Hovawartinfo-team op bezoek bij Els en Cajsa.
(Gedaan 22/09/2012)

De wandeling in het Loetbos 22-09-2012.
 

 

Ook de zon was op bezoek in het Loetbos.We hadden ons bezoek aan Els en Cajsa al heel lang geleden op ons verlanglijstje geplaatst maar om de een of andere reden was het er tot nog toe niet van gekomen. Nu Peter toch vakantie had, moest het er dan toch van komen. Eventjes de agenda's naast elkaar gelegd en een datum geprikt. Onze toch naar Nederland verliep echter niet zonder moeilijkheden. Net voor de grens was er blijkbaar een ongeval gebeurd en dit kostte ons ruim een half uur vertraging. Gelukkig bestaan er de dag van vandaag zoiets als mobiele telefoons. Even de vertraging doorgeven en dan onze weg vervolgen. Ter hoogte van Rotterdam ging het rechts naar Krimpen a/d IJssel, de woonplaats van Els en familie. Een poosje later bereikten we ons doel. Els woont in een torengebouw maar wel op de eerste verdieping, goed bereikbaar met de trap dus. Terwijl Cajsa ons vrolijk blaffend in de hal stond op te wachten, bleek die trap toch een serieuze hindernis voor Axel en Jadzea. De eerste heeft het niet zo bekeken op "open" trappen, het type waar je tussen de treden kan doorkijken en de tweede mistte duidelijk wat kracht om nog gezwind naar boven te klauteren. Eens deze hindernis genomen, vielen we Els in de armen. Het was een blij weerzien met een hele goede vriendin. Koffie en gebak stonden reeds op ons te wachten en terwijl wij genoten van de lekkernij, verkenden Jadzea en Axel de woonst van Cajsa. Iedereen bleef mooi op de paadjes...Els is sinds enige tijd al met pensioen maar tot nog toe heeft ze er nog niet veel pret aan beleefd. Gezondheidsproblemen van zowel Cajsa, Evert (haar echtgenoot) en Els zelf, plaatsten een flinke domper op de vredige rust. Zelfs nu nog is Els niet zoals ze dat zelf zou wensen. Dat weerhield er haar echter niet van om het verloop van ons bezoek keurig gepland te hebben. Ze nodigde ons dan ook uit om samen in het Loetbos een wandeling te maken. Eerst een stukje rijden en dan de natuur in. Anders dan in ons land, kan je er gerust je hond los laten lopen. Er zal je niemand scheel voor bekijken. Tot onze stomme verbazing werden we door alle voorbijgangers begroet met een goedendag of goede middag. Werkelijk iedereen had een groet voor ons over. Daar kunnen wij Vlamingen nog iets van leren! Het eerste stuk nam Els duidelijk het voortouw en wilde er wel behoorlijk de pas in zetten. Wij hielden echter bewust wat in, rekening houdend met haar gezondheid. Na een poosje werd ze ook zichtbaar vermoeid en gingen we op zoek naar een bank om eventjes uit te kunnen rusten. Vreemd genoeg had men op het traject blijkbaar een heel deel banken weggehaald. het was dan ook met een zucht van verlichting dat we een bank in het vizier kregen. Niet alleen wij waren blij met deze halte. Ook Axel en Jadzea zochten al gauw een plekje uit om wat te rusten. Ondertussen waren hun baasjes druk in gesprek. Als je mekaar al zolang niet meer gezien hebt, heb je ook aardig wat bij te praten. Dat zorgde er natuurlijk voor dat iedereen ruim de tijd kreeg om uit te puffen. Zodra ook Els weer wat op krachten gekomen was, vervolgden we onze wandeling door dit mooie, schilderachtige bos.Cajsa wist blijkbaar een kortere weg... Els verklaarde dat dit een plek was waar je zowel bij goed als slecht weer best kon komen wandelen. Was het warm, genoot je van lange schaduwrijke