser uit. Bon, geen weg terug! Axel in het harnas helpen, de lange lijn eraan vast maken en dan op naar de start.
Axel heeft als smeller de zakdoek van Senne. Hij krijgt de tijd om de geur goed in zich op te nemen en dan verdwijnt de smeller in de zak van zijn baas. "Axel Zoek" is voor hem het signaal dat hij mag starten. Hij heeft duidelijk de geur gevonden maar kijkt twijfelend naar zijn baas. Mag ik baas? Mag ik mijn neus volgen? Met de nodige aanmoediging stapt hij zijn neus achterna. Onderweg heeft hij regelmatig wat ondersteuning nodig omdat hij nog steeds zijn twijfels niet kwijtgespeeld is. Op een splitsing stopt hij eerst zijn neus naar rechts maar weet onmiddellijk dat dit niet de goede kant is. Het spoor loopt duidelijk de andere kant op. De enige gedachte die bij Marc op komt is van "het zal wel". Robert, die overigens alle duo's volgt en hen met raad en daad bijstaat, gebied Marc even in de goede richting te gaan om het vertrouwen van Axel te sterken.
Opnieuw volgen we de staart van Axel en hij zijn neus. Na nog een paar bochten ontwaren we de geduldige figuur van Senne. In de laatste meters vertraagt Axel en neemt een sluipende pose aan. Omzichtig nadert hij op Senne. Dit is de geur die hij al heel de tijd aan het volgen was... De herkenning (een sleutel onderdeel in deze discipline) door Axel van Senne gebeurt op de voor Axel gekende en gereserveerde manier. Zonder echt zwaar contact te maken, lift hij toch de voorpoten op, terwijl draaiend zodat zijn rug voor Senne bereikbaar is. Senne aait Axel en onze grote beer neemt zijn beloning gretig in ontvangst. Als Robert ons verteld dat Axel daadwerkelijk gespeurd heeft en dit vanwege de goede herkenning, is bewondering het gevoel dat zich van Marc meester maakt. Dit is wel de "sport" waarbij hond en baas elkaar ontmoeten en samenwerken in absoluut en wederzijds vertrouwen. Beter kan het niet worden. Wij zijn in ieder geval voor deze sport gewonnen.
Tot slot worden alle deelnemers samengeroepen voor een "round-up", een algemene bespreking van de dag. Robert begint met de positieve dingen op te sommen. Daarna krijgen we de minder positieve dingen te horen waar we nog moeten aan werken. Dit zal ons echter op dit ogenblik nog worst wezen. Het positieve heeft de bovenhand en dat willen we vooral bewaren.

Toegegeven, dit verslag geeft niet alles weer wat er die dag gebeurde maar dit is ook niet mogelijk. In detail alles bespreken betekent ook details vergeten. Wie het ook wil proberen kan beter de site van de clean boot hunting in België eens bezoeken. Die geeft veel informatie en daar verneem je meteen waar en wanneer je aan de slag kan. Naar de toekomst toe mag je verwachten dat Axel er regelmatig zijn neus zal laten zien.

Onze dank aan de organisatoren Luc en Hilde (voor B.H.C.) en onze mentor Robert De Messemaeker.