stroken. Bij slecht of winderig weer, bood het bos ook de nodige beschutting. We stapten nu van bank naar bank en begrepen maar al te goed dat Els nood had om bij elke bank halt te houden. Bewondering voor haar wilskracht was en is iets wat we beiden voor haar koesteren. Nu we ook wisten waar ze woonde, groeide het respect nog meer als we terug dachten aan al de activiteiten waar Els verscheen. De verplaatsingen die ze maakte om erbij te kunnen zijn, waren zonder uitzondering een uitdaging en ongetwijfeld vermoeiend. Hoed af!
Zittend op een bank, streelde de herfstzon onze gelaten. Een zachte bries liet bomen en struiken een kleurrijk schouwspel vertonen en liet ons intens genieten van het ogenblik.
Eindelijk een bankje om wat te rusten.Afgaande op de lichaamshouding van Axel, Cajsa en Jadzea, dachten ze er net zo over. Tijdens onze laatste halte bij een bank aan de Loet, hadden ze zich vredig neergevlijd en namen de omgeving in zich op. Enige stoorzender waren op dit stuk wel de fietsers. Noch Jadzea, noch Cajsa zijn erg tuk op die tweewielers. Maar ja, Nederland is  nu eenmaal een fietsnatie. Uiteraard dat je ze dan ook hier kan tegenkomen. Let wel: enkel op die paden waar ze ook toegang toe hadden. Hoeven we ook niet te vergelijke zeker? In ons land probeert elke wielerterrorist elke weg te berijden, ook al gaat hij/zij er gegarandeerd op het gezicht. Terug naar onze wandeling. Terwijl we ons terug naar de auto's begaven, overlegden we even over wat we gingen doen: ter plekke nog iets drinken of bij Els en Evert thuis. We opteerden voor het tweede. Zo kon iedereen tot rust komen en hoefde Els zich niet opnieuw in de teugels te hijsen om de terugweg aan te vatten. Bij onze wagens aangekomen, was er zeker eentje heel blij: Axel! We hadden onbewust toch een flinke tocht gemaakt en dit eiste bij hem wel zijn tol. Hij was dan ook wat blij dat we hem de koffer in hielpen. Onze oudjes ploften neer en waren tijdens de korte rit niet meer te horen. Bij Els thuis aangekomen, wachtte reeds de volgende opdracht: Axel opnieuw naar boven krijgen. Liften zijn ook niet zijn favoriete vertrekken. Het kostte dus enige overtuigingskracht om hem de liftkooi in te krijgen maar uiteindelijk gaven wij het op en moest hij noodgedwongen de trap nemen. Trede voor trede hielpen we hem naar boven. Een laatste rustpauze voor de finish...Puffend bereikten we de hal en kon hij zich weer als een normale Hovawart gedragen. Genietend van een drankje en een knabbeltje, gleden de uren voorbij. Onze oudjes zochten elk hun plekje om te bekomen en lieten het snurken gelukkig achterwege. We hadden nog wat graag in gegaan op de uitnodiging van Els om bij hen te blijven eten maar omwille van Axel en Jadzea verkozen we om haar aanbod af te slaan. Onze oudjes hadden nood aan rust en voeding of omgekeerd. Dat etentje houden we in ieder geval nog tegoed. We weten immers dat Els al geruime tijd een wandeling in petto heeft voor ons. Zodra ze weer fit genoeg is, zullen we die zeker mee organiseren en hopen dan op jullie talrijke opkomst.

Bedankt Els voor de vorstelijke ontvangst! Hou je goed en we hopen dat je snel weer fit mag wezen.

 

 

 

 

 

Axel trekt fier de kop... Els is bijna niet bij te houden. Cajsa blijft waakzaam!
Jadzea proeft de lokale specialiteit... vers gras! Lekker genieten van het zonnetje! Iedereen geniet duidelijk!
 

 

 


Webmaster , all rights reserved.

Last update 27/09/2012